اکونومیست در گزارش سالانه «جهان پیش‌رو ۲۰۲۷» تصویری از سال آینده ترسیم کرده که در آن، پیامدهای جنگ ایران، آغاز رقابت برای دوران پس از ترامپ، تشدید بحران بدهی دولت‌ها، خطر رویارویی چین و تایوان و گسترش نفوذ هوش مصنوعی در کنار تحولات اقلیمی و فناوری قرار گرفته‌اند؛ جهانی که به تعبیر این مجله، بیش از هر زمان دیگری به داستان‌های علمی‌تخیلی شباهت دارد.

به گزارش سایت دیدبان ایران، زندگی در جهان امروز گاهی چنان به داستان‌های علمی‌تخیلی شباهت پیدا کرده که گویی تنها چیزی که برای کامل شدن این تصویر کم داریم، ظهور موجودات فضایی است!

البته اکونومیست بعید می‌داند در سال ۲۰۲۷ خبری از ملاقات با بیگانگان فضایی باشد؛ اما معتقد است اتفاقات دیگری در راه‌اند که می‌توانند جهان را با تحولات شگفت‌انگیزی روبه‌رو کنند.

این مجله بریتانیایی در پرونده سالانه خود با عنوان «The World Ahead 2027» (جهان پیش‌رو ۲۰۲۷)، ده روند و تحول مهم را که به اعتقاد تحلیلگرانش بر سال آینده سایه خواهند انداخت، معرفی کرده است. فهرستی که از آینده سیاسی آمریکا و پیامدهای جنگ ایران آغاز می‌شود و تا بحران بدهی، هوش مصنوعی، رقابت بر سر تایوان، داروهای کاهش وزن، سفرهای فضایی و حتی دگرگونی صنعت سینما ادامه پیدا می‌کند.

تام استندیج، دبیر پرونده سالانه اکونومیست، معتقد است جهان در آستانه ورود به دوران پس از ترامپ قرار دارد؛ اما این به معنای عقب‌نشینی آرام رئیس‌جمهور آمریکا نیست. به گفته او، با در دست گرفتن کنترل هر

دو مجلس کنگره از سوی دموکرات‌ها، ترامپ ممکن است برای حفظ نفوذ خود و ثبت میراث سیاسی‌اش، رفتار تهاجمی‌تر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تری در پیش بگیرد.

استندیج در توصیفی قابل‌توجه می‌گوید ترامپ قرار نیست رئیس‌جمهوری باشد که در پایان دوران سیاسی‌اش به حاشیه رانده شود؛ بلکه ممکن است بیشتر به پرنده‌ای خشمگین و ویرانگر شباهت پیدا کند. از نگاه او، باید انتظار فرمان‌های اجرایی بیشتر، درگیری‌های حقوقی، تغییر نام‌های ناگهانی جغرافیایی، پروژه‌های عمرانی پرهزینه و حتی ماجراجویی‌های نظامی را داشت.

جنگ ایران و پیامدهایی فراتر از خاورمیانه

یکی از مهم‌ترین محورهای گزارش اکونومیست، پیامدهای جنگ ایران است؛ جنگی که به باور این مجله، آثار آن به مرزهای منطقه محدود نخواهد ماند و می‌تواند معادلات سیاسی، اقتصادی و امنیتی جهان را تغییر دهد.

میزان هراس دشمنان واشنگتن نیز کاسته است. در چنین شرایطی، پیامدهای درگیری می‌تواند به بازآرایی روابط سیاسی در منطقه، تغییر مسیرهای انتقال انرژی و افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت غذایی جهان منجر شود.

این مجله به‌طور مشخص از احتمال کمبود کود شیمیایی و تأثیر آن بر تولید محصولات کشاورزی سخن می‌گوید و تاکید می کند که پیامدهای جنگ از بازار نفت و انرژی فراتر می‌رود و می‌تواند زنجیره تأمین مواد غذایی و معیشت میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار دهد.

گرمایش زمین؛ سالی دیگر در آستانه ثبت رکورد

تغییرات اقلیمی یکی دیگر از پیش‌بینی‌ها برای سال ۲۰۲۷ است. این مجله احتمال می‌دهد جهان بار دیگر با سالی بسیار گرم و شاید رکوردشکن روبه‌رو شود؛ سالی که خشکسالی، آتش‌سوزی‌های گسترده و موج‌های گرما از ویژگی‌های آن خواهند بود.

در عین حال، اکونومیست به تناقضی در سیاست‌های دونالد ترامپ اشاره می‌کند: رئیس‌جمهور آمریکا که از منتقدان سیاست‌های اقلیمی و انرژی‌های تجدیدپذیر به شمار می‌رود، ممکن است ناخواسته به یکی از بزرگ‌ترین مشوقان گسترش این منابع تبدیل شود. چراکه نوسانات بازار انرژی و ناامنی در تأمین سوخت، کشورها را بیش از گذشته به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر سوق می‌دهد.

هوش مصنوعی؛ از تب سرمایه‌گذاری تا موج مخالفت‌ها

اکونومیست پیش‌بینی می‌کند واکنش منفی به گسترش هوش مصنوعی در سال آینده شدت بگیرد. نگرانی‌ها فقط به تأثیر این فناوری بر اشتغال محدود نیست؛ بلکه خطرات سیاسی، مالی و امنیت سایبری آن نیز بیش از گذشته مورد توجه قرار خواهند گرفت.

این مجله هشدار می‌دهد شرکت‌های فعال در حوزه هوش مصنوعی با قراردادهای پیچیده و گاه غیرشفاف، بدهی‌های بیشتری بر دوش می‌گیرند و همین مسئله احتمال شکل‌گیری یک بحران مالی یا ترکیدن حباب سرمایه‌گذاری در این صنعت را افزایش می‌دهد.

با این حال، اکونومیست معتقد است برخی نگرانی‌ها درباره تأثیر هوش مصنوعی بر بازار کار و محیط زیست بیش از اندازه بزرگ‌نمایی شده‌اند و باید میان خطرات واقعی و نگرانی‌های اغراق‌آمیز تفاوت قائل شد.

اروپا در انتظار یک زلزله سیاسی

در اروپا، انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه در سال ۲۰۲۷ یکی از مهم‌ترین رویدادهای سیاسی خواهد بود. اکونومیست احتمال پیروزی مارین لوپن، رهبر راست پوپولیست فرانسه، را عاملی می‌داند که می‌تواند معادلات اتحادیه اروپا را به‌طور جدی تغییر دهد.

پیروزی لوپن نه‌تنها موتور محرک همکاری فرانسه و آلمان در اتحادیه اروپا را با اختلال روبه‌رو می‌کند، بلکه نگرانی‌ها درباره وضعیت مالی و بدهی‌های سنگین فرانسه را نیز افزایش خواهد داد.

از نگاه این مجله، مسئله بدهی فقط به فرانسه محدود نیست. بسیاری از اقتصادهای ثروتمند بیش از توان مالی خود هزینه می‌کنند و افزایش بازده اوراق قرضه دولتی نشانه‌ای از فشار فزاینده بر بازارهای مالی است. اکونومیست هشدار می‌دهد این وضعیت نمی‌تواند برای همیشه ادامه پیدا کند و سرانجام جایی از این ساختار اقتصادی دچار شکست خواهد شد.

تایوان در کانون رقابت چین و آمریکا

یکی دیگر از محورهای مهم گزارش، احتمال افزایش تنش بر سر تایوان است. اکونومیست می‌نویسد گفته می‌شود شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، برای آماده شدن ارتش این کشور به‌منظور تصرف تایوان، افق زمانی سال ۲۰۲۷ را در نظر گرفته است.

با این حال، این مجله معتقد است تحولات فناوری نظامی، ماهیت جنگ را تغییر داده است. تجربه جنگ اوکراین و ایران نشان داده که قدرت‌های کوچک‌تر نیز با استفاده از فناوری‌های جدید و تجهیزات نسبتاً ارزان می‌توانند در برابر ارتش‌های بزرگ‌تر مقاومت کنند. پرسش اصلی این است که چنین تحولاتی چه تأثیری بر محاسبات پکن درباره تایوان خواهد گذاشت.

از داروهای لاغری تا ایستگاه‌های فضایی خصوصی

اکونومیست در بخش دیگری از پیش‌بینی‌های خود به تأثیر داروهای کاهش وزن بر اقتصاد و سبک زندگی می‌پردازد. گسترش داروهایی مانند اوزمپیک، علاوه بر تغییر الگوی مصرف و رفتار غذایی، می‌تواند بازارهای دیگری همچون پوشاک، لوازم آرایشی و صنعت تناسب اندام را نیز متحول کند.

