همدان- ایرنا- کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران با بیان اینکه کسب چهار مدال نقره در چهار دوره متوالی بازی‌های پاراآسیایی افتخاری ارزشمند در کارنامه ورزشی‌اش است، گفت: اما هدف اصلی من و هم‌تیمی‌هایم در ادامه مسیر، کسب سهمیه و مدال بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است.
به گزارش ایرنا، زهرا نجاتی عارف، بانوی پرافتخار والیبال نشسته همدان، نامی آشنا در ورزش استان و کشور است؛ ورزشکاری که ۱۶ سال حضور پیاپی در تیم ملی، شرکت در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی و یک دوره بازی‌های پارالمپیک را در کارنامه دارد و با بازوبند کاپیتانی و شماره ۹ تیم ملی، یکی از چهره‌های باتجربه و تاثیرگذار والیبال نشسته بانوان ایران به شمار می‌رود.
نجاتی عارف که در چهار دوره متوالی بازی‌های پاراآسیایی اینچئون ۲۰۱۴، جاکارتا ۲۰۱۸، هانگژو ۲۰۲۳ و ناگویا ۲۰۲۶ همراه تیم ملی به مدال نقره دست یافته، تنها ورزشکار استان همدان است که موفق به کسب مدال در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی شده است؛ رکوردی ارزشمند که حاصل سال‌ها تمرین، تلاش، پشتکار و عبور از دشواری‌های ورزش حرفه‌ای است.
این بانوی ورزشکار که از کودکی به والیبال علاقه‌مند بوده و مسیر قهرمانی را با تاثیرپذیری از پدرش، یکی از والیبالیست‌های همدان، آغاز کرده است، اکنون فصل تازه‌ای از دوران حرفه‌ای خود را تجربه می‌کند؛ او به عنوان نخستین بانوی تاریخ والیبال نشسته ایران، قرارداد لژیونری با باشگاه باتمان آمپوت ترکیه امضا کرده تا در مسیر حضور در رقابت‌های لیگ اروپا و کسب تجربه بین‌المللی گام بردارد.
نجاتی عارف در گفت‌وگوی تفصیلی با خبرنگار ایرنا، از روزهای نخست ورودش به والیبال، نقش پدر در موفقیت‌های ورزشی، ۱۶ سال حضور در تیم ملی، تجربه چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی، شرایط دشوار رقابت‌های ناگویا، حسرت نرسیدن به مدال طلا، برنامه‌های تیم ملی برای کسب سهمیه پارالمپیک لس‌آنجلس و تجربه تاریخی لژیونر شدن سخن گفت. مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:
ایرنا: برای شروع گفت‌وگو، از خودتان و چگونگی ورود به دنیای والیبال بگویید. چه شد که این رشته ورزشی را انتخاب کردید؟
زهرا نجاتی عارف: زهرا نجاتی عارف هستم، متولد ۲۷ آبان ۱۳۷۳ و از ورزشکاران رشته والیبال نشسته. از همان دوران کودکی به والیبال علاقه زیادی داشتم و این رشته همیشه برایم جذاب بود.
علاقه من به والیبال تا حد زیادی به فضای خانوادگی‌ام برمی‌گردد؛ چراکه پدرم از والیبالیست‌های همدان بود و به واسطه فعالیت ورزشی ایشان، از همان سال‌های کودکی با این رشته آشنایی پیدا کردم.
در واقع والیبال بخشی از زندگی خانوادگی ما بود و من هم به تدریج به این ورزش علاقه‌مند شدم.
وقتی پدرم را در فضای ورزشی می‌دیدم، انگیزه پیدا می‌کردم که خودم هم این مسیر را دنبال کنم؛ از همان ابتدا احساس می‌کردم استعداد و علاقه لازم برای فعالیت در این رشته را دارم و دوست داشتم روزی بتوانم در سطح حرفه‌ای والیبال بازی کنم.
این علاقه به مرور جدی‌تر شد تا اینکه در سال ۱۳۹۰ و در جریان مسابقات استعدادیابی مشهد، استعدادم شناسایی شد. آن اتفاق نقطه عطفی در زندگی ورزشی من بود و مسیر حضور حرفه‌ای در والیبال نشسته و رسیدن به تیم ملی را برایم هموار کرد.
ایرنا: نقش خانواده و به ویژه پدرتان در ورود و موفقیت شما در ورزش چقدر پررنگ بوده است؟
نجاتی عارف: بدون اغراق باید بگویم اگر پدرم نبود، شاید امروز در این جایگاه قرار نداشتم، پدرم از والیبالیست‌های همدان بود و علاقه من به این رشته از همان دوران کودکی و با دیدن فعالیت‌های ورزشی ایشان شکل گرفت، از طرف دیگر پدرم همواره به استعداد من باور داشت و تلاش می‌کرد این استعداد را به مسیر درستی هدایت کند.
