پرسپولیس با وجود حضور در رتبه دوم لیگ برتر، پس از شکست مقابل فجرسپاسی با اعتراض هواداران روبه‌رو شد؛ آیا تارتار فرصت کافی برای ساختن تیمی مدعی دارد؟

پرسپولیس با وجود قرار گرفتن در رتبه دوم جدول لیگ برتر، پس از شکست خانگی برابر فجرسپاسی با اعتراض هواداران روبه‌رو شده است؛ وضعیتی که بار دیگر یک پرسش قدیمی را مطرح می‌کند: برای ساختن تیمی مدعی، باید به مربی زمان داد یا در پرسپولیس نتیجه‌گیری فوری اولویت دارد؟

شکست ۲ بر یک پرسپولیس مقابل فجرسپاسی در هفته دوازدهم لیگ برتر، فقط سه امتیاز را از این تیم نگرفت؛ این نتیجه بار دیگر فاصله میان انتظارات هواداران و عملکرد سرخ‌پوشان را به نمایش گذاشت. پرسپولیس در ورزشگاه شهدای شهرقدس ابتدا دو گل دریافت کرد و اگرچه با گل به خودی بازیکن فجر اختلاف را کاهش داد، در نهایت نتوانست از شکست خانگی فرار کند.

این نتیجه در شرایطی رقم خورد که پرسپولیس پیش از مسابقه یکی از تیم‌های بالای جدول بود، اما با از دست دادن امتیازهای این دیدار، صدرنشینی را به سپاهان واگذار کرد. در پایان هفته دوازدهم، سرخ‌پوشان با ۲۳ امتیاز در رتبه دوم قرار داشتند و سه امتیاز با صدر جدول فاصله داشتند؛ بنابراین بحران پرسپولیس را نمی‌توان صرفاً با جایگاه این تیم در جدول توضیح داد.

اعتراض هواداران؛ مسئله‌ای فراتر از یک شکست

واکنش هواداران پس از شکست مقابل فجرسپاسی نشان داد که بخشی از نگرانی‌ها تنها به نتیجه یک مسابقه محدود نیست. شعارهای اعتراضی علیه مهدی تارتار در ورزشگاه، بیانگر نارضایتی از روندی است که هواداران انتظار دارند زودتر به ثبات و کیفیت مطلوب برسد.

البته یک شکست، به‌تنهایی نمی‌تواند معیار دقیقی برای ارزیابی عملکرد یک سرمربی باشد؛ همان‌طور که قرار گرفتن در رتبه دوم جدول نیز لزوماً به معنای رضایت‌بخش بودن کیفیت فنی تیم نیست. برای قضاوت منصفانه باید مجموعه‌ای از شاخص‌ها، از جمله روند امتیازگیری، کیفیت بازی، عملکرد در مسابقات خانگی و خارج از خانه، وضعیت خط دفاع و حمله و میزان پیشرفت تیم در طول فصل بررسی شود.

نکته قابل توجه آن است که شکست برابر فجر، دومین باخت خانگی پرسپولیس در فصل جاری بود. تکرار ناکامی در ورزشگاه خانگی، آن هم در شرایطی که تیم برای رقابت در بالای جدول به امتیازهای این مسابقات نیاز دارد، حساسیت وضعیت را بیشتر می‌کند.

تجربه برانکو؛ وقتی نایب‌قهرمانی به مقدمه قهرمانی تبدیل شد

برای بررسی نسبت میان فرصت دادن به سرمربی و مطالبه نتیجه، نمی‌توان از تجربه برانکو ایوانکوویچ در پرسپولیس چشم‌پوشی کرد. برانکو در نخستین فصل کامل حضورش در پرسپولیس، لیگ پانزدهم، تیم را به نایب‌قهرمانی رساند؛ قهرمانی‌ای که سرخ‌پوشان تنها به دلیل تفاضل گل کمتر به استقلال خوزستان واگذار کردند.

با این حال، آنچه فصل بعد اتفاق افتاد، صرفاً ادامه همان روند با چند تغییر محدود نبود. پرسپولیس با حفظ بخش مهمی از ترکیب قبلی و تقویت نقاط کلیدی، در لیگ شانزدهم به قهرمانی رسید و فصل را با اختلاف ۹ امتیازی نسبت به استقلال به پایان رساند.

این تجربه نشان می‌دهد که ساختن یک تیم مدعی می‌تواند فرایندی تدریجی باشد؛ اما نکته مهم‌تر، نشانه‌های پیشرفت در جریان این فرایند است. پرسپولیس برانکو در فصل منتهی به نایب‌قهرمانی، با وجود ناکامی در کسب جام، سبک بازی و روندی را به نمایش گذاشت که امیدواری هواداران به آینده را تقویت می‌کرد.

