۱۵ سریال برتر A24؛ از «سرخوشی» تا «نفرین»

بهترین سریال‌های A24 را بشناسید؛ از «بیف» و «سرخوشی» تا «رامی» و «نفرین». فهرستی از ۱۵ سریال برتر A24 با رتبه‌بندی و معرفی کوتاه هر اثر.

در طول یک دهه گذشته، A24 به یکی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین شرکت‌های تولید و پخش آثار هنری در سینمای آمریکا تبدیل شده است؛ شرکتی که با انتخاب‌های متفاوت، فیلمسازان مولف و آثاری که معمولا حاضر نیستند راه‌های امن و امتحان‌شده را دنبال کنند، جایگاه ویژه‌ای برای خود ساخته است. بااین‌حال، تاثیر A24 بر تلویزیون کمتر از آنچه شایسته‌اش است مورد توجه قرار گرفته.

A24 همان روحیه جسور، ساختارشکن و ریسک‌پذیر خود را به تلویزیون هم آورده است. شناخته‌شده‌ترین پروژه تلویزیونی این شرکت، درامی تلخ و خشن درباره نوجوانانی گرفتار اعتیاد، سوءاستفاده و بحران‌های روحی است که برخلاف انتظار، مسیر حرفه‌ای چند بازیگر را به‌شکل چشمگیری تغییر داد و جوایز متعدد امی را برای سازندگان و بازیگرانش به ارمغان آورد. اینکه A24 توانسته از چنین سوژه‌ای اثری با هویت بصری و روایی متمایز بسازد، به‌خوبی نشان می‌دهد چرا این شرکت در جلب مخاطب برای داستان‌های ظاهرا ساده و کم‌ادعا تا این اندازه موفق بوده است؛ از کمدی‌درامی با محوریت انتقام دو غریبه گرفتار خشم جاده‌ای گرفته تا تراژی‌کمدی یک جوان مصری-آمریکایی که میان دو جهان متفاوت سرگردان است. در عین حال، موفقیت‌های پی‌درپی A24 باعث شده این شرکت با اعتمادبه‌نفس بیشتری سراغ پروژه‌های جاه‌طلبانه‌تری در حوزه انیمیشن و علمی-تخیلی‌های خلاقانه و پر از ایده برود.

۱۵ سریالی که در ادامه می‌بینید، نمونه‌هایی از بهترین آثار تلویزیونی A24 هستند؛ مجموعه‌هایی که با ظرافت، پیچیدگی آشفته و گاه دردناک زندگی انسانی را در مرکز توجه قرار می‌دهند. فارغ از اینکه داستان در چه دوره‌ای و چه مکانی اتفاق می‌افتد یا ایده اولیه آن چقدر عجیب به نظر می‌رسد، این هسته روان‌شناختی شخصیت‌هاست که به یک سریال هویت مشخص و به‌وضوح از جنس آثار A24 می‌دهد.

۱۵. سانی (Sunny)

• سال انتشار: ۲۰۲۴
• سازنده: کیتی رابینز
• بازیگران: رشیدا جونز، نیشی‌جیما هیده‌توشی، جودی اونگ، جون کونیمورا
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۶.۵ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۰ از ۱۰۰

«سانی» (Sunny) که در سال ۲۰۲۴ پخش شد، رشیدا جونز، بازیگر «پارک‌ها و تفریحات» (Parks and Recreation)، را در نقش سوزی ساکاموتو قرار می‌دهد؛ یک آمریکایی ساکن ژاپن که پس از ناپدیدشدن همسرش، ماسو، با بازی نیشی‌جیما هیده‌توشی، در یک سانحه هوایی و اعلام مرگ او، یک ربات انسان‌نمای پیشرفته و نیمه‌خودمختار دریافت می‌کند. سوزی نه می‌دانسته همسرش به‌جای تعمیر یخچال روی ربات‌ها کار می‌کرده و نه خبر داشته که مرگ ظاهری او قرار است پرده از یک توطئه مرگبار در دل یک شرکت بزرگ بردارد.