به اعتقاد من بهترین مربی زندگی ورزشی‌ام پدرم است، چند سالی است که به صورت مستمر با ایشان تمرین می‌کنم و بخش زیادی از پیشرفت فنی و آمادگی جسمانی‌ام را مدیون راهنمایی‌ها و زحمات او هستم.
پدرم در همه مراحل زندگی ورزشی‌ام حامی و پشتیبانم بوده است. در روزهایی که شرایط سخت می‌شود، زمانی که خستگی تمرینات یا فشار مسابقات وجود دارد و حتی در مقاطعی که نتیجه مورد انتظار به دست نمی‌آید، حمایت‌های او باعث شده انگیزه‌ام را از دست ندهم.
سال‌های زیادی برای من زحمت کشیده و از وقت و انرژی خودش برای پیشرفت من مایه گذاشته است.
شاید نتوانم با کلمات حق مطلب را درباره زحماتش ادا کنم، اما همیشه قدردانش هستم و دستش را می‌بوسم. همه موفقیت‌هایی که در عرصه ورزش به دست آورده‌ام، به نوعی نتیجه حمایت‌ها، آموزش‌ها و همراهی پدرم است.
ایرنا: از سال ۱۳۹۰ که استعدادتان شناسایی شد تا امروز چه مسیری را طی کردید؟ چند سال است عضو تیم ملی هستید؟
نجاتی عارف: از سال ۱۳۹۰ که در مسابقات استعدادیابی مشهد شناسایی شدم، مسیر ورزشی‌ام شکل جدی‌تری به خود گرفت، حضور در اردوها، تمرینات تخصصی و رقابت‌های مختلف باعث شد به تدریج پیشرفت کنم و بتوانم توانایی‌هایم را در سطح بالاتری نشان بدهم.
اکنون ۱۶ سال است که عضو تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران هستم و در این مدت تجربه‌های بسیار ارزشمندی به دست آورده‌ام؛ حضور طولانی‌مدت در تیم ملی، مسوولیت و تعهد زیادی برای یک ورزشکار به همراه دارد. وقتی سال‌ها پیراهن تیم ملی را بر تن می‌کنی، دیگر فقط نماینده خودت نیستی، بلکه مسوولیت بزرگی در قبال مردم، کشور و هم‌تیمی‌هایت داری.
در این سال‌ها تلاش کرده‌ام همواره در شرایط آمادگی قرار داشته باشم و بتوانم جایگاهم را در ترکیب تیم ملی حفظ کنم.
رقابت در سطح ملی آسان نیست و ورزشکار باید همواره خودش را به‌روز نگه دارد. به همین دلیل حتی با وجود سال‌ها تجربه، هیچ‌وقت تمرین و تلاش را متوقف نکرده‌ام.
ایرنا: اکنون به عنوان کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان فعالیت می‌کنید. پوشیدن پیراهن تیم ملی و بازوبند کاپیتانی چه احساسی برای شما دارد؟
نجاتی عارف: پوشیدن پیراهن تیم ملی برای هر ورزشکاری افتخار بزرگی است و من هم بعد از ۱۶ سال حضور در این تیم، همچنان همان حس روزهای نخست را دارم. هر بار که پیراهن تیم ملی را می‌پوشم، احساس مسوولیت بیشتری نسبت به گذشته می‌کنم.
من در تیم ملی شماره ۹ را بر تن می‌کنم و افتخار دارم که به عنوان کاپیتان در کنار سایر بازیکنان حضور داشته باشم.
کاپیتانی فقط یک عنوان یا بازوبند نیست، و مسوولیت بزرگی است. کاپیتان باید در شرایط سخت کنار بازیکنان باشد، به آنها روحیه بدهد و اجازه ندهد فشار مسابقات بر عملکرد و انگیزه تیم تاثیر منفی بگذارد.
در والیبال نشسته که یک رشته کاملا تیمی است، هماهنگی، همدلی و اعتماد متقابل اهمیت بسیار زیادی دارد، هیچ بازیکنی به تنهایی نمی‌تواند نتیجه یک مسابقه را رقم بزند. همه اعضای تیم، از بازیکنان داخل زمین تا نفرات ذخیره و کادر فنی، در موفقیت یا ناکامی سهیم هستند.
من هم تلاش می‌کنم با استفاده از تجربه‌ای که در این سال‌ها به دست آورده‌ام، به هم‌تیمی‌هایم کمک کنم و در کنار آنها برای رسیدن به اهداف تیم ملی بجنگم.