این مجله همچنین به علاقه دوباره شرکت‌های داروسازی به درمان‌های مرتبط با افزایش طول عمر اشاره می‌کند؛ حوزه‌ای که با مطرح شدن آثار احتمالی داروهای جدید بر روند پیری، توجه بیشتری به خود جلب کرده است.

در حوزه فناوری فضایی نیز اکونومیست انتظار دارد پرتاب‌های ماهواره‌ای با استفاده از استارشیپ شرکت اسپیس‌ایکس به شکل منظم‌تری انجام شود و نخستین ایستگاه فضایی متعلق به بخش خصوصی به فضا پرتاب شود. حتی ایده ساخت مراکز داده در مدار زمین که تا همین چند سال پیش بسیار دور از ذهن به نظر می‌رسید، ممکن است جدی‌تر دنبال شود.

آخرین محور این فهرست به هالیوود مربوط است. اکونومیست معتقد است موفقیت فیلم‌های کم‌هزینه تولیدشده به دست یوتیوبرها، استودیوهای بزرگ را وادار خواهد کرد درباره شیوه تولید و جذب مخاطب تجدیدنظر کنند. این مجله حتی به مجموعه جنگ ستارگان اشاره می‌کند و معتقد است مضامین آن درباره قدرت نظامی، فناوری‌های کوچک و ارزان و ربات‌هایی که از کنترل خارج می‌شوند، ممکن است در جهان ۲۰۲۷ بیش از گذشته معنا پیدا کنند.

رمزگشایی از جلد اکونومیست؛ جهانی محاصره‌شده با جنگ، فناوری و بحران

اکونومیست از جهان ۲۰۲۷ رونمایی کرد؛ سالی میان پس‌لرزه‌های جنگ ایران، آینده ترامپ و رقابت قدرت‌ها/آینده‌ای که در آن هیچ بحرانی تنها نیست + عکس

جلد رسمی پرونده سال ۲۰۲۷ اکونومیست، برخلاف جلدهایی که یک یا دو چهره سیاسی را در مرکز توجه قرار می‌دهند، تصویری شلوغ و چندلایه دارد. مجموعه‌ای از نمادهای سیاسی، نظامی، اقتصادی، زیست‌محیطی و فناوری در یک ترکیب تقریباً دایره‌ای کنار هم قرار گرفته‌اند؛ گویی جهان به مجموعه‌ای از بحران‌های به‌هم‌پیوسته تبدیل شده که هیچ‌کدام را نمی‌توان جدا از دیگری فهمید.

در بالاترین بخش تصویر، گروهی از چهره‌های انسانی به شکل سایه‌های سیاه و قرمز دیده می‌شوند؛ تصویری که می‌توان آن را نمادی از رهبران سیاسی و بازیگران قدرت در جهان دانست. در بخش‌های دیگر، ساختمان‌های حکومتی، پرچم‌ها، برج‌ها و نمادهایی از قدرت‌های بزرگ به چشم می‌خورند. حضور نمادهای مرتبط با چین و روسیه در کنار نشانه‌های سیاسی و حکومتی، بر اهمیت رقابت قدرت‌های بزرگ در معادلات سال آینده تأکید دارد.

در بخش‌های میانی، نمودارهای اقتصادی، پشته‌هایی از اسناد یا پول، شبکه‌های ارتباطی، تجهیزات فناوری و تصویری شبیه مغز دیده می‌شود. این عناصر را می‌توان بازتابی از نگرانی‌های اکونومیست درباره هوش مصنوعی، بازارهای مالی، بدهی دولت‌ها و رقابت فناورانه دانست.

اما بخش نظامی تصویر نیز به همان اندازه برجسته است. موشک‌ها، تانک‌ها، کشتی‌های جنگی، هواپیماها و انفجارها در نقاط مختلف تصویر پراکنده‌اند. در کنار آن‌ها، نشانه‌هایی از آتش‌سوزی جنگل‌ها، تخریب محیط زیست، دود و فعالیت‌های صنعتی دیده می‌شود. این ترکیب، تصویری از جهانی ارائه می‌دهد که در آن رقابت نظامی و بحران‌های زیست‌محیطی هم‌زمان پیش می‌روند.