جونز در نقش زنی تندخو که می‌خواهد در شهری که هنوز او را یک غریبه می‌بیند، سر از حقیقت ماجرا دربیاورد، کاملا درخشان است. وظیفه دشواری بر دوش او گذاشته شده، چون شخصیتش باید بار سریالی را به دوش بکشد که هم‌زمان یک کمدی علمی-تخیلی ابزورد، داستانی درباره سوگ و فقدان و یک تریلر جنایی شرکتی است. «سانی» تا حد زیادی به این دلیل جواب می‌دهد که جونز می‌تواند این عناصر ظاهرا نامتجانس را به هم وصل کند؛ البته فضای زیبای کیوتو و جلوه‌های بصری قابل‌قبول سریال هم به او کمک زیادی می‌کنند.

فصل اول «سانی» آن‌قدر ایده و ظرفیت دارد که اگر فرصت بیشتری برای ادامه پیدا می‌کرد، احتمالا می‌توانست جایگاه بسیار بالاتری در این فهرست داشته باشد. اما سریال تقریبا بلافاصله لغو شد و دلیل رسمی مشخصی هم برای این تصمیم اعلام نشد. پایان فصل در نقطه‌ای جذاب و معلق رها می‌شود؛ پایانی که هنگام تماشا هیجان‌انگیز است، اما حالا و با توجه به اینکه احتمالا هیچ‌وقت قرار نیست داستان ادامه پیدا کند، بیشتر حس سرخوردگی ایجاد می‌کند.

۱۴. جبران بیش از حد (Overcompensating)

• سال انتشار: ۲۰۲۵ تاکنون
• کارگردانان: دنیل گری لونگینو، دزیره اخوان
• بازیگران: بنیتو اسکینر، والی بارام، مری بث بارون، آدام دی‌مارکو، ریش شاه
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۳ از ۱۰۰

«جبران بیش از حد» (Overcompensating)، ساخته بنیتو اسکینر که خودش هم در آن بازی می‌کند، کمدی‌ای خوش‌حال‌کننده درباره آدمی است که از بودن در پوست خودش چندان احساس خوبی ندارد. بنی، با بازی اسکینر، از بیرون نمونه کامل یک ورزشکار دبیرستانی با کلیشه‌های سنتی مردانه به نظر می‌رسد؛ کسی که وقتی وارد دانشگاه می‌شود، همه‌چیز برای تبدیل‌شدنش به محبوب‌ترین پسر دانشگاه آماده است. اما همین آزادی تازه، بیش از هر چیز او را با این حقیقت روبه‌رو می‌کند که بخش بزرگی از شخصیتش را برای پنهان‌کردن گرایش جنسی‌اش ساخته است.

«جبران بیش از حد» از نظر کمدی زمانی بهترین عملکردش را دارد که اسکینر با لذت سراغ کلیشه‌های مردانگی می‌رود و آن‌ها را از نگاه شخصیتی به چالش می‌کشد که برای پنهان‌شدن پشت همین کلیشه‌ها، ناچار است مردانگی را به شکلی اغراق‌آمیز به نمایش بگذارد. سریال در عین حال به شکل دقیقی نشان می‌دهد جوان‌ها برای دوام‌آوردن در محیط اجتماعی چطور خودشان را به شکل‌های مختلف بازنمایی می‌کنند؛ از پسر عضو انجمنی که تمام هویتش را بر عملکرد جنسی بنا کرده گرفته تا فردی که به‌دنبال رابطه‌ای عاشقانه است اما زیر فشار فرهنگ روابط کوتاه‌مدت دانشگاهی قرار دارد.

با وجود اینکه سریال زمان زیادی را صرف روابط عاشقانه می‌کند، در نهایت شخصیت‌ها را مجبور می‌کند بفهمند در کنار چه کسانی می‌توانند واقعا خودشان باشند. دوستی بنی با کارمن، با بازی والی بارام، یکی از بهترین رابطه‌های سریال است؛ رابطه‌ای که هم صمیمیت قابل‌توجهی دارد و هم از نظر احساسی پیچیده است.