ایرنا: شما در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی حضور داشته‌اید و در هر چهار دوره نیز مدال نقره کسب کرده‌اید. این کارنامه ارزشمند چگونه شکل گرفت؟
نجاتی عارف: حضور در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی برای من افتخار بسیار بزرگی است. در سال ۲۰۱۴ در اینچئون کره جنوبی، سال ۲۰۱۸ در جاکارتای اندونزی، سال ۲۰۲۳ در هانگژوی چین و امسال در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ژاپن همراه تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران بودم و در هر چهار دوره توانستیم به مدال نقره دست پیدا کنیم.
اینکه یک ورزشکار بتواند در چهار دوره متوالی این رقابت‌ها حضور داشته باشد و در تمام آنها مدال کسب کند، اتفاق ارزشمندی است که برای من اهمیت زیادی دارد. البته این موفقیت فقط متعلق به من نیست و همه اعضای تیم ملی در آن سهیم هستند.
در این سال‌ها بازیکنان مختلفی در ترکیب تیم ملی حضور داشته‌اند و هر کدام سهمی در کسب این افتخارات داشته‌اند.
مربیان، کادر فنی و تمام کسانی که برای آماده‌سازی تیم تلاش کرده‌اند نیز در این موفقیت‌ها نقش داشته‌اند.
خوشحالم که توانسته‌ام در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی برای کشورم افتخارآفرینی کنم، تا جایی که اطلاع دارم، تنها ورزشکار استان همدان هستم که در چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی موفق به کسب مدال شده‌ام و این موضوع مسوولیت من را برای ادامه مسیر بیشتر می‌کند.
ایرنا: علاوه بر چهار دوره بازی‌های پاراآسیایی، سابقه حضور در پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ را هم دارید. تجربه حضور در بزرگ‌ترین آوردگاه ورزش معلولان چه تفاوتی با سایر مسابقات داشت؟
نجاتی عارف: حضور در بازی‌های پارالمپیک یکی از مهم‌ترین تجربه‌های دوران ورزشی من بود.
سال ۲۰۱۶ در پارالمپیک ریو همراه تیم ملی حضور داشتم و آن مسابقات از نظر سطح رقابت، شرایط برگزاری و حساسیت بازی‌ها تجربه متفاوتی برای من رقم زد.
پارالمپیک بزرگ‌ترین میدان رقابت ورزشکاران پارالمپیکی در سطح جهان است و حضور در آن برای هر ورزشکاری یک آرزوی بزرگ محسوب می‌شود. وقتی در چنین رقابتی شرکت می‌کنی، متوجه می‌شوی که برای رسیدن به این جایگاه باید سال‌ها تلاش کرده باشی.
تجربه ریو به من کمک کرد شناخت بیشتری از سطح رقابت‌های بین‌المللی پیدا کنم و از نظر ذهنی و فنی پخته‌تر شوم.
بازی در مقابل تیم‌های قدرتمند دنیا، مواجهه با سبک‌های مختلف والیبال و تجربه فضای رقابتی پارالمپیک، همگی در مسیر پیشرفت من تاثیرگذار بودند.
البته حضور در پارالمپیک پایان راه نیست. اتفاقا پس از چنین تجربه‌ای، انگیزه ورزشکار برای ادامه مسیر و رسیدن به موفقیت‌های بزرگ‌تر بیشتر می‌شود. هدف من هم این است که بار دیگر فرصت حضور در پارالمپیک را پیدا کنم و این بار با آمادگی بیشتر برای کسب بهترین نتیجه بجنگم.
ایرنا: به تازگی پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی در ناگویا ژاپن برگزار شد. از شرایط حضور تیم ملی و عملکردتان در این رقابت‌ها بگویید.
نجاتی عارف: پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی در شهر ناگویا ژاپن برگزار شد و من افتخار داشتم به عنوان کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران در این مسابقات شرکت کنم.
برای حضور در این رقابت‌ها برنامه‌ریزی و تمرینات زیادی انجام داده بودیم. همه بازیکنان با انگیزه بالا وارد مسابقات شدند و هدف اصلی ما کسب مدال طلا بود. دوست داشتیم با قهرمانی به کشور بازگردیم و این مدال ارزشمند را به مردم عزیزمان تقدیم کنیم.
با این حال در نهایت موفق شدیم مدال نقره را به دست بیاوریم. طبیعتا وقتی برای کسب مدال طلا تلاش می‌کنی، از دست رفتن این فرصت کمی ناراحت‌کننده است، اما نقره هم برای ما ارزشمند است؛ چراکه حاصل ماه‌ها تمرین، اردو و تلاش جمعی بود.
امیدوارم توانسته باشیم با این نتیجه برای لحظاتی دل مردم عزیز کشورمان را شاد کنیم. مردم ایران شایسته بهترین‌ها هستند و ما همیشه دوست داریم با کسب مدال طلا و قرار گرفتن در بالاترین جایگاه سکو، شادی و غرور بیشتری برای هم‌وطنانمان به ارمغان بیاوریم.
