رنو و پژو با تبدیل اسطوره‌های رالی گروه B به هاچ‌بک‌های برقی و فوق‌سریع، روح افسانه‌های دهه هشتاد میلادی را با تکنولوژی مدرن دوباره متولد کردند.
اگر در دهه هشتاد میلادی به یکی از تماشاگران مسابقات رالی گروه B می‌گفتید روزی می‌رسد که غول‌های آتشین این مسابقات بدون مصرف حتی یک قطره بنزین و در قالب خودروهای تمام الکتریکی به پیست برمی‌گردند، قطعاً حرف شما را باور نمی‌کرد اما امروز این رؤیای بعید به حقیقت پیوسته است؛ دو غول خودروسازی فرانسه با حذف پیشرانه‌های توربوشارژر قدیمی و جایگزینی آن‌ها با موتورهای برقی و پکیج‌های باتری، جان تازه‌ای به یادگارهای پرافتخار خود داده‌اند. صحبت از جانشینان مدرن دو اسطوره تکرارنشدنی یعنی رنو ۵ توربو و پژو 205 T16 است. رنو ابتدا با کانسپت توربو 3E در سال ۲۰۲۲ خط‌ونشان کشید و سپس در سال ۲۰۲۵ نسخه تولید محدود ۵۵۵ اسب بخاری آن را معرفی کرد. در سمت مقابل، پژو با کانسپت e-T16 در سال ۲۰۲۶ وارد میدان شد؛ خودرویی که احتمالاً در سال ۲۰۲۷ روی خط تولید خواهد رفت.
تقابل طراحان
در بخش طراحی بیرونی، رنو R5 توربو 3E کاملاً شبیه به یک نسخه مدرن‌شده از نیاکان رالی خود به نظر می‌رسد که به چراغ‌های LED پیشرفته، آیرودینامیک به‌روز و رینگ‌های ۲۰ اینچی مجهز شده است. در آن‌سو، پژو e-T16 با حفظ تناسبات شیشه‌ها، نوار قرمزرنگ خاطره‌انگیز و چراغ‌های عقب جعبه‌ای، ادای احترامی پرقدرت به ۲۰۵ محسوب می‌شود. الگوی گرافیکی سه خطی چراغ‌های LED جلو و عقب پژو نیز امضای جدید محصولات آینده این برند خواهد بود. پژو روی رینگ‌های بزرگ‌تر ۲۱ اینچی با لاستیک‌های پهن‌تر در محور عقب سوار شده است. هر دو خودرو برای وفاداری به روح مسابقات، به ورودی‌های بزرگ روی سپر، اسپلیترهای برجسته، گلگیرهای بسیار عضلانی مجهز به خروجی هوا، رکاب‌های جانبی عمیق، دیفیوزرهای عظیم و بال‌های اسپرت روی سقف مجهز شده‌اند. نکته جذاب اینجاست که برخلاف تمام هاچ‌بک‌های پنج‌در امروزی، این دو سوپرمینی فرانسوی ساختار اصیل سه‌در را حفظ کرده‌اند.
مشخصات فنی
در سال‌های دور، مهندسان با خارج کردن صندلی‌های عقب و جانمایی پیشرانه بنزینی در پشت سر راننده، این خودروها را می‌ساختند اما امروز جانشینان آن‌ها از جانمایی هوشمندانه قطعات برقی برای بازسازی احساس موتور وسط بهره می‌برند. رنو از شاسی لوله‌ای آلومینیومی اختصاصی توسعه‌یافته توسط آلپین به همراه باتری ۷۰ کیلووات‌ساعتی نصب‌شده در کف استفاده کرده که تقسیم وزن ۴۳ به ۵۷ را برای آن به ارمغان آورده است. این خودرو مانند نسخه تاریخی خود کاملاً دیفرانسیل عقب است. دو موتور برقی درمجموع ۵۵۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کنند تا شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت آن به زیر ۳.۵ ثانیه برسد. وزن این خودرو نیز ۱۴۵۰ کیلوگرم است.
پژو روی پلتفرم جدید STLA One استلانتیس توسعه یافته اما به سامانه چهارچرخ محرک 205 T16 وفادار مانده است. سه موتور برقی در این هیولا مجموعاً ۸۱۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کنند که کاملاً خودروهای رالی گذشته را محو می‌کند! شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت پژو تنها ۲.۵ ثانیه است و باتری ۸۵ کیلووات‌ساعتی آن انرژی کافی برای ثبت سه دور متوالی در پیست نوربرگ‌رینگ را دارد. با توجه به نسبت توان به وزن زیر ۲ کیلوگرم به ازای هر اسب بخار، وزن آن حدود ۱۶۳۲ کیلوگرم برآورد می‌شود. شارژ ۱۵ تا ۸۰ درصد رنو و ۱۰ تا ۸۰ درصد پژو با شارژرهای سریع حدود ۱۵ دقیقه زمان می‌برد.
کابین مسابقه‌ای
با قدم گذاشتن به داخل کابین، هویت کاملاً مسابقه‌ای هر دو هاچ‌بک نمایان می‌شود. رنو به‌عنوان یک خودروی تولیدی، از غربیلک فرمان متعارف‌تر و نمایشگرهای دیجیتال برگرفته از R5 E-Tech استفاده می‌کند. در مقابل، پژو به فرمان آینده‌نگرانه هایپراسکوئر مجهز به نمایشگر داخلی و یک صفحه آمپر سرتاسری ۲۱ اینچی مجهز شده است. جذاب‌ترین المان در داخل کابین هر دو خودرو، اهرم ترمزدستی هیدرولیکی عمودی است که امکان دریفت زدن و چرخاندن سریع خودرو در پیچ‌های تند را به راننده می‌دهد.
هر دو مدل ترکیبی دونفره با صندلی‌های مسابقه‌ای و رول‌کیج‌های رنگی دارند. از نظر کاربردی بودن، رنو به دلیل داشتن صندوق عقب معمولی کمی برتر است زیرا در پژو تمام بخش پشتی بدنه مانند خودروهای مسابقه‌ای به سمت بالا باز می‌شود تا موتورهای برقی و اجزای سیستم تعلیق نمایان شوند. رنو 5 توربو 3E تنها به تعداد ۱,۹۸۰ دستگاه و با قیمت پایه ۱۶۰ هزار یورو ساخته می‌شود و تحویل آن از سال ۲۰۲۷ در اروپا، خاورمیانه، ژاپن و استرالیا آغاز خواهد شد. پژو نیز تأیید کرده که نسخه تولیدی e-T16 احتمالاً در سال ۲۰۲۷ راهی بازار می‌شود.
