جوان آنلاین: یک تصمیم اشتباه کافی بود تا علیرضا یوسفی در کسب خوشرنگ‌ترین مدال دوضرب و ایستادن بر سکوی دوم فوق سنگین قهرمانی جهان مصمم‌تر شود. مهار وزنه درستی که داوران حاضر به پذیرفتن آن نشدند، این وزنه‌بردار جوان را چنان سر لج انداخت که ضمن کسب طلای دوضرب، رکورد جهان را هم در این ماده به نام خود بزند. در واقع یوسفی با بالا بردن وزنه ۲۶۳کیلوگرم نه فقط موفق به زدن یک رکورد تاریخی شد که ثابت کرد از هیچ تلاشی برای رسیدن به هدفش فروگذار نیست. حتی اگر داوران سعی در گذاشتن چوب لای چرخش داشته باشند. با وجود این هنوز یک پای کار یوسفی همانطور که خود نیز اعتراف می‌کند، لنگ می‌زند: «باید در یک‌ضرب تلاش بیشتری کنم تا همانند دوضرب بتوانم روی سکو رفته و مدال‌آور باشم.»
 
 از مسابقات نینگبو بگویید، قبل از رفتن روی تخته به شکستن رکورد جهان و ثبت وزنه ۲۶۳ کیلوگرمی فکر می‌کردید؟
بله. ما حتی به وزنه‌های بالاتر از این هم فکر کرده بودیم. با توجه به اینکه در حرکت یک‌ضرب با رقبا فاصله داشتیم، هدفمان این بود که در مجموع به طلا رسیده و عنوان قوی‌ترین مرد جهان را دوباره به ایران برگردانیم. برای رسیدن به این هدف، حتی وزنه‌های ۲۶۵ و ۲۶۶کیلوگرمی را هم در نظر داشتیم. متأسفانه شرایط آنطور که می‌خواستیم پیش نرفت. 

 در حرکت دوم دوضرب وزنه ۲۵۸ کیلوگرمی را از دست دادید، اما در حرکت سوم پنج کیلوگرم بیشتر مهار کردید. در فاصله این دو حرکت چه اتفاقی افتاد که برگشتید؟
من وزنه ۲۵۸ کیلوگرمی را هم درست مهار کرده بودم، اما با ناداوری آن را خطا گرفتند. فیلم حرکت وجود دارد. مشکلی در اجرای آن نداشتم. طبیعتاً وقتی وزنه‌ای را از دست می‌دهید، از نظر روحی تحت تأثیر می‌گیرید، اما من می‌دانستم حرکتم را درست انجام دادم. دلیلی نداشت تمرکزم را از دست بدهم و خوشبختانه توانستم پنج کیلوگرم بیشتر از وزنه قبلی را مهار و رکوردشکنی کنم. 

 وقتی وزنه ۲۶۳ کیلوگرمی را بالای سر بردید و رکورد جهان را شکستید، چه احساسی داشتید؟
من قبلاً هم رکوردشکنی کرده بودم و تجربه آن را داشتم. شاید اگر در شرایط عادی بود، هیچ احساس خاصی نداشتم، اما در این رقابت‌ها شرایط فرق می‌کرد. بعد از اینکه حرکت صحیح من با ناداوری خطا گرفته شد، یک‌جورایی انگار سر لج افتاده بودم؛ یک‌جور کل‌کل با داوران. به همین دلیل لحظه‌ای وزنه ۲۶۳ کیلوگرم را بالا برده و رکوردشکنی کردم حس خوبی داشتم که توانایی‌های خودم را به رخ داوران کشیده و اجازه ندادم حقم خورده و ضایع شود. در واقع اینکه توانسته بودم هم آن اتفاق را جبران کرده و هم رکورد جهان را بشکنم، برایم لذت‌بخش بود. 

 در یک‌ضرب با مهار ۱۹۵ کیلوگرم به مدال نرسیدید. چه عاملی باعث شد نتوانید در این حرکت هم به مانند دوضرب روی سکو بروید؟
باید پیشرفت بیشتری در یک‌ضرب داشته باشم. لازم است رکوردم را حداقل ۱۰ کیلوگرم افزایش بدهم تا بتوانم در این بخش هم برای مدال بجنگم. باید روی این موضوع بیشتر کار کنم و با برنامه‌ریزی و انجام تمرینات لازم این ضعف را برطرف کنم. امیدوارم با گذشت زمان بتوانم در یک‌ضرب به شرایط بهتری برسم. 

