وقتی هشت سیلندر همیشه خوب نیست! پنج خودرویی که با موتور V8 زمین خوردند

نصب موتور V8 زیر کاپوت خودرو همیشه خوب نیست و گاهی این تصمیم هندلینگ و تعادل خودرو را برهم می‌زند و به‌جای افزایش جذابیت، دردسر به همراه می‌آورد.

در دنیای خودروسازی، افکار عمومی موتور V8 را نماد قدرت و جذابیت می‌داند اما تاریخ نشان داده که نصب این پیشرانه‌های سنگین روی برخی پلتفرم‌ها یک اشتباه بزرگ مهندسی بوده است. در ادامه پنج خودرویی را بررسی می‌کنیم که با ارتقا به موتور V8 نه‌تنها بهتر نشدند، بلکه اصالت و سواری خوب خود را نیز از دست دادند.

تریومف استگ

کمپانی بریتانیایی تریومف در اوایل دهه ۱۹۷۰ قصد داشت با عرضه رودستر لوکس «استگ» سهمی از بازار مدل‌های کروک مرسدس بنز و جگوار را کسب کند. این خودرو روی پلتفرم سدان تریومف ۲۰۰۰ ساخته شد و برای ایمنی بیشتر به میله تقویت T شکل روی سقف مجهز بود. نسخه پروتوتایپ و اولیه خودرو با موتور شش سیلندر خطی ۲ یا ۲.۵ لیتری با حدود ۱۳۰ اسب بخار قدرت آماده تولید شد. بااین‌حال، مدیران شرکت برای جلب‌توجه خریداران تصمیم گرفتند یک موتور جدید ۲.۵ لیتری V8 با ۱۴۵ اسب بخار قدرت روی آن نصب کنند. این تصمیم به یک فاجعه تمام‌عیار تبدیل شد زیرا موتور V8 تریومف که در اصل از اتصال دو بلوک چهار سیلندر ساخته شده بود، مجاری خنک‌کاری بسیار تنگی داشت و به‌شدت دچار داغ کردن، تاب برداشتن سرسیلندر، خرابی یاتاقان‌های اصلی و پاره شدن زنجیر تایم می‌شد. خرابی‌های پی‌درپی این موتور V8 اعتبار خودرو را نابود کرد تا جایی که خریداران آرزو می‌کردند کاش همان موتور شش سیلندر خطی قابل‌اعتماد روی خودرو باقی‌مانده بود.

فورد تاروس SHO نسل سوم

نسل‌های اول و دوم فورد تاروس SHO در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی با موتورهای V6 تنفس طبیعی ساخت یاماها و گیربکس دستی، به‌عنوان سدان‌های اسپرت، سریع و فوق‌العاده خوش‌دست شناخته می‌شدند اما فورد در سال ۱۹۹۶ نسل سوم را با بدنه بیضی‌شکل و یک غافلگیری بزرگ زیر کاپوت معرفی کرد. فورد موتور شش سیلندر ۲۲۰ اسب بخاری یاماها را کنار گذاشت و یک موتور ۳.۴ لیتری ۳۲ سوپاپ V8 جدید (بازهم با همکاری یاماها) روی خودرو نصب کرد؛ اما عجیب اینجا بود که این موتور V8 تنها ۲۳۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد که تفاوت خاصی با نسخه شش سیلندر نداشت! بدتر از آن، گیربکس دستی محبوب حذف شد و جای خود را به یک گیربکس چهار سرعته اتوماتیک تنبل داد که شتاب صفر تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت خودرو را حدود یک ثانیه کندتر کرد. همچنین خرابی دنده‌های میل‌سوپاپ در پیمایش‌های پایین باعث سوختن موتور می‌شد. این فاجعه فنی باعث شد فورد در پایان همان دهه، تولید SHO را متوقف کند.