۱۳. هزبین هتل (Hazbin Hotel)

• سال انتشار: ۲۰۱۹ نسخه آزمایشی، ۲۰۲۴ تاکنون سریال اصلی
• سازنده: ویوین مدرانو
• صداپیشگان: استفانی بیاتریز، الکس برایتمن، کیث دیوید، کیمیکو گلن، اریکا هنینگسن، امیر طلایی
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۶ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۸۴ از ۱۰۰

«هزبین هتل» که از پرایم ویدئو پخش شد، یک کمدی سیاه موزیکال و انیمیشنی است که داستان چند روح در جهنم را روایت می‌کند؛ ارواحی که باور دارند حتی پس از مرگ هم می‌توانند نجات پیدا کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند بدترین ساکنان جهنم را به مسیر رستگاری برگردانند؛ تلاشی که با انیمیشن دوبعدی چشم‌نواز و مجموعه‌ای از ترانه‌های به‌یادماندنی و گوش‌نواز روایت می‌شود.

مدرانو موفقیت سریال را تا حد زیادی مدیون حمایت اولیه A24 و اعتماد این شرکت به او می‌داند؛ حمایتی که به او اجازه داد ایده‌ای که در نگاه اول بیش از اندازه نامتعارف و دشوار به نظر می‌رسید، به شکلی بسازد که با مخاطبان و طرفدارانش ارتباط برقرار کند. حالا، پس از دو فصل که با استقبال منتقدان و محبوبیت چشمگیر روبه‌رو شده‌اند، «هزبین هتل» برای پنج فصل چراغ سبز گرفته است؛ تعهدی کم‌سابقه در میان پروژه‌های تلویزیونی A24.

۱۲. قتل‌های ماست فروشی (The Yogurt Shop Murders)

• سال انتشار: ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶
• سازنده: مارگارت براون
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۶.۱ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۱۰۰ از ۱۰۰

اما استون و دیو مک‌کری که پیش‌تر در «نفرین» (The Curse) با A24 همکاری کرده بودند، این‌بار از طریق شرکت تولیدی خود، فروت تری، به سراغ این استودیو رفتند تا یک مجموعه مستند تولید کنند. نتیجه یکی از ظریف‌ترین و سنجیده‌ترین آثار جنایی واقعی سال‌های اخیر بود؛ مجموعه‌ای که A24 پس از پایان پخش آن و با مطرح‌شدن یک تحول مهم در پرونده، دوباره به سراغ داستان رفت.

«قتل‌های ماست فروشی» (The Yogurt Shop Murders) به پرونده حل‌نشده قتل چهار نوجوان در سال ۱۹۹۱ می‌پردازد؛ ایمی آیرز، الیزا توماس و دو خواهر به نام‌های جنیفر و سارا هاربیسون که در یک فروشگاه ماست یخ‌زده در آستین به قتل رسیدند. سریال در کنار خود جنایت، پیامدهای این پرونده را نیز دنبال می‌کند.

سریال به‌جای اینکه صرفا بر روند تحقیقات پلیس تمرکز کند، با استفاده از تصاویر آرشیوی و گفت‌وگوهای مفصل، تاثیر روانی و اجتماعی این جنایت بر قربانیان و جامعه اطراف آن‌ها را بررسی می‌کند. همین رویکرد سنجیده باعث شده سریال تمرکز و بار احساسی بیشتری داشته باشد؛ چیزی که بسیاری از مستندهای جنایی واقعی، به‌دلیل تمرکز بیش از حد بر معمای پرونده، از آن غافل می‌شوند.

A24 حتی هزینه درمان روانی اعضای گروه تولید را پرداخت کرد. وقتی مارگارت براون، کارگردان سریال، متوجه شد پلیس به شناسایی قاتل نزدیک شده است، A24 در ساخت یک قسمت تکمیلی درباره این تحول نیز مشارکت کرد.

۱۱. دردسرهای مالی مارگو (Margo’s Got Money Troubles)

• سال انتشار: ۲۰۲۶ تاکنون
• کارگردانان: درولا والش، کیت هرون، آلیس سی‌برایت
• بازیگران: ال فانینگ، نیک آفرمن، گرگ کینر، تادیا گراهام، مایکل آنگارانو، میشل فایفر، نیکول کیدمن
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۳ از ۱۰۰

«دردسرهای مالی مارگو» (Margo’s Got Money Troubles) با نگاهی همدلانه و واقع‌گرایانه، بدون اینکه به احساساتی‌گری روی بیاورد، به موضوع کار جنسی و مادرشدن در سنین جوانی می‌پردازد.

ال فانینگ در نقش مارگو میلت، دانشجوی دانشگاهی، ظاهر می‌شود که پس از بارداری در جریان رابطه‌ای با استادش، با بازی مایکل آنگارانو، دانشگاه را رها می‌کند. مارگو پس از به‌دنیا آوردن فرزندش، برای تامین هزینه‌های زندگی خودش و نوزادش شروع به تولید محتوا در OnlyFans می‌کند.

خود مارگو حاصل یک بارداری ناخواسته میان مادری که پیش‌تر پیشخدمت رستوران هوترز بوده، با بازی میشل فایفر، و یک کشتی‌گیر حرفه‌ای نه‌چندان موفق، با بازی نیک آفرمن، است. این گذشته پرفرازونشیب و آشفته از همان ابتدا نشان می‌دهد سریال قرار نیست شخصیت‌هایش را به خاطر شیوه‌های غیرمعمولی که برای زنده‌ماندن انتخاب کرده‌اند قضاوت کند.

در این داستان، دشمن واقعی پول است. استیصال مالی مارگو چیزی فراتر از هزینه پوشک، خرید مواد غذایی و اجاره خانه نیست؛ مجموعه‌ای از هزینه‌های کوچک اما بی‌پایان که کم‌کم زندگی‌شان را از هم می‌پاشد؛ وضعیتی که هر جوان بی‌پولی به‌خوبی با آن آشناست. این سریال همچنین باعث شد ال فانینگ به یکی از معدود بازیگرانی تبدیل شود که در یک سال تقویمی، نامزدی اسکار و امی را هم‌زمان به دست آورده‌اند.

۱۰. سرخوشی (Euphoria)

• سال انتشار: ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶
• کارگردانان: آگوستین فریزل، سام لوینسون، جنیفر موریسون، پیپا بیانکو
• بازیگران: زندایا، مود آپاتو، انگوس کلود، اریک دین، سیدنی سوئینی، الکسا دمی، جیکوب الوردی، باربی فریرا، نیکا کینگ، استورم رید، هانتر شیفر، آلجی اسمیت
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۸.۱ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۷۸ از ۱۰۰

زمانی بود که «سرخوشی» (Euphoria) می‌توانست به‌راحتی در میان بهترین سریال‌های این فهرست قرار بگیرد؛ حتی می‌شد آن را یکی از بهترین سریال‌های تلویزیونی قرن بیست‌ویکم دانست. زیر سؤال رفتن جایگاه فرهنگی سریال و اینکه دیگر نمی‌توان آن را به‌سادگی در میان برترین‌های چنین فهرستی قرار داد، نشان می‌دهد یک پایان‌بندی قدرتمند تا چه اندازه برای ماندگار شدن یک مجموعه تلویزیونی اهمیت دارد.

ابتدا باید از نکات مثبت شروع کرد. دو فصل نخست «سرخوشی» (Euphoria) در زمان خود واقعا تلویزیون را تغییر دادند. این درام نوجوانانه HBO با سبک بصری متمایزش توانست حال‌وهوای نسلی را ثبت کند که تازه داشت به مرکز توجه جامعه می‌آمد؛ سریال حتی تا حدی در شکل‌دادن به زیبایی‌شناسی آن نسل نیز نقش داشت. HBO برای تولید این سریال به سراغ A24 رفت، چون به اعتبار این شرکت و شناخت عمیقش از فرهنگ جوانان نیاز داشت؛ A24 هم به‌خوبی از پس این مسئولیت برآمد.

