سرقت های اعضای یک باند مخوف که در جاده های اطراف تهران، به کمین رانندگان کامیون می نشستند و با ربودن آنها، دست به سرقت محموله هایشان می زدند، با هوشیاری و اقدام به موقع آخرین راننده که بوکسور بود، پایان یافت.
همشهری آنلاین - حوادث: از اوایل تابستان امسال، پرونده های متعددی روی میز ماموران پلیس قرار گرفت که نشان میداد باندی خطرناک در جادههای اطراف تهران دست به راهزنی میزنند.
ماجرا از این قرار بود که رانندگان کامیون و خودروهای حامل بارهای سنگین، پس از طی مسافتی در جاده، ناگهان در کمین افرادی میافتادند که سوار بر یک خودروی پژو بودند و خودشان را مامور پلیس معرفی می کردند. ماموران قلابی که تجهیزات نظامی نیز همراه داشتند، راه را بر رانندگان میبستند. این راهزنان خشن، طعمه های خود را با بستن دست و پایشان میربودند و پس از انتقال به بیابانهای اطراف تهران، با دست و پاهای بسته در جاده رها میکردند تا خودرو و محمولههای میلیاردیشان را به سرقت ببرند.
آغاز تحقیقات
شکایتهای مالباختگان یکی پس از دیگری ثبت میشد و ابعاد این سرقتهای سریالی روزبهروز وسعت بیشتری مییافت.
با افزایش شمار شاکیان تیم ویژهای از کارآگاهان پلیس تحقیقات گستردهای را برای شناسایی و انهدام این باند مخوف آغاز کرد.
بررسیهای اولیه نشان داد که سارقان از خودروهای عمدتا سرقتی برای اجرای نقشههای خود استفاده میکنند و پس از هر سرقت، خودروها را در جنوب تهران رها کرده و به سراغ خودروی های پارکشده دیگر میروند.
طولی نکشید که با رصد اطلاعاتی و ردزنیهای پلیسی، مشخص شد اعضای این شبکه مخوف به شدت حرفه ای عمل می کنند. آنطور که شواهد نشان می داد، یکی از همدستانشان در جنوب کشور بود که آمار کامیونهای حامل بارهایی مانند، سیگار، تجهیزات موبایل، تجهیزات خودرو و... را به همدستانش میداد تا آنها در جاده های منتهی به پایتخت، نقشه مجرمانه خود را برای تصاحب محموله های سنگین، عملی کنند. تحقیقات شبانهروزی پلیس برای به دام انداختن اعضای این باند ادامه داشت تا اینکه اتفاقی عجیب، روند پرونده را تغییر داد.
راننده بوکسور، سد راه شکارچیان جاده
در جریان دهمین سرقت، سناریوی راهزنان به بنبست رسید. سارقان طبق روال همیشه قصد داشتند کامیون حامل بار میلیاردی را متوقف کنند اما راننده این خودرو برخلاف دیگران تسلیم نشد. این راننده که یک بوکسور حرفهای بود، در برابر ماموران قلابی مقاومت کرد و با مشت های سنگین به جدال با راهزنان پرداخت. او چنان ضربه محکمی به یکی از سارقان وارد کرد که متهم در دم بیهوش شد. هرچند بقیه اعضای باند توانستند بخشی از بار را به سرقت ببرند و با جا گذاشتن همدست خود فرار کنند اما همین درگیری شجاعانه، سرنخ اصلی را به دست پلیس داد.
دستگیری
پس از فرار دو متهم و سرقت کامیون و محموله، راننده کامیون با پلیس تماس گرفت و طولی نکشید که ماموران در محل جرم حاضر شدند. سارقی که با مشت سنگین مالباخته بیهوش شده بود، دستگیر شد و دقایقی بعد وقتی چشمانش را باز کرد، همه چیز را لو داد و همدستانش را معرفی کرد. با اعترافات این متهم، همدستان او دستگیر شدند و تاکنون به ۱۰ فقره سرقت محمولههای باری به ارزش ۱۰ تا ۳۰ میلیارد تومان اعتراف کردهاند. تحقیقات تکمیلی از اعضای این شبکه ادامه دارد.
از عقاب محله تا عقاب جادهها
مهرداد، سرکرده باند معروف به عقاب، پیش از این در گوشیقاپی تبحر داشت و چند بار به اتهام سرقت تلفن همراه زندانی شده بود. او می گوید اگر آخرین طعمهشان در برابرشان مقاومت نمیکرد، شاید هیچوقت دستشان رو نمیشد.
چرا به تو لقب عقاب داده بودند؟
سالها گوشیقاپی میکردم. توی محله همه من را میشناختند چون چشمهای تیزی داشتم و کافی بود کسی گوشیاش را دست بگیرد تا در یک لحظه آن را بقاپم. برای همین به من میگفتند عقاب.
پس چه شد که از گوشیقاپی رسیدی به راهزنی جادهای و سرقتهای میلیاردی؟
گوشیقاپی دیگر پول خوبی برایم نداشت. دردسرش زیاد بود، تا میآمدی دو زار کاسب شوی، مالباخته جیغ میزد و مردم میافتادند دنبالت، آخرسر هم گیر میافتادی و زندان. وقتی این بار از زندان آزاد شدم، رفتم سراغ دوستم که بازاریاب شرکت بود. او هم اخراج شده بود و دستش خالی بود. با هم نشستیم فکر کردیم که باید کار بزرگتری بکنیم تا پول کلانی گیرمان بیاید. دوستانم که در زندان بودند، دو نفر را به من معرفی کردند. آنها خلافکارهای بزرگی بودند و پیشنهاد سرقت محموله کامیون ها را دادند. این شد که عقاب محله تبدیل شد به عقاب جادهها.
با چه شگردی نقشه سرقت های خشن را اجرا می کردید؟
ما ۵ نفر بود؛ البته نفر پنجم در جنوب کشور بود و فقط آمار کامیونها را به ما میداد. ۴ نفر دیگر هم در تهران بودیم و کار اصلی را انجام میدادیم. اول یک خودرو سرقت میکردیم، بعد با همان ماشین سرقتی و تجهیزات نظامی و پلیسی به جادهها میرفتیم و به کمین رانندههای کامیونهای حامل بار مینشستیم. وقتی طعمه می رسید، مانند عقاب برسرش فرود می آمدیم و او را شکار می کردیم. سپس دست و پایش را می بستیم و کامیون را می دزدیدیم. مالباخته را هم سوار ماشین خود می کردیم و با دست و پای بسته در بیابان رهایش می کردیم.
با اموال مسروقه چه می کردید؟
در بازارهای مختلف می فروختیم. راستش را بخواهید اصلا فکرش را نمی کردیم که دستگیر شویم. همیشه تصور میکردیم رانندهها تا لباس پلیس را میبینند، از ترس تسلیم میشوند. آخرین طعمه مان اما اصلا نترسید. او یک بوکسور حرفهای بود و چنان ضربهای به من زد که دیگر نفهمیدم دنیا دست کیست. وقتی به هوش آمدم، خودم را روی تخت بیمارستان دیدم.