ایرنا: رقابت در والیبال نشسته بانوان در ناگویا با حضور چه تیم‌هایی برگزار شد و مسیر شما تا فینال چگونه بود؟
نجاتی عارف: در این دوره از رقابت‌ها ۶ تیم برتر قاره آسیا حضور داشتند و سطح مسابقات بالا بود. در میان تیم‌های شرکت‌کننده، ژاپن و چین از رقبای سنتی و قدرتمند ما محسوب می‌شوند و همیشه رقابت‌های نزدیکی با این دو تیم داشته‌ایم.
تیم ملی ایران با آمادگی خوبی وارد مسابقات شد و بازیکنان تلاش کردند برنامه‌های کادر فنی را به بهترین شکل در زمین اجرا کنند.
یکی از حساس‌ترین دیدارهای ما در مرحله نیمه‌نهایی مقابل تیم ملی ژاپن بود؛ تیمی که به دلیل میزبانی از حمایت تماشاگران خود نیز برخوردار بود.
با وجود این شرایط، توانستیم عملکرد بسیار خوبی داشته باشیم و ژاپن را با نتیجه سه بر صفر شکست بدهیم. این پیروزی برای ما اهمیت زیادی داشت؛ چراکه علاوه بر صعود به فینال، نشان داد تیم ملی ایران از نظر فنی و روحی توانایی رقابت با تیم‌های قدرتمند قاره را دارد.
پس از این مسابقه به فینال رسیدیم و در دیدار پایانی مقابل تیم قدرتمند چین قرار گرفتیم. چین یکی از تیم‌های مطرح والیبال نشسته بانوان جهان است و سال‌هاست در سطح بالایی رقابت می‌کند. ما تلاش کردیم بهترین عملکرد خود را ارائه دهیم اما در نهایت بازی را واگذار کردیم و به مدال نقره رسیدیم.
ایرنا: با توجه به پیروزی سه بر صفر مقابل ژاپن در نیمه‌نهایی، چرا در فینال برابر چین نتوانستید به مدال طلا برسید؟
نجاتی عارف: چین تیم بسیار قدرتمندی است و در سال‌های گذشته همواره یکی از اصلی‌ترین رقبای ما در آسیا بوده است.
دیدار فینال با نیمه‌نهایی تفاوت زیادی دارد و شرایط روانی، فنی و جسمانی بازیکنان در آن بسیار حساس است.
ما با همه توان وارد زمین شدیم و هیچ‌کدام از بازیکنان کم‌کاری نکردند. همه تلاش کردیم نتیجه‌ای در شأن والیبال نشسته ایران رقم بزنیم، اما در نهایت نتوانستیم از سد چین عبور کنیم.
البته باید توجه داشت که در مسابقات سطح بالای آسیا، فاصله تیم‌ها بسیار کم است و گاهی جزئیات کوچک در نتیجه نهایی تاثیر می‌گذارد. وقتی مقابل تیمی مانند چین قرار می‌گیریم، باید در تمام لحظات مسابقه تمرکز و هماهنگی کامل داشته باشیم.
از طرف دیگر، نباید فراموش کنیم که کسب مدال نقره در رقابت‌هایی با حضور بهترین تیم‌های قاره نیز موفقیت ارزشمندی است.
ما از نتیجه به دست آمده راضی هستیم، اما این به معنای کنار گذاشتن هدف قهرمانی نیست. اتفاقا همین نتیجه انگیزه ما را برای تمرین بیشتر و جبران در مسابقات آینده افزایش می‌دهد.
ایرنا: از شرایط میزبانی ژاپن و امکانات محل برگزاری مسابقات رضایت داشتید؟ آیا با مشکلاتی هم مواجه بودید؟
نجاتی عارف: شرایط اقامت و حضور در ناگویا برای ما چندان آسان نبود و با سختی‌هایی مواجه شدیم. یکی از مشکلات اصلی، فاصله زیاد محل اسکان تیم تا سالن برگزاری مسابقات بود.
ما برای رفت‌وآمد بین محل اقامت و سالن مسابقات باید حدود سه ساعت با اتوبوس مسیر را طی می‌کردیم. این مسافت طولانی برای ورزشکارانی که در یک تورنمنت فشرده حضور دارند، خسته‌کننده است و می‌تواند بر روند ریکاوری و آمادگی آنها تاثیر بگذارد.
ورزشکار در روزهای مسابقه نیاز دارد زمان کافی برای استراحت، تغذیه مناسب و آماده‌سازی جسمی و ذهنی داشته باشد، وقتی بخش قابل توجهی از زمان روزانه صرف رفت‌وآمد شود، شرایط کمی دشوارتر می‌شود.