زندایا برای بازی در نقش رو بنت، نوجوانی گرفتار اعتیاد که تلاش می‌کند مسیر زندگی‌اش را در حومه‌ای خیالی در کالیفرنیا پیدا کند، دو جایزه امی به دست آورد. این سریال همچنین جیکوب الوردی، هانتر شیفر و سیدنی سوئینی را به ستاره‌هایی شناخته‌شده تبدیل کرد.

درام سام لوینسون، تصویری جسورانه و شخصیت‌محور از جوانانی گرفتار بحران بود؛ مجموعه‌ای احساسی و درهم‌تنیده که شبیه هیچ‌چیز دیگری در تلویزیون به نظر نمی‌رسید. حتی داستان‌هایی که گاهی شخصیت‌ها را تا مرز خصومت پیش می‌بردند، به لطف اجرای بازیگران به نتیجه می‌رسیدند.

فصل سوم و پایانی بخش قابل‌توجهی از این میراث را از بین برد. حتی اگر انتظار طولانی مخاطبان و ساخت «آیدل» (The Idol) را کنار بگذاریم، جنجال‌های پیرامون روند تولید نیز به این ماجرا دامن زدند. مشکل بزرگ‌تر این بود که فصل پایانی آن‌قدر سطحی و سرسری به دنبال شوکه‌کردن و تحریک مخاطب بود که باعث شد نیت و جاه‌طلبی دو فصل نخست نیز از زاویه‌ای منفی‌تر دیده شود.

۹. چه دخترهای شجاعی (Such Brave Girls)

• سال انتشار: ۲۰۲۳ تاکنون
• کارگردانان: مارکو آلسی، سایمون برد
• بازیگران: کت سدلر، لوئیز بریلی، لیزی دیویدسون
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۱۰۰ از ۱۰۰

بسیاری از سیتکام‌های مدرن، کمدی خود را بر پایه شخصیت‌هایی عمدا وحشتناک، خودشیفته و تقریبا اصلاح‌ناپذیر بنا می‌کنند. این شخصیت‌ها معمولا در قالب آدم‌هایی کارتونی و اغراق‌شده، مثل پیشخدمت‌های بار یا چهره‌های صنعت سرگرمی، ظاهر می‌شوند. اما «چه دخترهای شجاعی» (Such Brave Girls) همین تیپ شخصیتی را به یک مادر مجرد ساکن حومه شهر و دو دخترش منتقل می‌کند. همین سادگی آزاردهنده است که سریال را تا این اندازه بی‌رحمانه خنده‌دار می‌کند.

کت سدلر، خالق و بازیگر این سریال برای شبکه BBC Three است که با همکاری A24 و Various Artists Limited ساخته شده. سدلر و خواهرش، لیزی دیویدسون، نقش دو زن جوان عمیقا ناامن و بی‌اعتمادبه‌نفس را بازی می‌کنند که یاد گرفته‌اند جهان را از دریچه‌ای بی‌رحم و بی‌گذشت ببینند. البته این نگاه را از مادرشان یاد گرفته‌اند؛ مادری حتی ناامن‌تر، با بازی لوئیز بریلی، بازیگر «شرلوک» (Sherlock)، که بیشتر از کمک به فرزندانش برای بیرون‌آمدن از بحران، درگیر پیدا کردن شوهر جدید است.

لحن کمدی‌ای که سدلر و بازیگران پیدا کرده‌اند، حقیقتا شگفت‌انگیز است. تماشای اعضای یک خانواده که این‌چنین بی‌رحمانه با یکدیگر رفتار می‌کنند، نباید تا این اندازه خنده‌دار باشد. شاید دلیلش تعهد کامل سریال به قواعد ژانر و همچنین شخصیت‌پردازی دقیق آن باشد؛ چیزی که اجازه نمی‌دهد هیچ‌کدام از شخصیت‌ها صرفا در جایگاه قربانی قرار بگیرند.

