در میان جنبه‌های فنی و پیچیده جنگ الکترونیک، شاید بتوان نظریه فرکانس رادیویی را دشوارترین بخش آن دانست. از زمان پیدایش ردیابی و فاصله‌یابی رادیویی یا همان رادار در اواخر جنگ جهانی دوم، این فناوری به بخش جدایی‌ناپذیر بسیاری از ابزارهای زندگی روزمره تبدیل شده است؛ از حسگرهای مینیاتوری رادار موج میلی‌متری درون توالت‌های هوشمند
در میان جنبه‌های فنی و پیچیده جنگ الکترونیک، شاید بتوان نظریه فرکانس رادیویی را دشوارترین بخش آن دانست.
از زمان پیدایش ردیابی و فاصله‌یابی رادیویی یا همان رادار در اواخر جنگ جهانی دوم، این فناوری به بخش جدایی‌ناپذیر بسیاری از ابزارهای زندگی روزمره تبدیل شده است؛ از حسگرهای مینیاتوری رادار موج میلی‌متری درون توالت‌های هوشمند گرفته تا واحدهای پالس-داپلر که مسیر و سرعت توپ‌ها را در مسابقات ورزشی حرفه‌ای رهگیری می‌کنند.
همین طیف گسترده کاربردها و زمینه‌های متنوع باعث می‌شود تعیین برتری میان رادارها کار دشواری باشد. تلسکوپ رادیویی آرتی-70 (RT-70) متعلق به شوروی سابق، بدون شک رادار فوق‌العاده قدرتمندی به شمار می‌رود و توانایی رهگیری سیارک‌ها و برقراری ارتباط با کاوشگرهای اعماق فضا را دارد. با این حال، چنین سیستمی با پهنای باند ثابت ۵۱۲ کیلوهرتز و سلول تفکیک‌پذیری حدود ۳۰۰ متر، هیچ شانسی برای دستیابی به نرخ‌های به‌روزرسانی سریع و وضوح بالای موردنیاز در پدافند هوایی مدرن نخواهد داشت.
همین تفاوت در اهداف، در سیستم‌های راداری نبرد هوایی نیز دیده می‌شود. مأموریت‌ها و نقش‌هایی که یک هواپیما برای آن‌ها ساخته و بهینه‌سازی شده است، مستقیماً در نوع و عملکرد مجموعه حسگرهای آن بازتاب پیدا می‌کند. یک رادار ممکن است به دلایل مختلفی قدرتمند به حساب بیاید؛ گاهی به دلیل ارسال پالس‌های عظیم قدرت می‌گیرد، گاهی سرعت عمل بالا و قابلیت رهگیری چندین هدف را در نبردهای هوایی شلوغ ارائه می‌دهد و گاهی نیز توانایی تشخیص اهداف کوچک را از فواصل بسیار دور دارد. افزون بر این، معماری پردازشی و جنگ الکترونیک یک سیستم می‌تواند با ایجاد امکان دریافت و ارسال داده‌ها در شبکه‌ای گسترده از حسگرها، قدرت آن را تضمین کند.
اما چه ویژگی‌هایی رادار یک جت جنگنده را قدرتمند می‌سازد؟ و کدام جنگنده‌ها این ویژگی‌ها را به بهترین شکل ارائه می‌دهند؟
در دیجینوی بخوانید: