یک پژوهش جدید نشان می‌دهد ورنر هایزنبرگ میزان مواد موردنیاز برای ساخت یک راکتور هسته‌ای را به‌طور قابل‌توجهی کمتر از مقدار واقعی برآورد کرده بود. در جریان جنگ جهانی دوم، فیزیک‌دانان پروژه منهتن نگران بودند که برنامه هسته‌ای آلمان نازی پیش از آمریکا و متحدانش به ساخت نخستین بمب اتمی دست پیدا کند. هرچند چنین
یک پژوهش جدید نشان می‌دهد ورنر هایزنبرگ میزان مواد موردنیاز برای ساخت یک راکتور هسته‌ای را به‌طور قابل‌توجهی کمتر از مقدار واقعی برآورد کرده بود.
در جریان جنگ جهانی دوم، فیزیک‌دانان پروژه منهتن نگران بودند که برنامه هسته‌ای آلمان نازی پیش از آمریکا و متحدانش به ساخت نخستین بمب اتمی دست پیدا کند. هرچند چنین اتفاقی رخ نداد، اما مورخان همچنان درباره میزان پیشرفت آلمانی‌ها در آخرین تلاش خود برای راه‌اندازی یک راکتور هسته‌ای با نام B8 اختلاف‌نظر دارند.
ورنر هایزنبرگ، رهبر این پروژه، مدعی شده بود که دانشمندان آلمانی تا رسیدن به نتیجه فاصله چندانی نداشتند و تنها به مقدار کمی اورانیوم بیشتر نیاز داشتند. با این حال، مقاله‌ای تازه منتشرشده در نشریه آکادمیک مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم نکسوس نشان می‌دهد این ادعا درست نبوده است. بر اساس یافته‌های پژوهشگران، با توجه به طراحی مورد استفاده، آلمانی‌ها برای ساخت یک راکتور عملیاتی به اورانیوم و آب سنگین بسیار بیشتری نیاز داشتند.
این تحقیقات در سال ۲۰۱۳ آغاز شد؛ زمانی که تیموتی کوث، فیزیک‌دان دانشگاه مریلند و یکی از نویسندگان مقاله جدید، از یکی از دوستانش یک مکعب فلزی سنگین و مرموز هدیه گرفت. او بلافاصله تشخیص داد که این قطعه یکی از مکعب‌های اورانیومی مورد استفاده دانشمندان آلمانی در تلاش ناموفق برای ساخت راکتور هسته‌ای بوده است. امروزه تنها ۱۴ نمونه از این مکعب‌ها شناسایی شده‌اند.
در سال ۲۰۱۹، روند تلاش‌های کوث برای کشف منشأ این مکعب و چند نمونه مشابه دیگر که به شکلی نامعلوم از اقیانوس اطلس عبور کرده و به آمریکا رسیده بودند، مورد توجه قرار گرفت. کوث و همکارش در این پروژه، میریام میمی هیبرت که آن زمان دانشجوی تحصیلات تکمیلی بود، موفق شده بودند ۱۰ مکعب را در نقاط مختلف آمریکا پیدا کنند.
در دیجینوی بخوانید: