حسین گودرزی بدون تردید ستاره تیم ملی در مصاف با فلسطین بود.
در بازی‌های دوستانه مربیان به بازیکنان جوان میدان می‌دهند تا آنها را محک بزنند. ما در تمام این سال‌ها در دفاع چپ مشکل داشتیم و از علی نعمتی که مدافع میانی است تا میلاد محمدی که حتی در پرسپولیس هم فیکس نبود، در جام جهانی استفاده کردیم که بالاترین سطح فوتبال دنیاست.
همه این اتفاقات در شرایطی این سال‌ها می‌افتاد که مدام کارشناسان و رسانه‌ها فریاد می‌زدند لیگ ما پر است از استعدادهای درخشان، اما امیر قلعه نویی و کادر فنی تیم ملی مدام می‌گفتند بازیکن جوان به درد بخور نداریم! قلعه نویی برای این فیفا دی یکی از همین استعدادهای جوان را دعوت کرد، او را نیمه دوم به زمین فرستاد و حسین گودرزی سازنده هر دو گل ما شد.
گودرزی هر دو گل را به یک شکل ساخت، یک ارسال بی‌نقص با پای چپ هنرمند که اولی را سردار آزمون با بغل پای راست به تور چسباند و دومی را صالح حردانی با کف پای راست! ویژگی گل دوم این بود که گودرزی و حردانی، مدافعان چپ و راست استقلال در این فصل هستند که برای اولین بار در تیم ملی همزمان با هم بازی می‌کردند.
جالب اینجاست که شیوه بازی قلعه نویی -مثل دیگر مربیان ایرانی- مبتنی بر ارسال‌ها از کناره‌ها برای گلزنی است و حسین گودرزی با دو ارسال بی‌نقص، نشان داد چه تبحری در سانتر کردن دارد. ما چنین بازیکنی را در تمام این سال‌ها در استقلال و در لیگ برتر داشتیم اما تیم ملی او را نمی‌دید!
استعدادی جوان که مثل بقیه فوتبالیست‌های ما کاملاً خودرو بار آمده، به استقلال رسیده و حالا در تیم ملی، نیمه دوم به زمین می‌آید و با ارسالی چنین بی‌نقص زمینه ساز گل های ما می‌شود.
حالا به نظر شما باید از اینکه گودرزی به جای حسین نژاد -که ستاره نیمه اول بود- ستاره این مسابقه شناخته می‌شود که در اولین بازی ملی خود در پاس گل، دبل می‌کند خوشحال باشیم یا ناراحت که چرا این همه دیر چشممان به این بازیکن افتاد؟
