با ۷۷ مدال در ۱۲ تورنمنت، امضای حسن رنگرز پای اقتدار کشتی فرنگی ایران ثبت شده است.
خبرآنلاین: او یک ژنرال بی ادعاست. ژنرالی که امضای پررنگش پای تمامی موفقیت های اخیر کشتی فرنگی خودنمایی می کند. بی تردید اگر قرار باشد نقش اول نمایش درخشان کشتی فرنگی را در این سال ها نام ببریم، بی تردید اسم او وسط می آید.
۴ سال و یک ماه، ۱۲ تورنمنت و ۷۷ مدال؛ کارنامه‌ای که برای حرف زدن از موفقیت، به هیچ نمایش اضافه‌ای نیاز ندارد. حسن رنگرز، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی ایران، در روزگاری که بازار ادعا داغ است و بسیاری پیش از آنکه دستاوردی داشته باشند، خود را در قامت قهرمان معرفی می‌کنند، با مدال‌ها و جام‌هایش حرف می‌زند؛ مردی که تیمش را به قله جهان رسانده، ستاره‌های تازه ساخته و همچنان با همان تواضع و آرامش، خود را بدهکار مردم می‌داند.
در این وانفسای ادعاهای بزرگ و دستاوردهای کوچک، هنوز هستند چهره‌هایی که می‌توانند امید را زنده نگه دارند. آدم‌هایی که به‌جای آنکه با هیاهو و شعار برای خود اعتبار بخرند، اعتبارشان را از میدان عمل می‌گیرند. حسن رنگرز یکی از همین چهره‌هاست. مردی که در کشتی فرنگی ایران، نه‌فقط یک سرمربی موفق، بلکه نمونه‌ای از مدیریت مبتنی بر دانش، عقلانیت و فروتنی است.
رنگرز را باید فراتر از مدال‌هایی که شاگردانش به دست آورده‌اند، با مجموعه‌ای از ویژگی‌ها شناخت که کمتر در کنار هم جمع می‌شوند. او هم دانش آکادمیک دارد، هم تجربه حضور در سطح اول کشتی را می‌شناسد، هم توانایی مدیریت یک مجموعه پراسترس را دارد و هم در اوج موفقیت، گرفتار آفت خودستایی نمی‌شود. در روزهایی که برخی برای اثبات توانایی‌هایشان به واژه‌های پرطمطراق و اصطلاحات پیچیده پناه می‌برند، رنگرز با ساده‌ترین و معتبرترین زبان ممکن سخن می‌گوید: زبان نتیجه.
اعداد، در این پرونده، از هر تعریفی گویاترند. حاصل ۴ سال و یک ماه حضور حسن رنگرز در رأس تیم ملی کشتی فرنگی ایران، در ۱۲ تورنمنت بزرگسالان، ۷۷ مدال بوده؛ ۳۶ طلا، ۲۴ نقره و ۱۷ برنز. کارنامه‌ای که فقط از موفقیت در یک مسابقه یا درخشش چند ستاره حکایت نمی‌کند، بلکه استمرار حضور کشتی فرنگی ایران در جمع قدرت‌های اصلی جهان را به تصویر می‌کشد.
نگاهی به جزئیات این آمار، ابعاد عملکرد رنگرز را روشن‌تر می‌کند:
– المپیک: ۴ مدال شامل ۲ طلا، یک نقره و یک برنز
– قهرمانی جهان: ۲۴ مدال شامل ۱۰ طلا، ۷ نقره و ۷ برنز
– قهرمانی آسیا: ۳۵ مدال شامل ۱۶ طلا، ۱۳ نقره و ۶ برنز
– بازی‌های آسیایی: ۸ مدال شامل ۴ طلا، ۲ نقره و ۲ برنز
– بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی: ۶ مدال شامل ۴ طلا، یک نقره و یک برنز
این اعداد، حاصل حضور در میدان‌هایی با سطح رقابت متفاوت‌اند؛ از مسابقات قاره‌ای تا رقابت‌های جهانی و المپیک، جایی که کوچک‌ترین اشتباه می‌تواند رؤیای سال‌ها تلاش را بر باد دهد. کسب چنین مجموعه‌ای از مدال‌ها، آن هم در رشته‌ای که قدرت‌های سنتی و رقبای سرسختی دارد، نشان می‌دهد موفقیت تیم ملی در دوره رنگرز را نمی‌توان به یک نسل طلایی یا یک اتفاق مقطعی تقلیل داد.
البته ارزش کار سرمربی فقط در شمار مدال‌ها خلاصه نمی‌شود. هنر اصلی مربی، ساختن تیمی است که در روزهای سخت نیز بتواند برای قهرمانی بجنگد. کشتی‌گیرانی که از نظر فنی آماده باشند، در لحظه‌های سرنوشت‌ساز تصمیم درست بگیرند و بدانند چگونه فشار یک مسابقه بزرگ را مدیریت کنند. رنگرز در این مسیر توانسته است مجموعه‌ای رقابتی بسازد که هم ستاره‌های مدال‌آور دارد و هم برای آینده کشتی فرنگی ایران امید ایجاد می‌کند.
از همین روست که موفقیت‌های تیم ملی را باید حاصل مجموعه‌ای از عوامل دانست. کیفیت کشتی‌گیران، تلاش مربیان، پشتوانه فنی و برنامه‌ریزی، و البته مدیریت سرمربی‌ای که باید همه این ظرفیت‌ها را در مسیر واحدی قرار دهد. رنگرز در جایگاه مسئول فنی تیم، سهم مهمی در هدایت این مجموعه داشته و کارنامه‌اش نشان می‌دهد که توانسته است از ظرفیت کشتی فرنگی ایران، خروجی درخور توجهی بگیرد.
اما شاید دوست‌داشتنی‌ترین ویژگی حسن رنگرز، نه در مدال‌های طلایی، بلکه در رفتارش پس از کسب آنها دیده شود. چگونه می‌شود تیمی را به قهرمانی جهان رساند، شاگردان را روی سکوهای بزرگ دید و همچنان خود را در برابر مردم مسئول دانست؟ چگونه می‌شود با چنین کارنامه‌ای، به‌جای مطالبه تحسین و تکرار موفقیت‌ها، از مردم عذرخواهی کرد و خود را پاسخ‌گوی انتظارات آنها دانست؟
این همان تفاوتی است که رنگرز را از بسیاری از مدعیان جدا می‌کند. او در روزهای موفقیت، خود را فراتر از مجموعه نمی‌بیند و دستاورد تیم را به نام شخصی خود مصادره نمی‌کند. در کارنامه‌اش خبری از هیاهوی دائمی درباره پاداش‌ها و امتیازات نیست. دست‌کم آنچه بیش از همه از او به چشم می‌آید، تأکید بر مسئولیت و تعهد است. چنین رویکردی، در ورزش حرفه‌ای که نتیجه‌گرایی و فشار افکار عمومی بخش جدایی‌ناپذیر آن است، ارزش ویژه‌ای دارد.
ژنرال کشتی فرنگی ایران، برای اثبات توانایی‌هایش نیازی به ساختن تصویر قهرمانانه از خودش ندارد. ۷۷ مدال در ۱۲ تورنمنت، به‌اندازه کافی گویاست. او با دانش کار می‌کند، با عقلانیت تصمیم می‌گیرد و در برابر مردم، خود را پاسخ‌گو می‌داند. ترکیبی که می‌تواند برای هر مدیری در ورزش ایران الگو باشد.
حسن رنگرز بی‌تردید هم روزهای دشوار داشته و هم با انتظارات سنگین مردم و فشار رقابت‌های بزرگ روبه‌رو بوده. موفقیت پایدار در ورزش، مسیر همواری نیست و هیچ کارنامه‌ای را نمی‌توان از نقد و بررسی بی‌نیاز دانست. اما وقتی سخن از دستاوردهای او در تیم ملی کشتی فرنگی است، نمی‌توان از کنار این حجم از مدال و استمرار موفقیت به‌سادگی عبور کرد. این کارنامه شایسته دیده‌شدن، تحلیل‌شدن و البته قدردانی است.
در روزگاری که ورزش ایران بیش از شعار به مدیران و مربیان نتیجه‌ساز نیاز دارد، رنگرز یادآوری می‌کند که می‌توان باسواد بود، موفق بود، قهرمانی جهان را تجربه کرد و همچنان متواضع ماند. می‌توان ژنرال یک تیم بود، بی‌آنکه هر روز برای اثبات اقتدار خود رژه رفت. می‌توان با دستاورد سخن گفت، نه با ادعا؛ با مدال پاسخ داد، نه با واژه‌های پیچیده و نمایش‌های پرزرق‌وبرق.
ورزش ایران به چنین چهره‌هایی نیاز دارد؛ مردانی که هم راه قهرمانی را بشناسند و هم حرمت پیراهن تیم ملی و اعتماد مردم را. ۷۷ مدال، فقط یک عدد نیست؛ روایت ۴ سال تلاش، رقابت و مسئولیت‌پذیری است. روایتی که هنوز می‌تواند فصل‌های درخشان‌تری داشته باشد.
دوستت داریم، حسن رنگرز؛ نه فقط برای طلاهایی که به دست آمده‌اند، بلکه برای آنکه در اوج افتخار، هنوز فروتنی را فراموش نکرده‌ای. ژنرال بی‌هیاهوی کشتی فرنگی ایران؛ بگذار مدال‌هایت به‌جای تو حرف بزنند.