۸. خانواده شاد شماره یک آمریکا (Number 1 Happy Family USA)

• سال انتشار: ۲۰۲۵
• کارگردانان: رامی یوسف، پم بردی
• بازیگران: مندی مور، کریس رد، عالیه شوکت
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۶.۶ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۶ از ۱۰۰

یکی از مزایای عصر استریم این است که حجم عظیم محتوایی که تولید می‌شود، فضا را برای صداها و روایت‌های متنوع‌تری باز کرده است. سیتکام‌ها بیش از گذشته سراغ موضوع جذب‌شدن و ادغام خانواده‌های مهاجر در جامعه جدید می‌روند. «خانواده شاد شماره یک آمریکا» (Number 1 Happy Family USA) از این مضمون به شکلی متفاوت استفاده می‌کند و تمام ساختار کمدی خود را بر پایه آن بنا می‌گذارد؛ جایی که ادغام‌شدن در جامعه فقط به معنای پذیرفته‌شدن نیست، بلکه به مسئله بقا تبدیل می‌شود.

روی کاغذ، این ایده چندان خنده‌دار به نظر نمی‌رسد. رامی یوسف، در سومین همکاری‌اش با A24، از تجربه‌های دوران کودکی خودش الهام گرفته تا داستان خانواده‌ای مصری-آمریکایی را روایت کند که در روزهای پس از حملات ۱۱ سپتامبر تلاش می‌کنند در فضایی آکنده از سوءظن زنده بمانند.

طنز از دل غیرمنتظره‌ترین و حتی دردناک‌ترین موقعیت‌ها بیرون می‌آید: پوچی تلاش برای اثبات اینکه شما «یکی از آدم‌های خوب» هستید. سبک انیمیشن نیز اجازه می‌دهد سریال این پوچی را در فضای نیوجرسی پس از ۱۱ سپتامبر پررنگ‌تر کند؛ جایی که تغییر زبان و لحن، نظارت و کنترل و کشمکش فرهنگی، حتی در زبان بصری سریال نیز حضور پیدا می‌کنند.

۷. نفرین (The Curse)

• سال انتشار: ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴
• کارگردانان: نیتان فیلدر، نیتان زلنر، دیوید زلنر
• بازیگران: اما استون، نیتان فیلدر، بنی سفدی
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۱ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۱ از ۱۰۰

«سرخوشی» برند A24 را تثبیت کرد؛ اما «نفرین» (The Curse) آن را در اوج خودش به نمایش گذاشت. کمتر سریالی در این فهرست را می‌توان پیدا کرد که تا این اندازه تمام ویژگی‌های سینمایی A24 را در خود جمع کرده باشد: ترکیبی آزاردهنده از کمدی و تنش، فیلم‌برداری متمایز با بهره‌گیری از تکنیک‌های واقع‌گرایانه، مضامین اجتماعی چالش‌برانگیز، خرده‌داستان‌های جنسی عجیب و روایتی که عمدا مخاطب را تا پایان سرگرم، سردرگم و مضطرب نگه می‌دارد.

نیتان فیلدر و بنی سفدی این سریال را خلق کردند و اما استون نیز به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی و بازیگر در آن حضور دارد. استون و فیلدر نقش زوجی جوان را بازی می‌کنند که تلاش دارند در زمینه بازسازی خانه به چهره‌هایی مشهور تبدیل شوند؛ اما هنگام ساخت یک برنامه تلویزیونی درباره بازسازی خانه‌های قدیمی، به نظر می‌رسد گرفتار نفرینی عجیب شده‌اند.

تسلط فیلدر بر کمدی موقعیت‌های خجالت‌آور و معذب‌کننده، سریال را از یک اثر عالی به چیزی واقعا منحصربه‌فرد تبدیل می‌کند. او در همکاری با سفدی، چه جلوی دوربین و چه پشت آن، کنشگری نمایشی (performative activism) و نابسامانی‌های زناشویی و را به بستری برای خلق یکی از غیرقابل‌تحمل‌ترین و در عین حال خنده‌دارترین کمدی‌های تلویزیونی تبدیل می‌کند.

