تهران- ایرنا- هرچند دوچرخه‌سواری ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا به مدال نرسید، اما تیمی که با نفرات جوان در این رویداد مهم شرکت کرد این توانایی را دارد در سال‌های آینده با برنامه‌ریزی بهتر و تلاش بیشتر به موفقیت دست یابد.
به گزارش ایرنا، ایران در این دوره از بازی‌ها با دو رکابزن راهی مسابقات شد. ماندانا دهقان و آرش میرباقری در بخش جاده و پیست حضور داشتند که با وجود تلاش فراوان، شاید به آن چیزی که می خواستند نرسیدند.
مهم‌ترین نتیجه ایران در دوچرخه‌سواری ناگویا را باید هشتمی آرش میرباقری در تایم‌تریل انفرادی مردان دانست. این رکابزن ۱۹ ساله مسیر ۳۲.۱ کیلومتری را در ۴۴ دقیقه و ۹ ثانیه و ۳۸ صدم ثانیه طی کرد و در میان ۱۸ شرکت‌کننده هشتم شد. فاصله او با الکسی لوتسنکو، قهرمان این ماده از قزاقستان، ۲ دقیقه و ۴۵ ثانیه بود. این نتیجه زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که بدانیم میرباقری جوان‌ترین رکابزن حاضر در رقابت مردان بود و برای نخستین بار در چنین سطحی در رده بزرگسالان بازی‌های آسیایی به میدان رفت.
او پیش از ناگویا نیز سابقه قابل توجهی در رده‌های پایه داشت. از جمله طلای تایم‌تریل جوانان آسیا و نقره استقامت جاده قهرمانی آسیا در سال ۲۰۲۵ و چند مدال در رقابت‌های پیست همان سال. برای این رکابزن جوان که برای اولین‌بار در رقابت‌های آسیایی بزرگسالان حضور پیدا کرده بود این رتبه نتیجه قابل قبولی محسوب می‌شود.
میرباقری در استقامت جاده نیز در مسابقه ۱۶۰.۵ کیلومتری در جایگاه نوزدهم قرار گرفت. ۴۳ رکابزن در این مسابقه حضور داشتند و ۱۶ نفر نتوانستند مسابقه را به پایان برسانند. نماینده ایران با زمان ۴ ساعت و ۲۸ دقیقه و ۵۶ ثانیه از خط پایان عبور کرد. او در بخش پیست و ماده المپیکی اومنیوم نیز به مقام دوازدهم رسید. در این رقابت ۱۴ ورزشکار حضور داشتند و تنها ۱۲ نفر مسابقه را به پایان رساندند. میرباقری با ۵۶ امتیاز در رده دوازدهم قرار گرفت و در دور امتیازی نیز دهم شد.
ماندانا دهقان نیز در دو ماده جاده بانوان به میدان رفت. او در تایم‌تریل انفرادی ۲۴.۲ کیلومتری با زمان ۴۱ دقیقه و ۵ ثانیه و ۳۹ صدم ثانیه در جایگاه سیزدهم قرار گرفت. فاصله او با ریناتا سلطانوا از قزاقستان که به مدال طلا رسید، ۴ دقیقه و ۴۱ ثانیه بود. دهقان در استقامت جاده نیز چهاردهم شد. مسابقه بانوان در مسافت ۹۱.۳ کیلومتر برگزار شد و نماینده ایران با زمان ۲ ساعت و ۵۵ دقیقه و ۲۴ ثانیه به کار خود پایان داد. در حالی که مدال طلای این ماده به لی گوئو از چین رسید.
دهقان پس از مسابقه مسیر ناگویا را یکی از سخت‌ترین مسیرهایی دانست که در یک دهه اخیر در آسیا تجربه کرده و به صعودهای سنگین و تکنیکی بودن مسیر اشاره کرد. او همچنین تأکید داشت که بسیاری از رقبای حاضر در مسابقات عضو تیم‌های اروپایی بودند و در اروپا اردو و مسابقه داشتند. البته این توضیحات نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن فاصله ایران با مدعیان باشد. سیزدهمی و چهاردهمی نشان می‌دهد که برای نزدیک شدن به مدال صرف حضور در مسابقات کافی نیست و باید برنامه آماده‌سازی بلندمدت‌تری برای رکابزنان در نظر گرفته شود.
این نتایج نشان داد که دوچرخه‌سواران ایران در سطح بازی‌های آسیایی فاصله زیادی برای رسیدن به سکو دارند و باید از همین حالا فدراسیون برای این فاصله راه‌حلی پیدا کند تا رفته رفته بتوانیم این فاصله را کمتر کنیم. قطعا در چنین رشته‌هایی نمی‌توانیم به سرعت فاصله را با رقبا کمتر کنیم و با برنامه‌ریزی دقیق باید این فاصله جبران شود.
عملکرد دوچرخه‌سواری ایران در ناگویا را نمی‌توان موفقیتی مدالی دانست و فاصله نتایج با سکو نیز قابل انکار نیست. با این حال این مسابقات می‌تواند به جای نقطه پایان به عنوان یک ارزیابی واقعی از سطح فعلی دوچرخه‌سواری ایران مورد استفاده قرار گیرد. قطعا ورزشکارانی با پتانسیل بالا در این رشته حضور دارند و با حمایت فدراسیون و وزارت ورزش و حضور در اردوهای برون مرزی و کسب تجربه می‌توانند در آینده ایران را به سکوهای آسیایی برسانند.