در پایین تصویر نیز حضور کشتی‌ها، نیروهای نظامی، تجهیزات جنگی و انسان‌هایی که در میان این تحولات قرار گرفته‌اند، قابل توجه است. در واقع، انسان در این تصویر نه در جایگاه فرمانروای مسلط بر فناوری و طبیعت، بلکه در دل مجموعه‌ای از بحران‌ها و رقابت‌ها قرار گرفته است.

برداشت تحلیلی؛ آینده‌ای که در آن هیچ بحرانی تنها نیست

به نظر می‌رسد مهم‌ترین پیام بصری جلد اکونومیست، نه پیش‌بینی یک جنگ یا بحران مشخص، بلکه نمایش ارتباط میان بحران‌های مختلف جهان باشد.

در این تصویر، سیاست از اقتصاد جدا نیست؛ فناوری فقط ابزار پیشرفت نیست و می‌تواند به عرصه تازه‌ای برای رقابت قدرت‌ها تبدیل شود؛ جنگ نیز صرفاً به میدان نبرد محدود نمی‌ماند و آثار آن به بازار انرژی، غذا، محیط زیست و زندگی روزمره مردم سرایت می‌کند.

ترکیب دایره‌ای نیز از نظر بصری قابل تأمل است. هیچ موضوعی به‌تنهایی تمام قاب را در اختیار ندارد و چشم مخاطب میان نمادهای مختلف حرکت می‌کند. این ساختار می‌تواند یادآور جهانی باشد که در آن بحران‌ها به یکدیگر متصل‌اند و تحولات یک نقطه، پیامدهایی در نقاط دیگر از کره زمین ایجاد می‌کنند.

رنگ‌های قرمز، سیاه و سفید نیز به این فضای پرتنش کمک می‌کنند. قرمز در کنار نمادهای جنگ، آتش و قدرت، حس هشدار و اضطرار ایجاد می‌کند؛ سیاه بر سنگینی فضای سیاسی و نظامی می‌افزاید و سفید میان این دو، امکان تشخیص و تفکیک اجزای متعدد تصویر را فراهم می‌کند.

اگر بخواهیم تصویر را در کنار ده محور پیش‌بینی اکونومیست بخوانیم، به یک نتیجه می‌رسیم: سال ۲۰۲۷ در نگاه این مجله، سال مواجهه با آینده‌ای نیست که صرفاً با پیشرفت فناوری تعریف شود؛ بلکه سالی است که در آن قدرت‌های سیاسی، اقتصادهای بدهکار، فناوری‌های نوظهور و بحران‌های امنیتی و اقلیمی بیش از گذشته به یکدیگر گره می‌خورند.

شاید به همین دلیل است که اکونومیست در متن معرفی خود از داستان علمی‌تخیلی حرف می‌زند و می‌گوید برای شبیه شدن زندگی مدرن به چنین داستانی، فقط موجودات فضایی کم‌اند؛ موجوداتی که البته بعید است در سال ۲۰۲۷ از راه برسند!

اکونومیست در پیش‌بینی‌های ۲۰۲۶ چقدر درست می‌گفت؟

اکونومیست از جهان ۲۰۲۷ رونمایی کرد؛ سالی میان پس‌لرزه‌های جنگ ایران، آینده ترامپ و رقابت قدرت‌ها/آینده‌ای که در آن هیچ بحرانی تنها نیست + عکس

وقتی به پرونده سالانه اکونومیست برای ۲۰۲۶ برمی‌گردیم، مشخص می‌شود این مجله در شناسایی بسیاری از روندهای اصلی جهان موفق بوده است؛ هرچند در بعضی موارد، واقعیت نه‌تنها از پیش‌بینی‌ها عقب نماند، بلکه مسیری متفاوت و گاه بسیار پرهزینه‌تر را طی کرد.