«نفرین» تقریبا مثل یک فیلم ترسناک تماشا می‌شود؛ با این تفاوت که به‌جای ترس از هیولا، مدام دست‌هایتان را جلوی صورت می‌گیرید تا نبینید دوربین این‌بار قرار است روی چه چیزی بیش از حد مکث کند یا داستان در صحنه بعدی شما را به کجا ببرد.

۶. همدرد (The Sympathizer)

• سال انتشار: ۲۰۲۴
• کارگردانان: پارک چان-ووک، فرناندو میرلس، مارک موندن
• بازیگران: هوآ ژوانده، رابرت داونی جونیور، توآن لی، فرد نگوین خان، دوی نگوین، وی لی، کی دوین
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۶.۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۸۹ از ۱۰۰

کمتر پیش می‌آید فیلمسازی در سطح پارک چان-ووک، تا این اندازه از ظرفیت‌های قالب مینی‌سریال بهره بگیرد. کارگردان «پیرپسر» (Oldboy) و «چاره‌ای نیست» (No Other Choice) در این مجموعه به همراه دیگر نویسندگان، رمان برنده جایزه پولیتزر «همدرد» نوشته ویت تان نگوین را اقتباس کرده است.

داستان درباره یک جاسوس دورگه ویتنامی است که هوآ ژوانده نقش او را در قالب شخصیتی با عنوان «کاپیتان» بازی می‌کند؛ مردی که پس از جنگ به‌عنوان پناهنده در آمریکا زندگی می‌کند اما همچنان برای افرادی که به او اعتماد دارند، اطلاعات جمع‌آوری و گزارش می‌کند. او در تمام این مدت با تعارض میان دو وفاداری و بحران هویت خودش دست‌وپنجه نرم می‌کند.

او در حقیقت مردی است که خود را در قالب مردی دیگر پنهان کرده؛ ایده‌ای که با توجه به تعداد نقش‌هایی که رابرت داونی جونیور در این سریال HBO ایفا می‌کند، کاملا برازنده به نظر می‌رسد.

اما استفاده از داونی جونیور در چند نقش صرفا یک ترفند فرمی یا ادای دین به استنلی کوبریک نیست. در داستانی که اساسا درباره هویت است، حضور او جنبه‌های مختلف قدرت آمریکایی را در یک چهره جمع می‌کند. این شگرد همچنین باعث می‌شود دشمن اصلی ماموریت کاپیتان بیشتر به یک مفهوم انتزاعی تبدیل شود تا شخصیتی تاریخی و مشخص؛ رویکردی که به سریال اجازه می‌دهد دیدگاهی کاملا ویتنامی را حفظ کند.

۵. شوی کارمایکل (The Carmichael Show)

• سال انتشار: ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷
• سازندگان: جراد کارمایکل، نیکلاس استولر
• بازیگران: آمبر استیونز، لیل رل هاوری، تیفانی هدیش، لرتا دیواین، دیوید آلن گرایر، جراد کارمایکل
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۸۷ از ۱۰۰

پیش از اینکه A24 هویت خود را به‌عنوان خانه پروژه‌های هنری و فیلمسازان مولف تثبیت کند، بخشی از مسیر ورودش به تلویزیون را با «شوی کارمایکل» (The Carmichael Show) آغاز کرد.

در نگاه اول، یک سیتکام چنددوربینه صمیمی با خنده‌های ضبط‌شده چندان شبیه مسیری نیست که بعدها A24 در تلویزیون طی کرد. اما صدای شخصی و منحصربه‌فرد جراد کارمایکل به اندازه هر فیلمساز مولفی که بعدا با این شرکت همکاری کرد، متمایز بود. مضامینی هم که او در سریال مطرح می‌کرد، به همان اندازه آثار بعدی A24 صریح و ساختارشکن بودند.

