انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره امریکا، فراتر از نتایجی که شاهد آن بودیم، سرفصل یک گسست بنیادین و نقطه آشکارساز پایان صبر راهبردی شهروندان امریکایی بود. در حالی که اتاق‌های فکر این کشور مانند «شورای آتلانتیک»، می‌کوشند با ادبیاتی دیپلماتیک از «نوسان سیاست‌ها» سخن بگویند و نگران تأثیر آن بر اعتماد متحدان باشند، حقیقت جاری در کف خیابان‌ها و آرای صندوق‌ها، گویای واقعیتی عریان‌تر است: جامعه امریکا دیگر کشش هزینه‌های سرسام‌آور تقابل با جمهوری اسلامی ایران را ندارد و این فرسودگی، سرآغاز موجی از هرج‌ومرج داخلی و بی‌ثباتی‌های دامنه‌دار در ایالات متحده است. 
آنچه در انتخابات اخیر رخ داد، فراتر از تغییر کرسی‌ها، یک «نه» بزرگ به سیاست خارجی تهاجمی و ماجراجویانه بود. شهروندان امریکایی که سال‌ها شاهد سرازیر شدن ثروت ملی به مخارج نظامی در منطقه غرب آسیا بوده‌اند، اکنون به این نتیجه رسیده‌اند که این استراتژی، مستقیماً امنیت و معیشت آنان را به قربانگاه برده است. پایان تاب‌آوری جامعه، تنها یک شاخص آماری نیست، بلکه زنگ خطری برای امریکا بوده که نشان می‌دهد پیوند میان سیاست‌های سلطه‌گرایانه واشینگتن و امنیت داخلی این کشور به طور کامل گسسته شده است. 
در چنین وضعیتی، سران کاخ سفید در یک تنگنای استراتژیک گرفتار شده‌اند. از یک سو، شکست‌های انتخاباتی و موج نارضایتی‌ها ممکن است ترامپ را وسوسه کند تا با تشدید لحن و اقدامات سخت‌گیرانه علیه ایران، از جمله حملات محدود، توجهات را از بحران‌های داخلی منحرف کند و شکوه پوشالی قدرت را بازیابد. از سوی دیگر، جریان‌های منتقد درون حزب جمهوریخواه، دریافته‌اند که ادامه دادن به این مسیر جنگ‌طلبانه، چیزی جز تشدید شکاف‌های داخلی و فروپاشی هرچه بیشتر امریکا به همراه ندارد. 
 این تضاد آشکار میان رویکرد‌های درون حاکمیت، در کنار خشم انباشته رأی‌دهندگان، واشینگتن را به سمت یک «بی‌ثباتی ساختاری» سوق داده است. واشینگتن دیگر نمی‌تواند همزمان در دو جبهه «جنگ‌افروزی در بیرون» و «کنترل آشوب در درون» پیروز شود. وقتی خشم شهروندان از نتایج جنگ‌های بی‌حاصل منطقه‌ای به خیابان‌ها سرازیر شود، نظام سیاسی امریکا که اکنون با چالش‌های عمیق دوقطبی‌گری و بحران اعتماد روبه‌روست، تاب‌آوری خود را برای همیشه از دست خواهد داد. 
در واقع، وحشت متحدان امریکا که در گزارش‌ها بازتاب یافته، بیراه نیست، اما آنها آدرس غلط می‌دهند. نگرانی واقعی نه در «غیرقابل‌پیش‌بینی بودن سیاست‌ها»، بلکه در این است که ساختار تصمیم‌گیری امریکا دیگر توانایی مهار پیامد‌های تصمیمات خود را ندارد. هر تلاشی برای تداوم تقابل با ایران، حکم بنزین بر آتش خشم داخلی را خواهد داشت. ایالات متحده امروز در حال ورود به دورانی است که در آن، هر قدم برای پیشبرد هژمونی موهوم و تحقق نیافتنی در جهان، یک قدم بلندتر به سوی آشوب درونی و زوال ثبات اجتماعی است؛ و این، آغاز فصل تاریک «بی‌ثباتی درونی» است که فراتر از هر انتخاباتی، ارکان قدرت در واشینگتن را به لرزه درخواهد آورد.