دفاع ایران مقابل بلژیک نمره قبولی گرفت اما…
ساعاتی قبل از بازی ایران مقابل بلژیک، اسپانیا به عنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی برابر عربستان به میدان رفت، چهار گل زد و با اقتدار پیروز شد و حتی یک بار هم اجازه نداد رقیب به دروازه لاروخا نزدیک شود. رهبری خط دفاعی اسپانیا در این مسابقه با یک بازیکن ۱۹ ساله بود که مثل بازیکنان ۳۴ ساله پخته بازی می کرد.
دو سال قبل لاروخا به کوبارسی ۱۷ ساله میدان داد و حالا در ۱۹ سالگی، او فرمانده خط دفاعی اسپانیاست که با تجربه شده و قهرمانی اروپا با تیم ملی دارد، با بارسا قهرمان لالیگا شده و دیگر ابایی از روبرویی با هیچ حریفی، در هیچ تورنمنتی ندارد.
اسپانیا با بالا آوردن دلافوئنته به تیم ملی بزرگسالان، کاری را کرد که نیم قرن قبل حشمت مهاجرانی در ایران کرده بود. او که بعد از قهرمانیهای متوالی با جوانان در آسیا، سرمربی تیم ملی شد و شاگردانش را به تیم اصلی آورد و زمانی که ایران به عنوان نماینده دو قاره به جام جهانی ۷۸ رفت، حسن نظری ۲۲ ساله و ابراهیم قاسم پور ۲۱ ساله در ترکیب اصلی کنار حسین فرکی، ایرج دانایی فر، آندرانیک اسکندریان و … میانگین سنی تیم را زیر ۲۵ سال آوردند.
ایران برابر بلژیک یک مساوی با ارزش گرفت. از آن مهمتر اینکه اشتباهات خط دفاعی در بازی اول تکرار نشد. ما در دو ۱۵ دقیقه ابتدایی دو نیمه گل نخوردیم و در طول مسابقه، شجاع خلیلزاده به خوبی خط دفاعی را رهبری کرد. اما این حقیقت که شجاع ۳۸ ساله است را هم نمیتوان انکار کرد.
در قلب دفاع ما شجاع خلیلزاده درست دو برابر کوبارسی سن دارد! پس هر چه به انتهای یک مسابقه نزدیکتر شویم، بیشتر به تحلیل میرود و هرچه به آخر تورنمنت نزدیکتر شویم، شانس بازی بدون اشتباه از سوی تمام بازیکنان مسن کمتر میشود. این یعنی مربی ما تیمی را به جام برده که قرار نیست بیش از ۴ بازی انجام دهند!
درد اینجاست که همین شجاع خلیلزاده در جوانی دست کمی از کوبارسی نداشت -با درنظر گرفتن اختلاف سطح فوتبال دو کشور- اما زمانی که باید در دو جام جهانی ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ فیکس بازی میکرد، چوب رفتار غیررفهای خود و حواشی اخلاقی را خورد و بیرون ماند. در جام قبل هم کیروش اگر زودتر آمده بود، باز هم او را خط میزد اما او را به قطر برد و بازی نداد!
حالا به مدد قلعه نویی، شجاع بازی در جام جهانی را تجربه میکند اما تجربه ای به مراتب کمتر از کوبارسی -در سطح اول جهان- دارد. این حقیقت نیز کماکان پابرجاست که شجاع بعد از این تورنمنت، دیگر جایی در آینده فوتبال ایران ندارد. درست برعکس کوبارسی که از تجربه این تورنمنت لااقل تا یک دهه بعد، به لاروخا کمک خواهد کرد.
لب کلام، در فوتبال هیچ چیز اتفاقی و ناگهانی رخ نمیدهد. فوتبال به خون تازه و نیروی جوانی نیاز دارد و جوان، باید آنقدر بازی و اشتباه کند تا با تجربه شود. ما از ترس باختن، به جوانان میدان نمیدهیم و نتیجه اینکه فردای جام جهانی، با رفتن امثال شجاع کسی را نداریم که جای آنها را پر کند.