تام استندیج، دبیر پرونده سالانه اکونومیست، در زمان انتشار نسخه ۲۰۲۶، ده موضوع را در مرکز توجه قرار داده بود: دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا، تغییر نظم ژئوپلیتیکی، تداوم جنگ‌ها، مشکلات اروپا، فرصت‌های چین، بحران اقتصادی و بدهی دولت‌ها، آینده هوش مصنوعی، تغییرات اقلیمی، سیاسی شدن ورزش و نسل جدید داروهای کاهش وزن. بررسی این محورها تا نیمه نوامبر نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از این پیش‌بینی‌ها محقق شده یا دست‌کم نشانه‌های جدی آن آشکار شده است.

۱. آمریکا؛ سالگرد استقلال در سایه شکاف سیاسی

اکونومیست پیش‌بینی کرده بود دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا به صحنه‌ای برای نمایش اختلاف عمیق جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها درباره گذشته و آینده این کشور تبدیل شود. این پیش‌بینی تا حد زیادی درست از آب درآمد. جشن‌های سالگرد استقلال در چهارم ژوئیه برگزار شد، اما فضای سیاسی آمریکا همچنان به‌شدت قطبی باقی ماند. پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر و از دست رفتن کنترل هر دو مجلس کنگره برای جمهوری‌خواهان، نشانه دیگری از عمق این شکاف بود.

۲. نظم ژئوپلیتیکی؛ نه جنگ سرد کلاسیک، نه تقسیم ساده جهان

این مجله درباره شکل‌گیری نظم جدید جهانی هشدار داده بود؛ نظمی که در آن نه رقابت آمریکا و چین دقیقاً به الگوی جنگ سرد شباهت دارد و نه توافق قدرت‌های بزرگ برای تقسیم جهان به حوزه‌های نفوذ به‌سادگی امکان‌پذیر است. تحولات سال ۲۰۲۶، به‌ویژه جنگ ایران و رفتار معامله‌محور دولت ترامپ در سیاست خارجی، نشان دادند که روابط بین‌الملل بیش از گذشته تابع ائتلاف‌های موقت، منافع اقتصادی و ملاحظات امنیتی شده است. این پیش‌بینی را می‌توان از موفق‌ترین ارزیابی‌های اکونومیست دانست.

۳. جنگ یا صلح؛ پیش‌بینی دوگانه‌ای که معنای واقعی پیدا کرد

اکونومیست برای ۲۰۲۶ عنوان معنادار «جنگ یا صلح؟ هر دو» را انتخاب کرده بود. مجله انتظار داشت جنگ اوکراین، سودان و میانمار ادامه یابد و هم‌زمان تنش‌ها در مناطق مختلف جهان افزایش پیدا کند. اما وقوع جنگ ایران و آمریکا و اسرائیل، ابعاد بسیار گسترده‌تری به این پیش‌بینی داد. پیامدهای درگیری به بازار انرژی، کشتیرانی و امنیت غذایی رسید و نشان داد مرز میان جنگ منطقه‌ای و بحران جهانی تا چه اندازه باریک شده است.

۴. اروپا؛ افزایش هزینه‌های دفاعی و فشار سیاسی

اکونومیست از پیش‌بینی دشوارتر شدن شرایط اروپا سخن گفته بود؛ قاره‌ای که باید هم هزینه‌های دفاعی خود را افزایش دهد، هم رشد اقتصادی را حفظ کند و هم با کسری بودجه و قدرت‌گیری جریان‌های راست افراطی مقابله کند. در سال ۲۰۲۶، افزایش هزینه‌های نظامی به یکی از اولویت‌های جدی دولت‌های اروپایی تبدیل شد. برآورد کمیسیون اروپا نشان می‌دهد هزینه دفاعی کشورهای عضو اتحادیه اروپا از حدود ۱.۲ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۲۱ به حدود ۱.۸ درصد در سال ۲۰۲۶ رسیده است. بنابراین، هشدار اکونومیست درباره فشارهای امنیتی و مالی بر اروپا کاملاً بی‌راه نبود.

۵. چین؛ فرصت‌سازی از سیاست‌های آمریکا

اکونومیست پیش‌بینی کرده بود سیاست «اول آمریکا»ی ترامپ می‌تواند برای پکن فرصت تازه‌ای جهت گسترش نفوذ جهانی فراهم کند. این ارزیابی با تحولات سال جاری همخوانی دارد. تنش‌های تجاری واشنگتن با شرکای خود و رویکرد یک‌جانبه دولت آمریکا، برای چین امکان بیشتری فراهم کرد تا خود را به‌عنوان شریکی قابل اتکا در بخشی از روابط اقتصادی و تجاری جهان معرفی کند. با این حال، این فرصت به معنای برطرف شدن مشکلات داخلی اقتصاد چین یا تبدیل شدن این کشور به قدرت مسلط جهانی نیست.

