در بسیاری از شهرهای جهان، ساختمانهای قدیمی حتی پیش از آنکه تخریب شوند، بهتدریج از زندگی روزمره شهروندان حذف میشوند؛ بناهایی که همچنان در جای خود ایستادهاند، اما دیگر کسی به آنها توجه نمیکند و نقش و جایگاهشان در هویت شهری کمرنگ شده است.

یک مداخله هنری در محله پینهیروس سائوپائولو، با رویکردی متفاوت به این مسئله پرداخته است: پوشاندن نمای یک ساختمان قدیمی با متریالی نقرهای که هم آن را به نقطهای برجسته در فضای شهری تبدیل میکند و هم در شرایطی خاص، امکان استتار و محو شدنش را فراهم میآورد.

بهترینهای معماری و دکوراسیون داخلی
این پروژه که «۲۸۷۸» نام دارد، به شماره پلاک ساختمان در خیابان کاردئال آرکو ورده اشاره میکند و نخستین همکاری هنرمند با مجموعه یا گروه cidade به شمار میرود. در این مداخله، سطح نمای یک ساختمان با معماری قدیمی و متعلق به دوره استعمار، بهطور کامل با پوششی نقرهای احاطه شده است.


این پوشش علاوه بر تأکید بر خطوط و فرمهای معماری بنا، رابطهای متغیر میان ساختمان، نور و محیط پیرامون آن ایجاد میکند. انعکاس نور باعث میشود بنا در برخی لحظات بیشتر به چشم بیاید و در شرایطی دیگر، با محیط اطراف خود ترکیب شود و تا حدی از دید پنهان بماند.
«۲۸۷۸» فراتر از یک تغییر ظاهری در نمای ساختمان، پرسشی درباره حافظه شهری و سرنوشت معماری قدیمی مطرح میکند: آیا برای از بین رفتن یک بنا، حتماً باید آن را تخریب کرد؟ ایده محوری این اثر بر این نکته تأکید دارد که ساختمانها ممکن است از نظر فیزیکی همچنان پابرجا باشند، اما بهتدریج جایگاه خود را در زندگی و خاطره جمعی شهر از دست بدهند. در چنین شرایطی، شماره پلاک باقی میماند، ساختمان هنوز وجود دارد، اما دیگر دیده نمیشود.