موضوع دیگر، تغذیه بود. غذاهای کشورهای شرق آسیا با ذائقه ما سازگاری زیادی نداشت و برخی از غذاهای ارائه شده نیز جزو غذاهای مورد علاقه ما نبود. تغذیه مناسب برای ورزشکار حرفه‌ای اهمیت بسیار زیادی دارد و در مسابقات بین‌المللی باید به این موضوع توجه ویژه‌ای شود.
البته ما تلاش کردیم با شرایط موجود کنار بیاییم و اجازه ندهیم این مشکلات بر عملکردمان تاثیر بگذارد.
ورزشکار حرفه‌ای باید بتواند در شرایط مختلف خودش را با محیط تطبیق دهد، اما قطعا فراهم بودن شرایط مناسب اقامت، تغذیه و رفت‌وآمد می‌تواند به عملکرد بهتر تیم‌ها کمک کند.
ایرنا: برای حضور در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا چه میزان اردو و آماده‌سازی داشتید؟
نجاتی عارف: برای حضور در این مسابقات ۱۸ مرحله اردو برگزار کردیم و برنامه آماده‌سازی تیم از مدت‌ها قبل آغاز شده بود.
بازیکنان در اردوهای مختلف حضور داشتند و تمرینات فنی، تاکتیکی و بدنی را زیر نظر کادر فنی دنبال کردند.
پیش از بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، در مسابقات جهانی نیز شرکت کرده بودیم و این رقابت‌ها به ما کمک کرد نقاط قوت و ضعف خودمان را بهتر بشناسیم. حضور در مسابقات بین‌المللی پیش از یک رویداد مهم، از این جهت اهمیت دارد که بازیکنان با شرایط واقعی رقابت و سطح آمادگی حریفان آشنا می‌شوند.
در والیبال نشسته، آمادگی جسمانی به تنهایی کافی نیست. هماهنگی بین بازیکنان، شناخت تاکتیک‌های حریف، تمرکز در لحظات حساس و تصمیم‌گیری سریع در جریان مسابقه اهمیت زیادی دارد.
به همین دلیل اردوهای آماده‌سازی فقط به تمرینات بدنی محدود نمی‌شود و بخش مهمی از زمان به اجرای برنامه‌های تاکتیکی و هماهنگی تیمی اختصاص پیدا می‌کند.
ما برای ناگویا تلاش زیادی کردیم و از نظر آمادگی در شرایط خوبی قرار داشتیم. نتیجه نهایی هم نشان داد تیم ملی ایران همچنان یکی از قدرت‌های اصلی والیبال نشسته بانوان آسیاست.
ایرنا: با وجود چهار مدال نقره متوالی در بازی‌های پاراآسیایی، به نظر می‌رسد هنوز حسرت کسب مدال طلا را دارید. آیا قهرمانی در آسیا هدفی است که همچنان دنبال می‌کنید؟
نجاتی عارف: قطعا همین‌طور است. من به چهار مدال نقره‌ای که در این سال‌ها کسب کرده‌ام افتخار می‌کنم اما همیشه دوست داشته‌ام مدال طلا را هم به دست بیاورم.
وقتی سال‌ها برای یک هدف تلاش می‌کنی و چندین بار تا آستانه رسیدن به آن پیش می‌روی، طبیعی است که انگیزه بیشتری برای تحقق آن داشته باشی. من هم دوست دارم روزی روی سکوی نخست بایستم و مدال طلا را به مردم کشورم تقدیم کنم.
البته برای من ارزش مدال فقط به رنگ آن نیست. هر مدالی که با تلاش و زحمت به دست می‌آید، ارزشمند است؛ با این حال ورزشکار حرفه‌ای نباید به موفقیت‌های گذشته اکتفا کند، همیشه باید هدف بزرگ‌تری داشته باشد و برای رسیدن به آن تلاش کند.
من چهار دوره است که در بازی‌های پاراآسیایی مدال نقره گرفته‌ام و اکنون هدفم این است که در رقابت‌های پیش رو، به ویژه بازی‌های پارالمپیک، نتیجه متفاوتی رقم بزنم.
ایرنا: مهم‌ترین هدف شما و تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران در ادامه مسیر چیست؟ آیا برنامه‌ای برای حضور در پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس دارید؟
نجاتی عارف: هدف اصلی ما کسب سهمیه بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس و حضور قدرتمند در این رقابت‌هاست.
برای رسیدن به این هدف باید از همین حالا برنامه‌ریزی و تمرینات خود را با جدیت دنبال کنیم.
مسابقات قهرمانی آسیا و گزینشی پارالمپیک در تیرماه سال ۱۴۰۶ برگزار می‌شود و این رقابت‌ها برای ما اهمیت بسیار زیادی دارد. تیم ملی ایران باید در این مسابقات عملکرد خوبی داشته باشد تا بتواند سهمیه حضور در پارالمپیک را به دست بیاورد.