۶. اقتصاد جهانی؛ بحران بدهی در کمین بازارها

اکونومیست از افزایش خطر بحران در بازار اوراق قرضه و بدهی سنگین کشورهای ثروتمند هشدار داده بود. این پیش‌بینی در سال ۲۰۲۶ نشانه‌های ملموسی پیدا کرد، هرچند به یک بحران فراگیر مالی تبدیل نشد. جنگ ایران، افزایش قیمت انرژی، فشارهای تورمی و هزینه بالای استقراض، نگرانی سرمایه‌گذاران درباره پایداری بدهی دولت‌ها را تشدید کرد. رویترز در گزارش ۱۱ نوامبر خود نوشت با وجود کاهش بخشی از تنش‌های بازار، خطر تورم، افزایش هزینه خدمات بدهی و فشار بر سیاست پولی همچنان پابرجاست.

۷. هوش مصنوعی؛ حبابی که هنوز نترکیده، اما ترک برداشته است

اکونومیست پرسیده بود آیا سرمایه‌گذاری‌های عظیم در زیرساخت هوش مصنوعی به شکل‌گیری یک حباب اقتصادی منجر خواهد شد؟ تا نیمه نوامبر ۲۰۲۶، نه‌تنها تب سرمایه‌گذاری در این صنعت فروکش نکرده، بلکه نشانه‌های جدی از تردید سرمایه‌گذاران درباره بازدهی این هزینه‌ها پدیدار شده است. سقوط سهام برخی شرکت‌های فعال در زیرساخت هوش مصنوعی و افزایش نگرانی‌ها درباره تأمین مالی مراکز داده، نشان می‌دهد هشدار اکونومیست بی‌پایه نبوده است؛ هرچند هنوز نمی‌توان از ترکیدن قطعی حباب هوش مصنوعی سخن گفت.

۸. محیط زیست؛ پیش‌بینی درست با یک تبصره مهم

این مجله از یک تصویر دوگانه برای آینده اقلیم سخن گفته بود: از یک سو سیاست‌های ترامپ علیه انرژی‌های تجدیدپذیر و از سوی دیگر گسترش فناوری‌های پاک در جهان. داده‌های منتشرشده در نوامبر ۲۰۲۶ نشان می‌دهد انتشار دی‌اکسیدکربن ناشی از سوخت‌های فسیلی در این سال احتمالاً ۰.۴ درصد کاهش خواهد یافت. با این حال، پژوهشگران تأکید کرده‌اند این کاهش تا حد زیادی تحت تأثیر شوک انرژی ناشی از جنگ ایران و محدودیت عرضه نفت بوده و هنوز نمی‌توان آن را نشانه قطعی رسیدن جهان به اوج انتشار کربن دانست. در عین حال، رشد انرژی خورشیدی، بادی و خودروهای برقی در مهار افزایش انتشار نقش داشته است.

۹. ورزش؛ جایی که سیاست و جنجال از رقابت جدا نشدند

اکونومیست پیش‌بینی کرده بود جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ به دلیل اختلافات سیاسی آمریکا، کانادا و مکزیک با حاشیه‌هایی همراه شود و حتی برخی هواداران از سفر به کشورهای میزبان منصرف شوند. این نگرانی‌ها بی‌دلیل نبود؛ محدودیت‌های مهاجرتی، مسائل صدور ویزا و تنش‌های سیاسی بر فضای مسابقات سایه انداختند. جنگ ایران نیز ممکن بود ایران را از رقابت‌ها حذف کند. با این حال، پیش‌بینی کاهش استقبال هواداران محقق نشد و جام جهانی با ثبت رکورد ۶.۸ میلیون تماشاگر در ورزشگاه‌ها به پایان رسید.

از سوی دیگر، بازی‌های موسوم به «Enhanced Games» نیز در ماه مه در لاس‌وگاس برگزار شد؛ رقابت‌هایی که در آن استفاده از مواد افزایش‌دهنده عملکرد ورزشی مجاز بود و همان‌طور که اکونومیست پیش‌بینی کرده بود، بحث‌های گسترده‌ای درباره مرز میان علم، دوپینگ و اخلاق ورزشی به راه انداخت.

