نویسنده و کارگردان فیلم کوتاه «بلوغ نزده» گفت: ایده این فیلم از تصور موقعیتی شکل گرفت که در آن فردی با واقعیتی تلخ روبه‌رو می‌شود؛ واقعیتی که برملا کردنش می‌تواند راهی برای جلوگیری از تکرار آن باشد، اما گفتن و آشکار کردنش به‌هیچ‌وجه آسان نیست.
زریبار کریمی، نویسنده و کارگردان فیلم کوتاه «بلوغ نزده» که فیلمش در بخش «استعداد نو» چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران حضور دارد، در گفت‌و‌گو با میزان درباره ایده اولیه اثر و فرم و ساختار فیلم اظهار کرد: ایده اولیه «بلوغ نزده» از تصور موقعیتی شکل گرفت که در آن فردی با یک واقعیت تلخ روبه‌رو می‌شود؛ واقعیتی که از یک طرف برملا کردنش می‌تواند راهی برای جلوگیری از تکرار آن باشد و از طرف دیگر گفتن و آشکار کردنش به‌هیچ‌وجه آسان نیست. در چنین موقعیتی سکوت کردن هم به همان اندازه دشوار است، به‌خصوص وقتی این احتمال وجود دارد که آن اتفاق همچنان ادامه داشته باشد. برای من این موقعیت و تناقضی که در دل آن وجود دارد، نقطه شروع فیلم بود.
وی افزود: در پرداخت این ایده تلاش کردم فیلم تا جای ممکن باورپذیر باشد و مخاطب بتواند به‌تدریج با قصه همراه شود. نمی‌خواستم با تأکید مستقیم بر تلخی موضوع یا برانگیختن احساسات شدید، مخاطب را به واکنش خاصی وادار کنم. برایم مهم بود که روایت در عین گیرایی، روشن و قابل‌دنبال‌کردن باشد و مخاطب بتواند با آرامش فیلم را تماشا کند، اما بعد از پایان آن ذهنش همچنان درگیر قصه و تصور آن اتفاق تلخ بماند. دوست داشتم به‌جای اینکه همه‌چیز را برای مخاطب توضیح بدهم، فضایی ایجاد کنم که خودش بتواند بخش‌هایی از آنچه رخ داده را تصور کند و با آن مواجه شود.
کریمی درباره محدودیت‌های تولید فیلم کوتاه و بزرگ‌ترین چالش خود در مرحله تولید یا پس‌تولید تصریح کرد: از ابتدا من و عوامل می‌دانستیم که با یک فیلم کم‌بودجه مواجهیم. فیلم را در شهر خودم، فسا، ساختم؛ شهری که امکانات سینمایی محدودی دارد و سالن سینمایش تنها دو سال است که افتتاح شده است. در چنین شرایطی دسترسی به امکانات و نیرو‌های حرفه‌ای که بتوانند در بخش‌های مختلف تولید همراهی‌مان کنند آسان نبود. برای مثال، هنگام فیلم‌برداری دستیار حرفه‌ای در کنارم نداشتم که بتواند بخشی از مسئولیت‌ها را بر عهده بگیرد یا کسی که به‌صورت حرفه‌ای امور پذیرایی از عوامل را مدیریت کند.
وی خاطرنشان کرد: یادم می‌آید در یکی از سکانس‌های خارجی، هنگام فیلم‌برداری در گرمای ظهر، بازیگر کودک به دلیل تشنگی از من آب می‌خواست، اما کلمن آب را در لوکیشن داخلی جا گذاشته بودیم. از طرفی، چون ظهر بود مغازه‌ای در روستا باز نبود و از طرف دیگر نگران از دست دادن نور بودیم. این اتفاق شاید در ظاهر جزئی به نظر برسد، اما برای من بخشی از واقعیت تولید فیلم در آن شرایط بود؛ موقعیت‌هایی که باید هم‌زمان مراقب بازیگر، شرایط گروه و زمان فیلم‌برداری می‌بودم. این تجربه‌ها به من نشان داد که ساخت فیلم، به‌ویژه در شرایط کم‌بودجه و خارج از مراکز اصلی تولید، فقط به ایده و امکانات فنی محدود نمی‌شود، بلکه مدیریت شرایط پیش‌بینی‌نشده و تصمیم‌گیری در لحظه هم بخش مهمی از کار است.
نویسنده و کارگردان «بلوغ نزده» درباره حضور در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران اظهار کرد: حضور فیلم در این جشنواره قطعاً می‌تواند در مسیر حرفه‌ای‌ام به من کمک کند. برای من این حضور فرصتی است برای دیده‌شدن بیشتر فیلم، آشنایی با فیلم‌سازان و فعالان سینما و ایجاد ارتباط‌هایی که شاید در ادامه مسیر حرفه‌ای‌ام مؤثر باشند. امیدوارم این فرصت زمینه‌ای فراهم کند تا بتوانم برای فیلم بعدی‌ام با تهیه‌کننده‌ای همراه شوم. من همچنان دوست دارم فیلم‌های کم‌بودجه بسازم، چون فکر می‌کنم برای فیلم‌سازی بیش از هر چیز ایده و شیوه پرداخت آن اهمیت دارد، اما حتی ساخت یک فیلم کم‌بودجه هم هزینه‌هایی دارد که تأمین آنها می‌تواند فشار زیادی به فیلم‌ساز وارد کند. امیدوارم با حضور یک تهیه‌کننده بتوانم این فشار را کمتر کنم و با تمرکز و آرامش بیشتری به جنبه‌های خلاقانه کارم بپردازم، بدون اینکه لزوماً از فضای فیلم‌سازی کم‌بودجه فاصله بگیرم.
کریمی در سخن پایانی گفت: امیدوارم توانسته باشم همان حسی را که می‌خواستم مخاطب بعد از دیدن فیلم تجربه کند، به‌درستی به او منتقل کرده باشم.