بنابراین مقایسه امروز پرسپولیس با آن دوره نباید فقط بر اساس رتبه جدول یا تعداد امتیازها انجام شود. پرسش اصلی این است که آیا تیم فعلی نیز نشانه‌هایی روشن از شکل‌گیری یک هویت فنی و پیشرفت مستمر دارد؟

تارتار در آزمون ساختن تیم؛ فرصت یا فشار نتیجه؟

مدیریت باشگاه پرسپولیس پس از شکست برابر فجرسپاسی جلسه‌ای با حضور اعضای هیئت‌مدیره، مهدی تارتار و محسن خلیلی برگزار کرد. سخنگوی باشگاه اعلام کرد که در این نشست اولتیماتومی به سرمربی داده نشده و هدف، بررسی شرایط تیم و برنامه‌ریزی بهتر برای ادامه فصل بوده است.

این موضع‌گیری را می‌توان نشانه‌ای از تمایل مدیریت به پرهیز از تصمیم‌های شتاب‌زده دانست؛ با این حال، حمایت مدیریتی زمانی معنا پیدا می‌کند که با برنامه‌ای مشخص و معیارهایی قابل ارزیابی همراه باشد.

تارتار برای عبور از شرایط فعلی باید علاوه بر کسب امتیاز، به چند مطالبه مهم پاسخ دهد: آیا پرسپولیس می‌تواند در بازی‌های خانگی با تسلط بیشتری ظاهر شود؟ آیا ساختار دفاعی تیم به ثبات می‌رسد؟ آیا بازیکنان در زمین به یک الگوی هماهنگ و قابل تشخیص پایبند هستند؟ و مهم‌تر از همه، آیا روند بازی‌ها نسبت به هفته‌های ابتدایی فصل پیشرفت کرده است؟

پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند تصویر دقیق‌تری از وضعیت سرمربی ارائه کند؛ تصویری که نه صرفاً بر پایه شعارهای سکوها شکل گرفته باشد و نه تنها به جایگاه تیم در جدول تکیه کند.

سه مسابقه پیش‌رو؛ فرصتی برای تغییر فضای پرسپولیس

برنامه مسابقات پیش‌روی پرسپولیس، اهمیت هفته‌های آینده را دوچندان می‌کند. سرخ‌پوشان ابتدا باید به مصاف پیکان بروند، سپس مقابل آلومینیوم اراک قرار بگیرند و در ادامه میزبان سپاهان باشند؛ سه مسابقه‌ای که می‌تواند بر وضعیت تیم در جدول و فضای پیرامون کادر فنی تأثیر بگذارد.

دیدار با سپاهان به‌ویژه از این جهت اهمیت دارد که دو تیم در کورس بالای جدول قرار دارند و نتیجه آن می‌تواند فاصله امتیازی را تغییر دهد. با این حال، نباید تمام ارزیابی عملکرد تارتار را به نتیجه یک مسابقه گره زد؛ کیفیت بازی و استمرار عملکرد در هر سه دیدار نیز اهمیت دارد.

پرسپولیس برای بازگشت به آرامش، بیش از هر چیز به ثبات نیاز دارد؛ ثباتی که هم در تصمیم‌های فنی و هم در عملکرد بازیکنان دیده شود. پیروزی در مسابقات پیش‌رو می‌تواند فشار روانی را کاهش دهد، اما اگر مشکلات ساختاری تیم برطرف نشود، نتیجه‌های مقطعی نیز تضمینی برای عبور از بحران نخواهد بود.

پرسپولیس به نتیجه نیاز دارد، اما مسیر ساخت تیم هم باید دیده شود

تجربه دوره برانکو نشان می‌دهد که صبر و حمایت از سرمربی می‌تواند به شکل‌گیری تیمی موفق منجر شود؛ اما این تجربه را نمی‌توان به نسخه‌ای ثابت برای تمام مربیان و شرایط تبدیل کرد. فرصت دادن به سرمربی زمانی منطقی است که نشانه‌های پیشرفت، برنامه فنی روشن و توانایی اصلاح اشتباهات در زمین دیده شود.

پرسپولیس اکنون در موقعیتی قرار دارد که نه می‌توان با اتکا به رتبه دوم جدول همه انتقادها را نادیده گرفت و نه می‌توان با چند نتیجه نامطلوب، درباره پایان کار سرمربی حکم قطعی صادر کرد. معیار اصلی باید عملکرد واقعی تیم در هفته‌های آینده باشد.

در نهایت، مسئله پرسپولیس فقط ماندن یا رفتن مهدی تارتار نیست؛ پرسش مهم‌تر این است که باشگاه چه تصویری از تیم آینده خود دارد و برای رسیدن به آن، چه برنامه‌ای را دنبال می‌کند. هواداران پرسپولیس هم احتمالاً بیش از وعده قهرمانی، منتظر دیدن تیمی هستند که در زمین نشانه‌های یک مدعی واقعی را نشان دهد.