امروز کفش‌های پاشنه‌بلند را یکی از نمادهای شاخص زنانگی می‌دانیم؛ اما تاریخ این کفش‌ها روایت کاملاً متفاوتی دارد. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که مردان ایرانی قرن‌ها پیش از آنکه پاشنه‌بلند به دنیای مد زنانه راه پیدا کند، از این کفش‌ها برای سوارکاری استفاده می‌کردند؛ کفش‌هایی که قرار بود پاهایشان را در رکاب اسب محکم نگه دارد.
شاید عجیب به نظر برسد، اما کفش‌های پاشنه‌بلند که امروزه یکی از نمادهای زنانگی در دنیای مد محسوب می‌شوند، در اصل برای مردان طراحی شده بودند؛ آن هم مردانی که سوار بر اسب می‌شدند!
الیزابت سملهاک، مدیر ارشد موزه کفش باتا در تورنتو، معتقد است کفش‌های پاشنه‌دار نخستین بار در آسیای غربی و برای سوارکاران ابداع شدند. پاشنه این کفش‌ها کمک می‌کرد تا پای سوارکار در رکاب اسب ثابت بماند و از سر خوردن آن جلوگیری شود.
سملهاک می‌گوید شواهد استفاده از کفش‌های پاشنه‌دار در اسب‌سواری را دست‌کم تا قرن دهم میلادی در ایران می‌توان دنبال کرد؛ هرچند احتمال می‌دهد قدمت این کفش‌ها به دوره‌های بسیار قدیمی‌تری بازگردد.
در قرن هفدهم میلادی، این کفش‌ها از دنیای سوارکاری به اروپا راه یافتند و به‌تدریج وارد قلمرو مد شدند. جالب‌تر اینکه در آن دوران، پاشنه‌بلند همچنان نمادی از مردانگی، جایگاه اجتماعی و قدرت بود و تنها بعدها به یکی از شاخص‌ترین عناصر پوشش زنانه تبدیل شد.