 با مجموع ۴۵۸ کیلوگرم نایب‌قهرمان جهان شدید و بالاتر از وارازدات لالایان، قهرمان جهان و نایب‌قهرمان المپیک پاریس قرار گرفتید. چقدر به طلای مجموع نزدیک بودید و آیا فکر می‌کنید در آینده می‌توانید از سد رقبای اصلی خود عبور کنید؟
رقابت بسیار نزدیک بود. هشت کیلوگرم با نفر اول و یک کیلوگرم با نفر سوم فاصله داشتم. برای اینکه بتوانم در مجموع به مدال طلا برسم، باید در حرکت یک‌ضرب پیشرفت قابل توجهی داشته باشم. رقبای بسیار قدرتمندی در این دسته حضور دارند و لالایان هم یکی از وزنه‌برداران جدی و خطرناک دنیاست. باید تلاش کنم رکورد یک‌ضربم را افزایش بدهم تا در مسابقات آینده بتوانم رقابت بهتری با آنها داشته باشم؛ امیدوارم در رقابت‌های بعدی نتیجه بهتری بگیرم. 

 علی داودی در همین مسابقات به مدال برنز یک‌ضرب رسید. رقابت با او در دسته فوق‌سنگین چه تأثیری بر عملکرد شما داشت؟
با اینکه علی رقیب من است، اما مثل برادرم می‌ماند. واقعاً دوست داشتم او هم به موفقیت برسد. علی داودی ورزشکار باتجربه‌ای است. خیلی دوست داشتم در این مسابقات نتیجه بهتری بگیرد. او شرایط خوبی داشت و در رقابت بر سر طلای مجموع هم تلاش زیادی کرد. متأسفانه شانس با او همراه نبود. من از نزدیک شرایطش را می‌دیدم. مشخص بود فشار زیادی را تحمل می‌کند. رقابت در دسته فوق‌سنگین دشواری‌های خودش را دارد؛ مطمئنم علی در مسابقات آینده عملکرد بهتری خواهد داشت. 

 تیم ایران با کسب هشت مدال (یک طلا، سه نقره و چهار برنز) و ۴۲۵ امتیاز در جایگاه سوم جهان ایستاد. فکر می‌کنید چقدر در کسب این عنوان نقش و سهم داشتید؟
مسابقات جهانی شرایط متفاوتی با رقابت‌هایی دارد که همه تیم‌ها با تمام قدرت در آن حاضر نمی‌شوند. در این دوره تیم‌های مختلف با آمادگی و نفرات قدرتمندی به میدان آمدند و رقابت بسیار سنگین بود. تیم ما هم جوان است و بچه‌ها برای رسیدن به عملکرد بهتر به زمان و کسب تجربه بیشتر نیاز دارند. باید این مسیر را طی کنیم تا بتوانیم در مسابقات آینده نتایج بهتری بگیریم. در مجموع فکر می‌کنم عملکرد خوبی داشتیم و خوشحالم که با کسب طلای دوضرب و نقره مجموع توانستم نقشی در سومی ایران داشته باشم. باور کنید نمی‌شود همیشه قهرمان شد، چراکه تیم‌ها، ورزشکاران و کشور‌های دیگر هم به شدت در حال کار کردن و پیشرفت هستند و سطح رقابت‌ها به شدت بالا رفته است. 

 در ۲۳ سالگی رکورددار دوضرب جهان شدید و فکر می‌کنید چقدر ظرفیت پیشرفت، حفظ رکورد خود و تقویت آن را دارید؟
قطعاً هنوز جای پیشرفت دارم. باید تمریناتم ادامه پیدا کند و بدنم به پختگی و آمادگی لازم برسد. هدفم این است که بتوانم رکورد فعلی خودم را ارتقا داده و وزنه‌های سنگین‌تری را مهار کنم. امیدوارم در مسابقات آینده این اتفاق بیفتد. 

 بهداد سلیمی چه نقشی در این موفقیت داشت؟ آیا در برنامه تمرینی و آمادگی شما برای مسابقات جهانی تغییرات ویژه‌ای اعمال شد؟
آقای سلیمی مربی بسیار فنی و باهوشی هستند و شخصیت محکم و باصلابتی دارند. در تمرینات هم با جدیت از ورزشکاران حمایت می‌کنند و باعث می‌شوند با اعتمادبه‌نفس بیشتری کار کنیم. البته تغییراتی در برنامه تمرینی داشتیم، اما هنوز به آن چیزی که خودمان و سرمربی تیم انتظار داشت نرسیدیم. باید به‌تدریج پیش برویم و ضعف رکوردی در حرکت یک‌ضرب را برطرف کنم تا از رقابت با حریفان عقب نمانم. 

 با توجه به رکوردشکنی در نینگبو، چه هدفی را در مسیر المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس دنبال می‌کنید؟ آیا کسب طلای المپیک دور از دسترس است؟
قطعاً هدف من حضور موفق در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس و کسب مدال طلاست. رسیدن به المپیک و مدال‌آوری در آن، آرزوی هر ورزشکاری است. این دقیقاً همان هدف بزرگی است که برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم و امیدوارم با تمرین و آمادگی بیشتر بتوانم در المپیک به این افتخار برسم؛ چون هیچ چیز دور از دسترس نیست و با تلاش می‌توان به هر هدفی رسید.