حوزه/ مقام علمی و فقاهت راستین در سیره علمای سلف، همواره با والاترین مراتب تواضع و خودشکنی همراه بوده است. بزرگانی که با عبور از عناوین اعتباری دنیا، عمر و وقت مردم را امانتی الهی و غیرقابل اتلاف می‌دانستند.
به گزارش خبرگزاری حوزه، حق‌الناس تنها در امور مادی خلاصه نمی‌شود، بلکه ثانیه‌های عمر بندگان خدا نیز امانتی سنگین بر دوش مبلغان است. حساسیت فقیهی عظیم‌الشأن نسبت به ذکر نام و القابش بر فراز منابر، هشداری عمیق برای همگان به‌شمار می‌رود.
حضرت آیت الله العظمی خوانساری، شدیداًَ از به کارگیری لفظ و واژه «آیت الله العظمی» نسبت به خود مخالف بودند؛ چندین بار به چند تن از اهل منبر (که ارادتمند ایشان بودند) فرمودند: وقت مردم را به اندازه نام بردن من تلف نکنید، روز قیامت مسئول هستید که چرا وقت مردم را گرفته اید و جوابی ندارید که بدید.
دکتر احمد مسجد جامعی به نقل آقای شجاعی - واعظ شهیر: می فرمودند در مجلسی که مرحوم حضرت آیت الله العظمی الحاج سیداحمد خوانساری و فقیه بزرگوار مرحوم آیت الله العظمی حاج شیخ «محمدتقی آملی» حضور داشتند. آقای خوانساری هنگام خروج، بر آقای آملی سبقت گرفتند تا کفش ایشان را جفت کنند. آقای آملی مقاومت کردند و چون نتوانست جلوی آقا را بگیرنده دست آقای خوانساری را بوسیدن آقای خوانساری در کمال فروتنی فرمودند: «دستی که کفش شما را جفت کند، شایسته بوسیدن است!»
منــــبـع: کتاب صاحب نفس قدسیه