در قاره آسیا، چین رقیب اصلی ما محسوب می‌شود و رقابت با این تیم آسان نخواهد بود، با این حال یک نکته مهم وجود دارد و آن اینکه چین در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا سهمیه پارالمپیک خود را کسب کرده است.
بر همین اساس، اگر ما در مسابقات گزینشی آسیا حتی به مقام نایب قهرمانی هم دست پیدا کنیم، می‌توانیم سهمیه حضور در بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس را کسب کنیم.
این موضوع انگیزه ما را بیشتر می‌کند، اما به هیچ عنوان به معنای آسان بودن مسیر نیست.
باید با آمادگی کامل وارد مسابقات شویم و برای رسیدن به سهمیه، تمام توان خود را به کار بگیریم.
ایرنا: شما تجربه حضور در پارالمپیک ریو را دارید. برای پارالمپیک لس‌آنجلس چه هدفی را دنبال می‌کنید؟ آیا کسب مدال طلا در دستور کارتان قرار دارد؟
نجاتی عارف: بله، هدف شخصی من کسب مدال در بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس است و دوست دارم این مدال، طلایی باشد.
البته در والیبال نمی‌توان فقط درباره عملکرد یک بازیکن صحبت کرد؛ چون این رشته تیمی است و همه بازیکنان در نتیجه نهایی سهم دارند.
ممکن است یک بازیکن در یک مسابقه عملکرد درخشانی داشته باشد اما اگر هماهنگی لازم بین سایر بازیکنان وجود نداشته باشد، تیم به نتیجه دلخواه نمی‌رسد. به همین دلیل همه ما باید برای یک هدف مشترک تلاش کنیم.
من به عنوان کاپیتان تیم ملی وظیفه دارم در کنار سایر بازیکنان باشم و از تجربه‌ای که در سال‌های حضور در تیم ملی به دست آورده‌ام برای تقویت تیم استفاده کنم.
رویای من این است در لس‌آنجلس بتوانیم بهترین نتیجه تاریخ والیبال نشسته بانوان ایران را رقم بزنیم، برای رسیدن به این هدف باید از مسابقات گزینشی، اردوها و رقابت‌های تدارکاتی با برنامه عبور کنیم.
مهم‌ترین موضوع این است که هیچ‌کدام از ما از تلاش دست نکشیم و با باور به توانایی‌های خودمان برای رسیدن به قله ورزش جهان بجنگیم.
ایرنا: در کنار فعالیت در تیم ملی، اتفاق مهم دیگری نیز در کارنامه ورزشی شما رقم خورده و به عنوان نخستین بانوی تاریخ والیبال نشسته ایران لژیونر شده‌اید. درباره این اتفاق و قرارداد خود با باشگاه ترکیه‌ای توضیح دهید.
نجاتی عارف: یکی از اتفاق‌های بسیار خوب و مهم دوران ورزشی‌ام این است که برای نخستین بار در تاریخ والیبال نشسته بانوان ایران توانستم به عنوان لژیونر با یک باشگاه خارجی قرارداد امضا کنم.
من با باشگاه باتمان آمپوت ترکیه قرارداد بسته‌ام و قرار است به زودی برای آغاز تمرینات و حضور در اردوی پیش‌فصل این تیم راهی ترکیه شوم. جمعه همین هفته برای شروع تمرینات به این کشور سفر می‌کنم.
فاطمه جهانی، دیگر ملی‌پوش والیبال نشسته ایران نیز با همین باشگاه قرارداد بسته و قرار است در کنار یکدیگر در ترکیب این تیم حضور داشته باشیم.
برای من این اتفاق فرصتی برای کسب تجربه بیشتر، پیشرفت فنی و معرفی توانمندی بانوان ورزشکار ایرانی در سطح بین‌المللی است.
سال‌ها برای رسیدن به این جایگاه تلاش کرده‌ام و خوشحالم که اکنون فرصتی فراهم شده تا بتوانم در یک باشگاه خارجی فعالیت کنم. امیدوارم این اتفاق زمینه‌ساز حضور سایر بانوان والیبالیست ایران در باشگاه‌های خارجی نیز باشد.
ایرنا: حضور در یک باشگاه خارجی و تجربه بازی در خارج از کشور چه تاثیری بر پیشرفت فنی شما خواهد داشت؟
نجاتی عارف: به طور قطع حضور در یک تیم باشگاهی خارجی تجربه متفاوتی برای من خواهد بود. وقتی در یک لیگ خارج از کشور بازی می‌کنید، با شیوه‌های تمرینی، تاکتیک‌ها و سبک‌های مختلف بازی آشنا می‌شوید و این موضوع می‌تواند به پیشرفت فنی شما کمک کند.