پونتیاک گرند پری GXP / شورلت مونت‌کارلو SS / بیوک لاکراس سوپر

جنرال موتورز در دهه ۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ نسخه پرفورمنس خودروهای خانوادگی خود مانند شورلت مونت‌کارلو SS، شورلت ایمپالا SS، پونتیاک گرندپری و بیوک لاکراس سوپر را با موتور معروف و جان‌سخت ۳.۸ لیتری V6 سوپرشارژ عرضه می‌کرد. این موتور ۲۴۰ تا ۲۶۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد که با توجه به دیفرانسیل جلو بودن پلتفرم، کاملاً منطقی و متناسب بود اما از سال ۲۰۰۵، جنرال موتورز در اقدامی عجیب موتور ۵.۳ لیتری هشت سیلندر LS4 را روی این پلتفرم‌های دیفرانسیل جلو نصب کرد! ابتدا پونتیاک گرند پری GXP با ۳۰۳ اسب بخار قدرت و ۴۳۸ نیوتن‌متر گشتاور معرفی شد و به دنبال آن شورلت و بیوک نیز نسخه‌های V8 خود را ارائه کردند. فرستادن این حجم از گشتاور به چرخ‌های جلو باعث انحراف شدید فرمان زیر فشار گاز (تورک استیر)، لاستیک‌سایی شدید و نابودی هندلینگ خودرو شد. مهندسان شاسی هرگز نتوانستند تعادل مناسبی ایجاد کنند و مصرف سوخت بالا نیز خریداران را فراری داد تا جایی که تا سال ۲۰۰۹ تمامی این مدل‌های دیفرانسیل جلو V8 برای همیشه از خط تولید کنار رفتند.

ب‌ام‌و M3 نسل E90

نسل E46 ب‌ام‌و M3 با موتور شش سیلندر خطی S54 (با ۳۳۳ اسب بخار قدرت) به‌عنوان یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین خودروهای اسپرت تاریخ شناخته می‌شود؛ اما ب‌ام‌و برای نسل بعدی تصمیم گرفت یک موتور ۴ لیتری V8 تنفس طبیعی با ۴۲۰ اسب بخار قدرت (که بعدها به ۴.۴ لیتر و ۴۵۰ اسب بخار رسید) ارائه دهد. اگرچه این موتور قدرت بالایی داشت و تا دور ۸,۳۰۰ rpm دور می‌گرفت اما وزن خودرو حدود ۹۰ کیلوگرم نسبت به نسل قبل افزایش یافت. برای دستیابی به حداکثر گشتاور و قدرت این موتور V8، راننده مجبور بود همیشه دور موتور را تا مرز ردلاین بالا ببرد که این موضوع رانندگی روزمره شهری را طاقت‌فرسا می‌کرد و آن حس روان و گشتاور کاربردی نسل‌های شش سیلندر را نداشت. به همین دلیل، ب‌ام‌و در نسل‌های بعدی M3 به موتورهای شش سیلندر توئین توربو بازگشت تا گشتاور مناسب‌تر و وزن کمتری را ارائه دهد.

لکسوس IS 500

لکسوس IS سال‌ها به‌عنوان یک سدان اسپرت کامپکت با موتورهای چهار سیلندر و شش سیلندر عرضه می‌شد. پس از خروج مدل اسپرت IS F از بازار در سال ۲۰۱۴، نسخه استاندارد IS با همان موتور ۳.۵ لیتری V6 با حدود ۳۰۰ اسب بخار قدرت و گیربکس هشت سرعته اتوماتیک به حیات خود ادامه داد؛ اما لکسوس در سال ۲۰۲۲ تصمیم گرفت موتور ۵ لیتری V8 تنفس طبیعی ۴۷۲ اسب بخاری قدیمی را زیر کاپوت IS 500 قرار دهد با این تفاوت بزرگ که هیچ‌کدام از ارتقاهای فنی شاسی، تعلیق و ترمزهای اختصاصی سری F روی این خودرو نصب نشد! نتیجه، سدانی بود که اگرچه در مسیر مستقیم سریع می‌رفت اما شاسی و سیستم تعلیق پایه آن که برای موتور شش سیلندر تنظیم شده بود، اصلاً توانایی مهار قدرت سنگین V8 را در پیچ‌ها نداشت. صدای جذاب اگزوز نتوانست ناهماهنگی شدید پیشرانه و شاسی قدیمی را بپوشاند و درنهایت لکسوس این مدل را نیز از خط تولید خارج کرد.