فیلم Club Kid اثری کمدی و درام به شمار میرود که موفق شده تا نمرات نسبتا خوبی را از منتقدان دریافت کند.
فیلم Club Kid اثری کمدی و درام به شمار میرود که توانسته است نمرات نسبتاً خوبی از منتقدان دریافت کند.
فیلم Club Kid یک درام کمدی است که جردن فرستمن نگارش فیلمنامه، کارگردانی و نقشآفرینی در آن را بر عهده دارد. این اثر نخستین تجربه کارگردانی بلند او به شمار میرود و داستان پیتر، برگزارکننده سابق مهمانیهای زیرزمینی را دنبال میکند که دوران اوجش را پشت سر گذاشته است. زندگی پیتر زمانی مسیر تازهای پیدا میکند که ناچار میشود از آرلو، پسر دهسالهای که هرگز از وجودش خبر نداشته، مراقبت کند. این مسئولیت ناخواسته، او را با واقعیتهایی روبهرو میکند که تا پیش از آن از مواجهه با آنها گریزان بوده است.
در کنار فرستمن، بازیگرانی چون کارا دلوین، کربی هاول-باپتیست، کولین کمپ، ویکی پپرداین و دیهگو کالوا در فیلم حضور دارند. فیلم Club Kid نخستین بار در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶ به نمایش درآمد و نامزد دریافت دوربین طلایی شد. با ترکیب فضای مهمانیهای زیرزمینی و مسئولیت ناگهانی پدر شدن، فیلم به تقابل میان سبک زندگی گذشته و تعهدات تازه شخصیت اصلی میپردازد.
تاکنون در وبسایت راتن تومیتوز ۷۵ نقد برای فیلم Club Kid منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۱۰۰ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وبسایت متاکریتیک، تاکنون ۱۸ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۸۵ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم Club Kid
- راتن تومیتوز: ۷۵ نقد – امتیاز ۱۰۰ درصد
- متاکریتیک: ۱۸ نقد – امتیاز ۸۵ از صد
100/100 – The Playlist | منتقد: النا لازیک
اگرچه سبک طنز مدرن فرستمن بر جنبههای مضحک و ریاکارانه تعاملات اجتماعی تأکید میکند، اما بههیچوجه بدبینانه نیست. برعکس، کمدی او با لحنی بازیگوشانه، احساسات و امیال غریزیای را آشکار میکند که تصور میکنیم بهتر از آنچه واقعاً هستیم، پنهانشان کردهایم. این کمدی صادقانه بهخوبی وارد فضای درام میشود و عملاً مرز میان این دو ژانر را از بین میبرد.
100/100 – Screen Daily | منتقد: وندی آید
درام خانوادگی جردن فرستمن اثری موفق و تماشاگرپسند است؛ تصویری تندوتیز و بهشدت خندهدار از فضای لذتجویانه جامعه نیویورک که همدلی، همبستگی اجتماعی و عشق بیقیدوشرط میان پدر و پسرش را گرامی میدارد.
91/100 – IndieWire | منتقد: رایان لاتانزیو
فیلم Club Kid این ظرفیت را دارد که فراتر از محدوده ظاهراً خاص و محدود خود مورد توجه قرار بگیرد. فرستمن سرانجام از ژست طعنهآمیزی که سالها در فضای آنلاین به خود گرفته بود فاصله میگیرد و بهعنوان داستانگویی صادق و صمیمی ظاهر میشود که بهاندازه طنز، از احساس و عاطفه نیز بهره میبرد.
90/100 – Screen Rant | منتقد: برندن زکری
در نگاه نخست، فیلم Club Kid شبیه برداشت تازهای از یک الگوی داستانی آشنا به نظر میرسد؛ اما در عمل، با حالوهوای منحصربهفرد و فیلمسازی مطمئن خود موفق میشود هویتی مستقل پیدا کند. اینکه این اثر نخستین فیلم بلند فرستمن در مقام کارگردان است، ارزش و اهمیت آن را دوچندان میکند.
88/100 – RogerEbert.com | منتقد: کلینت ورثینگتون
فیلم Club Kid به شکلی تحسینبرانگیز هم بهعنوان داستانی تأثیرگذار و دلگرمکننده درباره بلوغ و رشد شخصی عمل میکند و هم توانایی فرستمن را در گذار از چهرهای تأثیرگذار در فضای مجازی به بازیگر و فیلمساز به نمایش میگذارد.
80/100 – Variety | منتقد: گای لاج
برای تماشای این فیلم میتوانید بهخاطر طنز گزنده و نیشدارش که عنوان اثر و حضور اجتماعی کارگردان در فضای مجازی نوید آن را میدهد، سراغش بروید؛ اما بهتر است برای شیرینی و صمیمیت بیپرده داستان نیز در آن بمانید. در نهایت، با این احساس سالن سینما را ترک خواهید کرد که جردن فرستمن چیزی فراتر از شخصیت آنلاین خود برای ارائه دارد.
80/100 – The Hollywood Reporter | منتقد: ریچارد لاوسون
فیلم Club Kid صرفاً پروژهای خودستایانه و سفارشی برای سفیدشویی وجهه سازندهاش نیست. این فیلم نخستین تجربه کارگردانی بلند فرستمن است که با اعتمادبهنفس، هیجان و سبکی نامحسوس ساخته شده و ریتمی دلپذیر و متعادل دارد.
80/100 – The Guardian | منتقد: اوون مایرز
فیلم Club Kid اثری فوقالعاده سرگرمکننده است. نمیتوانم حتی یک شوخی تصویری یا جمله طنزآمیز در فیلمنامه آن به یاد بیاورم که تأثیرگذار نباشد.
75/100 – Slant Magazine | منتقد: کایل ترنر
نخستین تجربه کارگردانی بلند جردن فرستمن، فیلم Club Kid، با شوروشوقی دلنشین و تصویری پرانرژی از دنیای خود همراه است. این فیلم هیچ نیازی نمیبیند که فرمول آشنای داستانهایی درباره آدمهای شکستخوردهای را که هنوز بزرگ نشدهاند، از نو اختراع کند.
70/100 – TheWrap | منتقد: زکری لی
این فیلم نگاهی صادقانه، دلگرمکننده و سرزنده به واقعیتهای فرزندپروری دارد و گرما و محبتی را که در سبکهای زندگی غیرمتعارف وجود دارد، جشن میگیرد. بااینحال، فرستمن در بسیاری از لحظات خودش مانع پیشرفت فیلم میشود و بهجای دنبال کردن مسیر طبیعی این داستان بیپیرایه، از اثر بهعنوان ابزاری برای روابط عمومی یا حتی مدیریت آسیبهای احتمالی به وجهه شخصیاش استفاده میکند.
