شقایقها دسته دسته میرویند؛ تشییع میشوند و دوباره به خاک برمیگردند تا فلسطینِ فردا سرسبزتر از امروزش باشد.
خبرگزاری تسنیم؛ گروه فرهنگی؛ فاطمه مرادزاده؛؛ غزه ویرانهای است که از زیر آوارهایش شقایق میروید؛ دسته دسته... هر فصل... هر ماه... هر روز...
غزه شقایقپرور است و سرزمین شقایقهای تمامنشدنی است؛ شقایقهایی که هر روز روی خیابانهای خونین باریکه جان میگیرند؛ هر روز که درندگان صهیونی یک محله یا خیابان را به خاک و خون میکشند و برکه و جوی سرخی از خون کودکی یا زنی یا مرد سالخوردهای بر زمین ترکخورده جاری میشود؛ آنجا یک یا چندین شقایق میروید؛ هر روز...
شقایقها اما گاه از زیر خروار خروار آوار سرک میکشند؛ از زیر خروارها خاک و سنگ و آهن و آجرهایی که یک روز سرپناه امنی بودند و روز دیگر با بمبهای بربرهای صهیونی روی سر خانوادهای فروریختند و آوار شدند.
شقایقهای طبیعت هر سال اواخر بهار از زمین بارانخورده میرویند، اما شقایقهای غزه هر فصل و هر ماه از زیر ویرانههای یک محلهی آغشته به خون، قد میکشند و رخ مینمایند!
مثل همین چند روز پیش که 70 شقایق سرخ و کبود از لابهلای ویرانههای غزه، سرک کشیدند و عطر وجودشان تمام باریکهی در خون نشسته را معطر کرد.
مثل همین دیروز که 70 شقایق پرپرِ تازه تفحصشده در شمال باریکه، پس از 3 سال آرمیدن زیر آوار ساختمانهای فروریخته با بمباران اشغالگران، روی دست جمعیتِ داغدار و صبور و مقاوم غزه تشییع و چون بذری دوباره در دل خاک کاشته شدند.
تشییع 70 شهید تفحصشده در شمال غزه
100 شقایق، شهریور از دل غزه رویید
و مثل دو ماه پیش که در هُرم گرمای شهریوری، 100 شقایق از خاک غزه رویید؛ 100 شهید و شقایق که سه سال پیش چون بذری زیر خاک و آوار ساختمانهای ویرانشدهی محله الزیتون در شهر غزه خوابیدند.
شقایقها که از دل آوار بیرون آمدند، بیشترشان ظریف و ترد و کوچک بودند؛ لطیف و شکننده... خردسال و کودک بودند... نه یکی و دو تا و ده تا، که 73 تا... 73 شهید و شقایق خردسال...
صبح یکشنبه 15 شهریور هر 100 شقایق؛ هر 100 شهید روی دست مردم بالا رفتند... مردم تشییعشان کردند؛ پارههای جانشان را؛ پیکرهای خانوادههایی که دستهجمعی و گروهی زیر آوار مدفون شده بودند؛ خانوادههای ملکه، البلعاوی و ارحیم که عدد 100 مربوط به آنها میگفت پرونده سه خانواده؛ سه فامیل؛ سه شاخه از درخت جمعیت فلسطین در ثبت احوال غزه کاملا بسته شده است.

مردم غزه در حال خواندن نماز برای 100 شقایق پرپرِ تفحصشده
15شهریور1405
کشف دشت شقایقی با 50 شهید در مرداد
مرداد هم به پایان نرسیده بود که 50 شقایق از خانوادههای «السوافیری»، «کرم» و «البطنیجی» از زیر خروارها خاک و آجر و آهن سر برآوردند.
29 مرداد امسال 50 شقایق روی دست مردهای شانهخمیده تشییع شد؛ 50 کفن؛ 50 داغ... داغها که سنگین بودند و کمرشکن، اما کفنها سبک چون پَرِ کاه؛ کفنهایی پیچیده دور استخوانهای بهجا مانده از پیکرهای با خاک یکیشده... مثل هر بار تعدادی از تابوتها هم کوچک بود و هم بیوزن؛ 19 تابوت متعلق به 19 گلبرگ؛ 19 شهید خردسال...

از 50 شهید تفحصشده در مرداد، 19 نفر کودک بودند
تشییع 112 شهید از دو خانواده 308نفرهی مفقودشده
قصه روییدن شقایقها از دل آوارهای سه ساله اما از اینجا شروع شد؛ از 13 مردادماه جاری؛ وقتی سازمان امدادونجات غزه، نیروهایش را به محله «الصبره» شهر غزه فرستاد؛ آنجا که یک ساختمان کامل فروریخته بود و هیچگاه خبری از ساکنانش بیرون نیامد. مردمِ محله میشناختندشان؛ خانوادههای «ابوشریعه» و «الحساینه» بودند؛ دو فامیل بزرگ چندصد نفره...
سهشنبه بود؛ 13 مرداد... میدان محله زندگیِ دو خانواده سراسر پوشیده از کفن و پرچم و شقایق بود.
برای نخستینبار و پس از 3 سال نبرد طوفانالاقصی، نیروهای امدادونجات غزه نخستین گروه بزرگ از مفقودین را از دل آوار بیرون کشیده بودند؛ آوار ساختمان بزرگی که اول آذر 1402 (22 نوامبر2023) با بمباران رژیم اشغالگر روی سر تمام ساکنانش فروریخته بود؛ روی سر 308 فلسطینی که اعضای دو فامیل و خانواده بودند. خانوادههایی که با هم زندگی کردند؛ با هم به شهادت رسیدند و با هم چون دشتی از شقایق دوباره از دل خاک روییدند.
سازمان امدادونجات غزه گفت که 112 پیکر از 308 شهید مفقودشده دو خانواده را کشف کرده و 196 پیکر دیگر همچنان در زمره مفقودین زیر آوار باقی ماندهاند. سازمان امدادونجات مطمئن بود که از پیکر برخی مفقودین به دلیل شدت بمباران هیچ اثری باقی نمانده است.
از دو فامیلِ ساکن در یک ساختمان، در یک بمباران هیچ فردی زنده بیرون نیامد؛ دو فامیل بزرگ که نامشان همگی از ثبت احوال غزه خط خورد و در فهرست شهدا و مفقودین فلسطین نشست...
پرونده این دو خانواده به تنهایی برای جنایتکار خواندن رژیم غاصب و درنده و حرامیِ صهیونی در مجامع بهاصطلاح حقوقبشری کافی است؛ پروندهای از یک کشتار دهشتناک با روش قتلعامی دردناک... نقل شده روز بمباران بیش از 300 مرد، زن و کودک این 2 خانواده در خانههای بههم پیوسته یک مجموعه مسکونی زندگی میکردند. پهپادها به هر خانه یک یا دو موشک شلیک کردند تا ساکنان را مجبور به خروج از خانهها کنند. هر خانوادهای که از ترس خانهاش را پیش از تخریبِ کامل ترک میکرد، به ساختمان مختار فتحی ابوشریعه؛ بزرگ خاندان پناه میبرد؛ کسی که حضورش حتی در سختترین شرایط، به دیگران احساس امنیت میداد. و درنهایت وقتی تمام 308 نفر یکجا در خانه فتحی ابوشریعه جمع شدند، جنگندهها آمدند و دهها بمب سنگین روی آن ساختمان ریختند و تمام 308 نفر را یکجا به شهادت رساندند.

تشییع 112شهید تفحصشده از دو خانواده مفقودی 308 نفره
13مرداد 1405
قصه شهادت این دو خانواده آنچنان دردناک است و غیرقابل توصیف در واژگان، که محمود بصل؛ سخنگوی امداد و نجات غزه، هنگام تشییع پیکرها فقط توانست رو به جهانیان بریدهبریده بگوید: «ای مردم جهان، این کودکان چرا در غزه کشته میشوند؟!... ای آزادگان جهان! فقط به ما پاسخ دهید...»!
سهشنبه 13 مرداد جاری فقط حال امدادونجاتیهای غزه دگرگون نبود؛ یوسف فارس؛ روزنامهنگار فلسطینی در توصیف مراسم تشییع 112شهید خانوادههای «ابوشریعه» و «الحساینه» نوشت: «امروز؛ روز اندوهی عظیم و انفجار گریههای به تعویق افتاده بود؛ اشکهایی که سه سال در سینهها حبس شده بود.»

13 مرداد امسال یا 4 آگوست 2026 برای تک تک مردم رنجدیده غزه دردآور بود، با این حال هیچ یک از آنها را ناامید و ناتوان نکرد، که مقاومتر کرد برای ایستادگی و مبارزه با اشغالگران؛ کمااینکه یکی از تشییعکنندگان با فریادی آکنده از درد خطاب به نخستوزیر خونخوار رژیم صهیونی گفت: «ما اینجا را ترک نخواهیم کرد، نتانیاهو؛ این تو هستی که باید بروی؛ ما صاحبان این سرزمین هستیم.»
در تمام این تشییعهای دستهجمعی، چه تشییع 112 شقایق در 13 مرداد، یا تشییع 50 شقایق در 29 مرداد و تشییع 100 شهیدِ شهریورماه و 70 شهیدی که «یکشنبه 24 آبان» تابوتهای پرچمپوششان گلباران شد؛ در تمام آنها آیه و نشانهای بود اول برای جهانیان تا عمق جنایات سگهای هار صهیونی را ببینند و بفهمند، و دوم نشانی بود برای جمعیت 2میلیونی آواره غزه تا قیمت ایستادگیشان را تا به این لحظه بدانند و بفهمند خدای متعال نامشان را با جهاد و شهادت سرشته است، نه با تسلیم و ذلت و سازش؛ که بدانند فلسطین را خون پاک همین شقایقهای روییده از دل خاک روزی نجات خواهد داد...
و چه خوب گفت یوسف فارِس؛ خبرنگار فلسطینی در تشییع شقایقهای محله «الصبره»، آنجا که نوشت: «سلام بر شما ای شهیدان؛ سلام بر فلسطینی که بر کف دستهایمان حمل میکنیم، نه برای آنکه به خاک بسپاریم، بلکه برای آنکه آن را چون درخت زیتون در قلب زمینی بکاریم که تپش آن هرگز متوقف نخواهد شد».

گلباران 112 شهید تفحصشده توسط زنان غزه/13مرداد
