پژوهشگران آمریکایی می‌گویند یک ابزار هوش مصنوعی ممکن است بتواند به پزشکان کمک کند تا با استفاده از یک عکس از چهره بیمار میزان بیماری او را تشخیص دهند.
به گزارش همشهری آنلاین، دانشمندان می‌گویند این ابزار که بر روی میلیون‌ها چهره سالم و ۳۵۰۰۰ عکس از بیماران سرطانی آموزش دیده است، می‌تواند با نگاه دقیق به ویژگی‌های اطراف چشم، تخمین‌هایی از میزان بقا ارائه دهد. در حالی که این ابزار هنوز راه درازی تا مناسب شدن برای استفاده در بیمارستان‌ها دارد، پژوهشگران می‌گویند هدف آنها کمک به پزشکان برای توصیه درمان‌های مناسب برای بیمارانشان است.
چشم‌ها این توانایی را دارند
یافته‌های اولیه در مجله Lancet Digital Health منتشر شده و اعلام می‌کند ابزار هوش مصنوعی «FaceSurvival» نشان می‌دهد که ناحیه زیر چشم‌ها و اطراف پل بینی، حیاتی‌ترین بخش‌های صورت برای ارزیابی به‌منظور تخمینِ مدت‌زمانِ باقی‌مانده از عمر فرد هستند.
این معیارها در مورد انواع مختلفی از سرطان‌ها با شدت‌های گوناگون — از جمله مواردی که به استخوان‌ها یا مغز بیمار گسترش یافته بودند — به کار گرفته شدند. بیشتر بیماران سرطانی که اهل آمریکا و هلند بودند، در دهه ۵۰ یا ۶۰ زندگی خود بودند، اما برخی از آنها کودک و برخی دیگر در دهه ۹۰ زندگی خود بودند.
پزشکان در حال حاضر بیماران را معاینه می‌کنند و بررسی‌ها و آزمایش‌های جامعی را برای قضاوت در مورد میزان وخامت حال آنها و پیش‌بینی بیماری‌شان انجام می‌دهند. این ابزار هوش مصنوعی که درخواست ثبت اختراع آن در حال بررسی است، برای کمک به پزشکانی که این کار را انجام می‌دهند طراحی شده است، نه اینکه جایگزین آنها شود.
دکتر ریموند مک، محقق ارشد از بیمارستان عمومی بریگام در بوستون، توضیح داد: با افزایش سن جمعیت، پزشکان به روش‌های بهتری برای تخمین ذخیره فیزیکی و ضعف قبل از توصیه درمان‌های فشرده مانند پرتودرمانی، جراحی یا درمان سیستمیک نیاز دارند. هدف ما این است که ارزیابی سلامت مبتنی بر عکس چهره را کمی‌تر، سازگارتر و مقیاس‌پذیرتر کنیم تا بتواند از تصمیمات درمانی شخصی پشتیبانی کند، نه اینکه جایگزین قضاوت پزشک شود.
چهره شاداب؟
مک و همکارانش همچنین در حال ارزیابی یک ابزار هوش مصنوعی برای پیش‌بینی سن زیست‌شناختی یا اینکه فرد چقدر پیر به نظر می‌رسد، در مقابل سن تقویمی او هستند.
ابزار «FaceAge» نشان می‌دهد که وضعیت پوستِ زیر بینی و نزدیک دهان — یعنی همان چین‌های نازولابیال (خطوط خنده) و خطوط ماریونت (خطوطی که از گوشه دهان به سمت پایین کشیده می‌شوند) — به همراه پیشانی (خطوط اخم)، شقیقه‌ها (چین‌های پنجه‌کلاغی) و گونه‌ها، شاخص‌های مناسبی برای سنجش سرعت پیر شدن ما هستند.
برخی عادت‌های سبک زندگی، مانند مصرف الکل، استفاده از مواد مخدر و سیگار کشیدن، می‌توانند این روند را تسریع کنند.
«ماک» می‌گوید که این ابزار، با وجود تفاوت‌هایی در زاویه قرارگیری سر، نورپردازی، حالت چهره و آرایش، در تحلیل عکس‌های معمولی و واقعی، «به‌طور شگفت‌انگیزی نتایج ثابتی» ارائه داده است.
او می‌افزاید: این ابزار همچنین در بررسی اکثر عمل‌های جراحی زیبایی، نتایج پایداری نشان داد؛ به‌طوری که تنها پس از عمل جراحی بینی (رینوپلاستی)، تغییر جزئی در نتایج مشاهده شد.
با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای ارزیابی دقیق‌ترِ عملکرد این ابزار، به داده‌ها و تصاویر چهره‌های بسیار بیشتری — به‌ویژه از گروه‌های قومی و نژادی گوناگون — نیاز دارند. این ابزار همچنان در مراحل توسعه قرار دارد.
تیم پژوهشی از عموم مردم دعوت می‌کند تا با بارگذاری عکس چهره خود، در این مطالعه مشارکت کنند و برآورد شخصی‌سازی‌شده‌ای از «سن بیولوژیک» خود دریافت نمایند.
پروفسور میروسلاو بوبر، متخصص پردازش ویدئو و یادگیری ماشین در دانشگاه سوری انگلستان، معتقد است هرگونه ادعایی مبنی بر اینکه این ابزار می‌تواند روند پیری یا تغییرات سبک زندگی را در گذر زمان رصد کند، «زودهنگام» است و می‌گوید: این یک اثبات مفهوم (proof of concept) امیدوارکننده است، اما هنوز برای استفاده بالینی آماده نیست. این ابزار همچنان نیازمند آن است که در برابر قضاوت خودِ پزشکان، و همچنین در بیمارستان‌ها و گروه‌های مختلف بیماران، مورد سنجش قرار گیرد.
او هشدار داد: پیش‌بینی یک پیامد، با تبیینِ آن یکسان نیست.