بر اساس نتایج یک مطالعه جدید، تحرک و فعالیت بدنی ممکن است کلید کند کردن روند افت عملکرد جسمی و ذهنی مرتبط با بیماری پارکینسون باشد.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که در بیماران مبتلا به پارکینسون با سطح فعالیت بدنی بالاتر، روند تشدید علائم حرکتی و همچنین مشکلات مربوط به تفکر و حافظه، کندتر است.
یافته‌های پژوهشگران نشان داد افرادی که در هفته بیش از هشت ساعت فعالیت بدنی داشتند، بیشترین بهره را از این کار بردند.
دکتر «دونگ-وو ریو»، پژوهشگر ارشد این مطالعه از دانشگاه سینسیناتی در اوهایو، در یک بیانیه خبری گفت: «مطالعه ما نشان داد که فعالیت بدنی ممکن است فواید دوگانه‌ای داشته باشد و با کُند شدن روند افت عملکردهای حرکتی و شناختی مرتبط است.»
پارکینسون یک اختلال تحلیل‌برنده است که بر توانایی فرد در حرکت کردن تأثیر می‌گذارد. به گفته مؤسسه ملی بهداشت، برخی از بیماران مبتلا به پارکینسون در نهایت دچار مشکلاتی در زمینه تفکر و حافظه نیز می‌شوند.
در این مطالعه جدید، محققان وضعیت نزدیک به ۳۰۰ فرد مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط را به مدت حداکثر هفت سال زیر نظر گرفتند. میانگین سنی این افراد ۶۶ سال بود.
شرکت‌کنندگان میزان تقریبی ساعات فعالیت بدنی هفتگی خود را در محل کار، خانه و یا هنگام انجام سرگرمی‌ها و فعالیت‌های تفریحی گزارش کردند. آنها همچنین برای ارزیابی علائم پارکینسون و توانایی‌های شناختی خود، سالانه در آزمون‌هایی شرکت می‌کردند.
تیم پژوهشی افراد را بر اساس مجموع زمان صرف‌شده برای تحرک و فعالیت به سه گروه تقسیم کرد: گروه با فعالیت کم (کمتر از ۴ ساعت در هفته)، گروه با فعالیت متوسط (۴ تا ۸ ساعت در هفته) و گروه با فعالیت زیاد (بیش از ۸ ساعت در هفته).
نتایج نشان داد که حتی پس از در نظر گرفتن سایر عوامل مؤثر، گروهی که فعالیت بدنی بالایی داشتند، روند کندتری را در تشدید علائم حرکتی و افت توانایی تفکر و حافظه تجربه کردند.
محققان همچنین دریافتند که اگر بیماران زمان بیشتری را به ورزش‌های بدنی شدید اختصاص می‌دادند، وضعیت بهتری داشتند؛ ورزش‌هایی که می‌تواند شامل دویدن آرام، دوچرخه‌سواری سریع، ورزش‌های تیمی، تنیس انفرادی، بیل زدن خاک و حمل بارهای سنگین باشد.
دکتر ریو گفت: «فواید احتمالی فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است به مدت‌زمان فعال بودن آنها و تداوم ورزش در طول زمان بستگی داشته باشد.»
پژوهشگران نتیجه گرفتند که این یافته‌ها نشان‌دهنده احتمال وجود ارتباطی ناشناخته میان نحوه تأثیرگذاری بیماری پارکینسون بر حرکت و عملکردهای شناختی است.
محققان این فرضیه را مطرح کردند که ورزش ممکن است با بهبود خون‌رسانی به مغز، کاهش التهاب سلول‌های عصبی و تقویت توانایی مغز برای تغییر از طریق رشد و سازمان‌دهی مجدد، اثرات مخرب پارکینسون را خنثی کند.
آنها همچنین افزودند که فعالیت بدنی موجب ترشح مواد بیوشیمیایی محافظ مغز می‌شود.
ریو خاطرنشان کرد که تفاوت‌های مشاهده‌شده اندک بودند، اما اگر افراد برای مدتی طولانی‌تر از دوره هفت‌ساله این مطالعه تحت پایش قرار گیرند، ممکن است این تفاوت‌ها معنادارتر شوند.
ریو گفت: «از آنجا که شرکت‌کنندگان در ابتدای مطالعه عموماً از مهارت‌های تفکر و حافظه خوبی برخوردار بودند، نتایج ما باید با احتیاط تفسیر شود و انجام مطالعات بیشتر ضروری است.»