۱۰. داروهای لاغری؛ پیش‌بینی‌ای که خیلی زود به واقعیت تبدیل شد

یکی از دقیق‌ترین پیش‌بینی‌های اکونومیست به گسترش نسل جدید داروهای کاهش وزن مربوط می‌شد. این مجله انتظار داشت داروهای مؤثرتر و ارزان‌تر، به‌ویژه در شکل خوراکی، وارد بازار شوند و دسترسی به درمان چاقی را افزایش دهند. این روند در سال ۲۰۲۶ شتاب گرفت. قرص ویگووی شرکت نوو نوردیسک در اروپا تأییدیه گرفت و شرکت الای لی‌لی نیز برای عرضه قرص کاهش وزن خود مجوز آمریکا را دریافت کرد. به این ترتیب، پیش‌بینی اکونومیست درباره ورود داروهای خوراکی به رقابت اصلی بازار کاهش وزن به واقعیت پیوست.

از جهان ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷؛ تغییر لحن اکونومیست در تصویر آینده

مقایسه جلد دو شماره سالانه اکونومیست برای سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ نشان می‌دهد این مجله در فاصله یک سال، همچنان بر نمایش جهانی آشفته و پرتنش تأکید دارد، اما در انتخاب نمادها و نحوه روایت آینده، تغییراتی قابل توجه ایجاد کرده است.

در جلد ۲۰۲۶، یک کره زمین که به شکل توپ فوتبال تصویر شده، در مرکز مجموعه‌ای از نمادهای سیاسی، اقتصادی و نظامی قرار دارد. کیک تولد با عدد ۲۵۰، اشاره‌ای مستقیم به دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا در سال ۲۰۲۶ است. در اطراف آن نیز موشک‌ها، کشتی‌ها، تجهیزات نظامی، داروها و نمادهای فناوری دیده می‌شوند. تصویری که بیش از هر چیز، جهانی را نشان می‌دهد که قدرت‌های بزرگ در آن بر سر نفوذ و منافع خود رقابت می‌کنند و تحولات آمریکا بر بخش بزرگی از معادلات جهانی سایه انداخته است.

تفاوت دیگر در این است که جلد ۲۰۲۶ بیشتر بر رقابت قدرت‌ها و تحولات ژئوپلیتیکی متمرکز بود، اما تصویر ۲۰۲۷ دامنه وسیع‌تری از نگرانی‌ها را در بر می‌گیرد؛ از هوش مصنوعی و بازارهای مالی تا جنگ، تغییرات اقلیمی و فناوری‌های فضایی.

در واقع، اگر جلد سال گذشته را بتوان تصویری از جهانی دانست که در آن قدرت‌های بزرگ برای تعیین قواعد بازی رقابت می‌کنند، جلد جدید بیشتر به جهانی شباهت دارد که در آن پیامدهای این رقابت‌ها به تمام ابعاد زندگی انسان نفوذ کرده است.

این تغییر با محتوای دو پرونده نیز همخوانی دارد. اکونومیست در نسخه ۲۰۲۶ از فرصت‌های چین، آینده خاورمیانه، جنگ اوکراین، اقتصاد جهانی و داروهای کاهش وزن سخن می‌گفت؛ اما در نسخه ۲۰۲۷، پیامدهای جنگ ایران، دوران پس از ترامپ، خطر بحران بازار اوراق قرضه، آینده تایوان و واکنش منفی به هوش مصنوعی برجسته‌تر شده‌اند.

شاید مهم‌ترین تفاوت این دو جلد در همین نکته باشد: اکونومیست در تصویر سال ۲۰۲۶ جهانی را نشان می‌داد که هنوز درگیر رقابت بر سر قدرت و نفوذ است؛ اما در تصویر ۲۰۲۷، نگرانی از پیامدهای زنجیره‌ای همین رقابت‌ها پررنگ‌تر شده است. جهانی که در آن جنگ، فناوری، اقتصاد و محیط زیست دیگر بحران‌هایی جداگانه نیستند و هر تحول می‌تواند بحرانی دیگر را فعال کند.