دونده سابق تیم بریتانیا در المپیک، پس از ابتلا به بیماری لاعلاج ام‌ای، روزانه ۲۲ ساعت در تخت می‌ماند!
به گزارش خبرگزاری تسنیم، بث دابین، دونده سرعت بریتانیایی که در المپیک ۲۰۲۰ توکیو حضور داشت، پس از ابتلا به بیماری لاعلاج «انسفالومیلیت میالژیک» (ME) مجبور شد در آوریل ۲۰۲۶ و در ۳۱ سالگی از ورزش حرفه‌ای خداحافظی کند؛ بیماری‌ای که زندگی او را به‌شدت تحت تأثیر قرار داده و باعث شده است بیشتر ساعات شبانه‌روز را در تخت بگذراند.
دابین که پنج سال پیش در اوج دوران ورزشی خود قرار داشت، رکورددار اسکاتلند در دوی ۲۰۰ متر با زمان ۲۲.۵۰ ثانیه است؛ رکوردی که همچنان پابرجاست. او در مسابقات قهرمانی بریتانیا در سال ۲۰۱۸ نیز قهرمان دوی ۲۰۰ متر زنان شد، اما مشکلات جدی سلامتی مسیر حرفه‌ای‌اش را تغییر داد.
این ورزشکار از دشواری‌های زندگی با این بیماری سخن گفت و شرایط خود را ویران‌کننده توصیف کرد: احساس می‌کنم همه‌چیزم را از دست داده‌ام. خانواده‌ام را هنوز دارم، اما استقلال، سلامتی، توانایی کار کردن و امکان ورزش کردن را از دست داده‌ام.
دابین اکنون روزانه حدود ۲۲ ساعت را در تخت و در وضعیتی نیمه‌نشسته می‌گذراند و عمدتاً برای غذا خوردن از جای خود بلند می‌شود.
این دونده سابق گفت: کارهای کوچکی مثل رفتن به پزشک برای آزمایش خون انجام داده‌ام و بعد از آن ماه‌ها در تخت مانده‌ام. بنابراین، همین مصاحبه و ۳۰ دقیقه صحبت کردن ممکن است در سال ۲۰۲۷ روی وضعیت من تأثیر بگذارد، اما احساس کردم انتقال این پیام اهمیت زیادی دارد.
دابین پس از ابتلا به کووید و تب غده‌ای، به‌تدریج با وخامت وضعیت جسمانی روبه‌رو شد. او که در سال ۲۰۲۲ جواز حضور در مسابقات قهرمانی اروپا را کسب کرده بود، پس از پایان آن رقابت‌ها متوجه افزایش علائم بیماری شد. به گفته او، پس از چند هفته استراحت، تنها سه هفته توانست تمرین کند و سپس شرایطش دوباره رو به وخامت گذاشت.
او برای بررسی علائم متنوع خود به چهار یا پنج متخصص مراجعه کرد. به گفته دابین، پزشکان در نهایت بیماری ام‌ای را تشخیص دادند؛ بیماری‌ای که به دلیل نبود درمان قطعی، نگرانی زیادی برای او و خانواده‌اش ایجاد کرده است.
جیم دابین، پدر بث که سابقه بازی فوتبال حرفه‌ای برای تیم‌هایی از جمله سلتیک و بارنزلی را دارد، درباره وضعیت دخترش گفت: به‌شدت می‌خواهم به او کمک کنم، اما نمی‌توانم، چون راهی برای درمان وجود ندارد.
انسفالومیلیت میالژیک که با عنوان «سندرم خستگی مزمن» نیز شناخته می‌شود، بیماری پیچیده‌ای است که می‌تواند دستگاه عصبی، سیستم ایمنی و فرایند تولید انرژی در بدن را تحت تأثیر قرار دهد. خستگی شدید و مداوم که با استراحت برطرف نمی‌شود، یکی از علائم آن است؛ با این حال، نشانه‌های بیماری به خستگی محدود نیست و می‌تواند اختلال خواب، مشکلات تمرکز و حافظه، سرگیجه هنگام نشستن یا ایستادن و درد مزمن را نیز در بر بگیرد. علت دقیق این بیماری هنوز مشخص نیست و درمان قطعی برای آن وجود ندارد.
دابین معتقد است درباره این بیماری برداشت‌های نادرست زیادی وجود دارد و شدت مشکلات آن فراتر از خستگی معمولی است. او گفت: ای‌کاش فقط خستگی بود؛ در آن صورت، تحملش بسیار آسان‌تر می‌شد. اگر خستگی را در میان ۲۰ علامت اصلی خودم قرار دهم، شاید به‌سختی در این فهرست جا بگیرد.
/