از طرف دیگر، رقابت در محیطی جدید باعث می‌شود بازیکن توانایی‌های خودش را بهتر محک بزند.
در تیم ملی سال‌ها کنار بازیکنان و مربیان مشخصی فعالیت کرده‌ایم و شناخت خوبی از یکدیگر داریم، اما حضور در یک باشگاه خارجی شرایط متفاوتی دارد و باید خودمان را با برنامه‌ها و ساختار جدید هماهنگ کنیم.
این تجربه می‌تواند به من کمک کند نقاط ضعفم را بهتر بشناسم و برای برطرف کردن آنها تلاش کنم، همچنین امیدوارم بتوانم آموخته‌های خودم را در ادامه به تیم ملی منتقل کنم و از این تجربه برای تقویت عملکرد ملی استفاده کنم.
برای من افتخار بزرگی است که به عنوان نخستین بانوی لژیونر والیبال نشسته ایران در یک باشگاه خارجی حضور پیدا می‌کنم. امیدوارم بتوانم نماینده شایسته‌ای برای ورزش بانوان ایران باشم.
ایرنا: قرار است با این باشگاه در رقابت‌های لیگ اروپا نیز شرکت کنید. درباره این مسابقات و آمادگی خودتان چه برنامه‌ای دارید؟
نجاتی عارف: بله، ما در باشگاه باتمان آمپوت ترکیه برای حضور در رقابت‌های لیگ اروپا آماده می‌شویم، این مسابقات در شهر لورکوزن آلمان برگزار خواهد شد و یکی از رویدادهای مهمی است که در پیش داریم.
حضور در چنین رقابت‌هایی نیازمند آمادگی بالایی است و باید در تمرینات پیش‌فصل با جدیت شرکت کنیم تا بتوانیم در زمان مسابقات در بهترین شرایط باشیم.
از اینکه فرصت حضور در رقابت‌های باشگاهی اروپا را پیدا کرده‌ام بسیار خوشحالم و امیدوارم بتوانم از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنم.
برای من مهم است که در کنار کسب تجربه و پیشرفت شخصی، بتوانم عملکرد خوبی داشته باشم و نام دختران ایرانی را در عرصه ورزش بین‌المللی سربلند کنم.
وقتی یک ورزشکار از کشورش خارج می‌شود و در یک رقابت بین‌المللی حضور پیدا می‌کند، در واقع نماینده کشور خود نیز هست. من هم این مسوولیت را احساس می‌کنم و امیدوارم بتوانم با عملکرد خوب، شایستگی بانوان ورزشکار ایرانی را نشان دهم.
ایرنا: آیا لژیونر شدن شما می‌تواند مسیر تازه‌ای برای سایر بانوان والیبالیست ایران باز کند؟
نجاتی عارف: امیدوارم همین‌طور باشد. من همیشه اعتقاد دارم که بانوان ورزشکار ایرانی توانایی‌های زیادی دارند و اگر فرصت لازم برای حضور در رقابت‌های بین‌المللی و باشگاهی در اختیارشان قرار بگیرد، می‌توانند موفقیت‌های ارزشمندی کسب کنند.
اینکه برای نخستین بار در تاریخ والیبال نشسته بانوان ایران یک بازیکن بتواند با باشگاه خارجی قرارداد ببندد، اتفاق مهمی است و امیدوارم این تجربه فقط به من محدود نشود و در سال‌های آینده شاهد حضور تعداد بیشتری از بازیکنان ایرانی در لیگ‌های خارجی باشیم.
حضور در باشگاه‌های معتبر می‌تواند سطح فنی بازیکنان را ارتقا دهد و به آنها کمک کند با تجربه بیشتری در مسابقات ملی شرکت کنند.
من و فاطمه جهانی هم تلاش می‌کنیم از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنیم و نماینده خوبی برای والیبال نشسته ایران باشیم. اگر عملکرد خوبی داشته باشیم، قطعا می‌توانیم مسیر حضور بانوان دیگر در این عرصه را هموارتر کنیم.
ایرنا: در کنار حمایت خانواده، نقش هیات ورزش‌های جانبازان و توان‌یابان همدان را در مسیر فعالیت حرفه‌ای خود چگونه ارزیابی می‌کنید؟
نجاتی عارف: هیات ورزش‌های جانبازان و توان‌یابان همدان در این سال‌ها برای ورزشکاران زحمات زیادی کشیده است.
آقای رحیمی، رییس هیات، برای بچه‌ها و ورزشکاران این مجموعه تلاش‌های زیادی انجام می‌دهد و من قدردان زحمات ایشان هستم.
