رسانه عبری نوشت: جهان بعد از حمله به غزه برای ما تغیر کرد و جریان نفرت از ما به اوج خود رسیده است.
به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم: این نتیجه‌ای است که یورام بیری استاد دانشگاه مریلند آمریکا در شماره امروز روزنامه عبری زیمان یسرائیل به آن رسیده است.
این کارشناس جامعه شناسی سیاسی در مقاله در تشریح شرایط رژیم صهیونیستی بعد از جنایاتی که در نوار غزه مرتکب شده نوشت: ما در اسرائیل چنان سرگرم مسائل خودمان هستیم که ماهیت جهانی را که در آن زندگی می‌کنیم، درک نمی‌کنیم. سفری کوتاه به یکی از پایتخت‌های اروپا، مانند لندن، به شوکی ناگهانی شباهت دارد.
چنین سفری نشان می‌دهد که جنگ سه‌ساله در غزه و پیامدهای آن در سراسر خاورمیانه(غرب آسیا)، تا چه اندازه جهان را (علیه اسرائیل) تغییر داده است.
یکی از راه‌های درک این موضوع، رفتن به هر کتاب‌فروشی و نگاهی به تعداد کتاب‌هایی است که به این موضوع پرداخته‌اند.
«مرثیه‌ای برای غزه» عنوان یکی از این کتاب‌هاست. «نسل‌کشی در غزه» عنوان کتاب دیگری است. «فلسطینیانِ قابل چشم‌پوشی» (یا «فلسطینیانی که می‌توان از آنها صرف‌نظر کرد»، بسته به ترجمه اصطلاح «قابل چشم‌پوشی») عنوان سومین کتابی است که به جنگ‌های اسرائیل و نسل‌کشی در غزه می‌پردازد.
همچنین مجموعه‌ای از مقالات با عنوان «فلسطین در دوران نسل‌کشی: مسئولیت جهان در قبال غزه» وجود دارد.
اما عنوان پنجمین مقاله، با نام «جهان پس از غزه»، احساسات را بهتر بیان می‌کند.
او در بخش دیگری از مقاله خود نوشت: سیاست نیز عرصه دیگری است که این دیدگاه در آن نمود پیدا می‌کند. برای نمونه، هفته گذشته انتخابات میان‌دوره‌ای در حوزه انتخاباتی هولبورن و سنت پانکراس در لندن برگزار شد. جک پولانسکی، رهبر حزب، در تلاش خود برای ورود به پارلمان شکست خورد و در برابر سیگال عبدی‌والی، نامزد حزب کارگر، که با وجود شهرت عمومی کمتر، توانست او را شکست دهد، ناکام ماند. دلیل این شکست چه بود؟
چند روز پیش از انتخابات، کنفرانس حزب که در برایتون برگزار شد، پیشنهاد مطرح‌شده که رقیب پولانسکی آنرا به رأی گذاشت. اکثریت اعضا، با 1022 رأی موافق در برابر 813 رأی مخالف، از پیشنهاد او حمایت کردند؛ پیشنهادی که صهیونیسم را نژادپرستی تعریف می‌کند و از تشکیل یک دولت دموکراتیک فلسطینی واحد در سراسر فلسطین تاریخی، با تضمین حقوق برابر برای همگان، حمایت می‌کند.
اما نمودهای دیگری نیز از سوی گروه‌های مشخصی وجود دارد؛ از جمله اعتصاب کارگران بنادر که در 6 فوریه در 21 بندر منطقه مدیترانه، از جمله در بیلبائو، جنوا و لیورنو، برگزار شد. از جمله مطالبات اعتصاب‌کنندگان، جلوگیری از انتقال سلاح برای استفاده در جنگ غزه و مخالفت با استفاده از بنادر غیرنظامی برای اهداف نظامی بود.
در عرصه ورزش، ماجرای مسابقه دوچرخه‌سواری والِتا در اسپانیا برجسته شد. در رویدادهای فرهنگی نیز واکنش‌هایی بروز کرد؛ از جمله واکنش سازمان‌های پخش عمومی در ایرلند، اسپانیا، هلند و اسلوونی به مشارکت اسرائیل در مسابقه آواز یوروویژن هم در این چارچوب قرار می گیرد.
در محافل دانشگاهی، خبرگزاری ایتالیایی آنسا در 10 اکتبر 2026 از برگزاری تظاهرات همبستگی با فلسطینیان در بیش از 50 شهر خبر داد که سازمان‌های دانشجویی، اتحادیه‌های کارگری و جنبش‌های سیاسی در آنها مشارکت داشتند. تنها در تورین، شمار شرکت‌کنندگان به حدود 8000 نفر رسید. در بسیاری از محافل حرفه‌ای و مدنی دیگر نیز پدیده‌های مشابهی مشاهده شد.
او در پایان نتیجه گیری می کند: هنگامی که هفته آینده برای انداختن رأی خود به صندوق‌های رأی می‌رویم، باید درک کنیم که غزه (جنایات ضد بشری رژیم صهیونیستی علیه مردم بی دفاع غزه) زخمی عمیق در روح و روان جهان بر جای گذاشته است.
حتی اگر حمایت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور(تروریست) آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، به پیروزی هر یک از آنها در انتخابات منجر شود، هر کسی که دو سال دیگر، چه دموکرات و چه جمهوری‌خواه، در واشنگتن به قدرت برسد، از پیش تحت تأثیر این زخم قرار گرفته است و موضع خود را در قبال اسرائیل تغییر خواهد داد.
برای ما نیز، حتی اگر احزاب مخالف در انتخابات پیروز شوند، بازگشت به جهان پیش از غزه غیرممکن خواهد بود. زدودن ننگی که طی سال‌های اخیر بر خود نشانده‌ایم، زمان زیادی خواهد برد. با این‌حال، دست‌کم امکان آغاز این روند وجود خواهد داشت. نخستین شرط ضروری این است که بنیامین نتانیاهو و خانواده‌اش را با بلیت یک‌طرفه به فلوریدا بفرستیم تا برای همیشه از زندگی ما ناپدید شوند.