تانک‌های آمریکایی از پایان جنگ جهانی دوم تاکنون از نظر تسلیحات، زره، تحرک و فناوری پیشرفت‌های چشمگیری داشته‌اند. تانک M4 Sherman نقاط قوت و ضعف خاص خود را داشت، اما در نهایت در میدان نبرد علیه قدرت‌های محور، یک دارایی نظامی بسیار ارزشمند محسوب می‌شد. این تانک به یک توپ استاندارد ۷۵ میلی‌متری مجهز بود که قابلیت چرخش کامل ۳۶۰ درجه را داشت. همچنین ضخامت مؤثر زره صفحه جلویی شیب‌دار آن در راستای خط دید به ۹.۴ سانتی‌متر می‌رسید.
قرار بود تانک Pershing جایگزین M4 شود، اما در نهایت این تانک M46 Patton بود که جانشین هر دوی آن‌ها شد. M46 با بهره‌گیری از یک موتور قدرتمندتر ۱۲ سیلندر خورجینی (V12) و یک توپ اصلی ۹۰ میلی‌متری، در مقایسه با مدل‌های پیشین خود از قدرت موتور و توان آتش بیشتری برخوردار بود. پس از آن، مجموعه‌ای از تانک‌ها با نام Patton ساخته شدند که شامل M47، M48 و در نهایت M60 بودند. تانک M60 زره جلویی با ضخامت حداکثر ۲۵.۴ سانتی‌متر داشت. در دوران جنگ سرد، دسته‌بندی تانک‌های سنگین و متوسط در قالب مفهوم تانک اصلی میدان نبرد (MBT) ادغام شد و هم‌زمان، موتورهای دیزلی جایگزین موتورهای بنزینی شدند.
تانک اصلی میدان نبرد M60 علاوه‌بر برخورداری از توپ ۱۰۵ میلی‌متری و کاهش وزن به لطف استفاده از چرخ‌های آلومینیومی در سامانه شنی، ارتقاهای فناورانه قابل‌توجهی نیز دریافت کرد. این تانک به مسافت‌یاب‌های انطباقی مجهز بود که اساساً از نوعی رایانه ابتدایی مکانیکی آنالوگ برای محاسبه دقیق‌تر اطلاعات تیراندازی استفاده می‌کردند. همچنین برای بهبود دید در شب، نورافکن‌های مادون قرمز به آن اضافه شدند. البته این موارد تنها بخش کوچکی از پیشرفت‌های این تانک بودند؛ زیرا ارتقای M60 برای چندین دهه ادامه یافت و باعث شد آخرین نسخه آن تفاوت‌های بسیار زیادی با مدل اولیه داشته باشد.
تانک M1 Abrams
تانک M1 در سال ۱۹۸۰ وارد خدمت شد و به موتور توربین گازی AGT1500 ساخت Honeywell مجهز بود. دلیل انتخاب موتورهای توربینی به‌جای موتورهای دیزلی برای M1 توسط آمریکا، خود داستان جداگانه‌ای دارد. از نظر قدرت مانور، M1 می‌تواند ظرف ۶ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۳۲ کیلومتربرساعت برسد و حداکثر سرعت آن نیز به ۷۲ کیلومتربرساعت می‌رسد. چرخش کامل برجک این تانک نیز تنها حدود ۹ ثانیه طول می‌کشد. این تانک از زره Chobham استفاده می‌کند که جزئیات آن همچنان تا حد زیادی محرمانه باقی مانده است. طبق گزارش‌ها، این زره از لایه‌های سرامیکی، فولادی و الاستیک تشکیل شده که برای مقابله با تسلیحات ضدتانک طراحی شده‌اند.
فناوری‌های مورد استفاده در M1 Abrams نیز پیشرفت قابل‌توجهی داشتند؛ به‌طوری‌که این تانک با بهره‌گیری از رایانه‌های کنترل آتش، به سامانه‌ای دیجیتال مجهز شد. این سامانه جدید با استفاده از داده‌های مسافت‌یاب لیزری، متغیرهای متعددی از جمله جهت و سرعت حرکت خود تانک را به‌صورت خودکار محاسبه می‌کرد و می‌توانست اطلاعات دقیق هدف‌گیری را ارائه دهد که در هر ثانیه ۳۰ بار به‌روزرسانی می‌شدند. همچنین با بهره‌گیری از سامانه تصویربرداری حرارتی پیشرفته M1، اهداف دشمن دیگر نمی‌توانستند به‌طور مطمئن پشت دود یا در تاریکی پنهان شوند.
این تنها نخستین نسخه M1 بود؛ تانکی که در ادامه ارتقاهای متوالی دریافت کرد و نسخه‌هایی مانند M1A1، M1A2، M1A2 SEP و نسخه امروزی M1A2 SEP Version 3 از آن ساخته شدند. از زمان معرفی M1، این تانک بهبودهای فراوان و تدابیر حفاظتی بیشتری دریافت کرده است که از جمله آن‌ها می‌توان به تجهیزات محافظتی در برابر تسلیحات شیمیایی اشاره کرد.
جدیدترین نسخه M1 به سامانه حفاظت فعال Trophy مجهز است. درحالی‌که زره Chobham می‌تواند هنگام برخورد مهمات ضدتانک به حفظ یکپارچگی بدنه کمک کند، سامانه حفاظت فعال Trophy تهدیدهای ورودی را شناسایی کرده و به‌سوی آن‌ها شلیک می‌کند تا پیش از برخورد، در هوا منهدمشان کند.