ورزشکاران برای ادامه مسیر قهرمانی به حمایت و همراهی مسوولان ورزشی نیاز دارند. این حمایت فقط به حضور در مسابقات محدود نمی‌شود، بلکه باید در زمینه امکانات تمرینی، تجهیزات، اردوها و فراهم کردن شرایط مناسب برای فعالیت ورزشکاران نیز مورد توجه قرار بگیرد.
ورزشکار حرفه‌ای بخش زیادی از زمان خود را صرف تمرین و آماده‌سازی می‌کند و اگر زیرساخت‌ها و امکانات لازم در اختیارش باشد، می‌تواند با تمرکز بیشتری به اهداف ورزشی خود برسد.
من امیدوارم حمایت‌ها از ورزشکاران همدان بیش از گذشته ادامه پیدا کند و شرایطی فراهم شود تا استعدادهای بیشتری در استان شناسایی و پرورش پیدا کنند.
ایرنا: به عنوان یکی از پرافتخارترین ورزشکاران همدان، وضعیت ورزش استان را چگونه می‌بینید؟ آیا ظرفیت همدان برای پرورش قهرمانان بیشتر از شرایط فعلی است؟
نجاتی عارف: همدان ظرفیت‌های بسیار خوبی در حوزه ورزش دارد و استعدادهای زیادی در رشته‌های مختلف در این استان وجود دارند.
ما ورزشکاران توانمندی داریم که اگر حمایت و امکانات مناسب در اختیارشان قرار بگیرد، می‌توانند در سطح ملی و بین‌المللی افتخارآفرینی کنند.
همچنین باید شرایطی فراهم شود تا ورزشکاران پس از ورود به تیم‌های ملی نیز بتوانند با انگیزه و آرامش بیشتری فعالیت کنند. ادامه مسیر قهرمانی نیازمند حمایت مستمر است و نباید تمام توجه‌ها فقط به زمان کسب مدال معطوف شود.
من امیدوارم روزی برسد که همدان بیش از ۱۰ ورزشکار و مدال‌آور در بازی‌های آسیایی و المپیک داشته باشد. این موضوع دور از دسترس نیست و با برنامه‌ریزی، استعدادیابی و حمایت از ورزشکاران می‌توان به چنین هدفی رسید.
ایرنا: اگر بخواهید به عنوان کاپیتان تیم ملی پیامی به دختران جوانی که علاقه‌مند به ورود به ورزش قهرمانی هستند بدهید، چه می‌گویید؟
نجاتی عارف: به همه دخترانی که به ورزش علاقه دارند می‌گویم به توانایی‌های خودشان باور داشته باشند و هیچ‌وقت از تلاش دست نکشند.
مسیر قهرمانی آسان نیست و برای رسیدن به موفقیت باید صبر، پشتکار و انگیزه زیادی داشت.
ممکن است در این مسیر با مشکلات و موانع مختلفی مواجه شوید، اما نباید اجازه دهید سختی‌ها شما را از هدفتان دور کند. مهم این است که به استعداد خودتان ایمان داشته باشید و با کمک مربیان و خانواده، مسیر درستی را انتخاب کنید.
من هم روزی از یک دختر علاقه‌مند به والیبال شروع کردم و با حمایت پدرم، تمرین و تلاش توانستم به تیم ملی برسم، امروز بعد از ۱۶ سال حضور در تیم ملی، هنوز همان علاقه و انگیزه را دارم.
دوست دارم دختران همدانی و ایرانی بدانند که محدودیتی برای پیشرفت وجود ندارد و با تلاش و حمایت می‌توانند در بزرگ‌ترین میدان‌های ورزشی جهان حضور پیدا کنند.
ایرنا: و پرسش پایانی؛ اگر قرار باشد همه این سال‌های حضور در تیم ملی، چهار مدال پاراآسیایی، تجربه پارالمپیک و حالا لژیونر شدن را در یک جمله خلاصه کنید، بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی زهرا نجاتی عارف چیست؟
نجاتی عارف: بزرگ‌ترین آرزوی من این است که بتوانم در بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس همراه تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران به مدال طلا دست پیدا کنم و این افتخار را به مردم عزیز کشورم تقدیم کنم.
چهار دوره مدال نقره پاراآسیایی برای من بسیار ارزشمند است، اما هنوز رویای ایستادن بر سکوی نخست و شنیدن سرود ملی ایران در بالاترین جایگاه ورزش جهان را در سر دارم.
دوست دارم در کنار هم‌تیمی‌هایم به این هدف برسیم و ثابت کنیم بانوان ایرانی با وجود همه دشواری‌ها، توانایی رسیدن به بالاترین قله‌های ورزشی را دارند.
امیدوارم بتوانم همچنان با افتخار پیراهن تیم ملی را بر تن کنم، برای کشورم بجنگم و با کسب مدال‌های ارزشمند، پاسخ کوچکی به محبت مردم و زحمات خانواده‌ام بدهم.