این کمدین از همان ابتدا بدون محافظه‌کاری سراغ موضوعات حساس رفت و از زندگی خانوادگی خودش و نگاه منحصربه‌فردش به‌عنوان یک کمدین سیاه‌پوست برای ساختن کمدی و نقد اجتماعی استفاده کرد. سریال موضوعاتی چون جنبش اولیه «جان سیاه‌پوستان مهم است»، تاثیر فرهنگی و میراث مخدوش بیل کازبی و احساس سرخوردگی و بیگانگی سیاسی نسبت به باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، را بررسی می‌کند.

این سریال بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ پخش شد؛ دوره‌ای که بسیاری از این بحث‌ها به‌شدت جنجالی و مناقشه‌برانگیز بودند.

۴. مو (Mo)

• سال انتشار: ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵
• سازندگان: مو عامر، رامی یوسف
• بازیگران: مو عامر، فرح سیسو، عمر البا، ترزا رویز، توبه نیوگوه
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۷.۹ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۸ از ۱۰۰

با وجود تحسین گسترده منتقدان، «مو» (Mo) به شکلی عجیب و مداوم از سوی جوایز امی و گلدن گلوب نادیده گرفته شد. طنز تلخی در این بی‌توجهی وجود دارد، به‌خصوص با توجه به مضمون‌هایی که خود سریال درباره آن‌ها صحبت می‌کند.

«مو» را مو عامر و رامی یوسف ساخته‌اند و عامر در نقش اصلی ظاهر می‌شود؛ یک پناهنده فلسطینی که در نوعی برزخ گرفتار شده و برای دریافت پناهندگی در آمریکا تلاش می‌کند. درست مثل شخصیت تام هنکس در «ترمینال» (The Terminal)، مو عملا نامرئی است و تا زمانی که سیستم وجودش را به رسمیت بشناسد، مجبور است به هر شکلی که می‌تواند زندگی‌اش را پیش ببرد.

چه زمانی که در هیوستون از صندوق عقب ماشینش کالا می‌فروشد و چه وقتی در مکزیک کشتی می‌گیرد، «مو» از این سفر عجیب‌وغریب به سوی شهروندشدن کمدی می‌سازد. اما درام واقعی سریال از تراژدی بسیار معمولی‌تر و اداری‌تری سرچشمه می‌گیرد: اینکه مو نمی‌تواند شغل ثابت داشته باشد، به خدمات درمانی قابل‌اعتماد دسترسی پیدا کند یا در کشوری که دو دهه در آن زندگی کرده، ریشه بدواند.

نتفلیکس و A24 در سال ۲۰۲۵، پس از دو فصل مورد تحسین منتقدان، به «مو» پایان دادند؛ پایانی که توانست تحولات پیچیده و متغیر ژئوپلیتیکی را بدون قربانی‌کردن شان و امنیت شخصیت‌هایش به تصویر بکشد.

۳. ایرما وپ (Irma Vep)

• سال انتشار: ۲۰۲۲
• کارگردان: اولیویه آسایاس
• بازیگران: آلیسیا ویکاندر، ونسان مکنی
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۶.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۵ از ۱۰۰

کمتر هجویه‌ای درباره صنعت سرگرمی را می‌توان پیدا کرد که به اندازه «ایرما وپ» (Irma Vep) به‌خوبی از ظرفیت‌های خودارجاعی استفاده کرده باشد. هالیوود همیشه دوست دارد از فاصله‌ای امن خودش را دست بیندازد؛ اما «ایرما وپ» این کار را از فاصله‌ای بسیار نزدیک انجام می‌دهد.

آلیسیا ویکاندر نقش میرا هاربرگ را بازی می‌کند؛ بازیگری که در دنیای ابرقهرمان‌ها و فرنچایزهای مشهور گرفتار شده است. «ایرما وپ» در این داستان، اقتباسی تلویزیونی و خیالی از مجموعه فیلم صامت کلاسیک فرانسوی «خون‌آشام‌ها» (Les Vampires) است که قرار است عشق میرا به بازیگری را دوباره زنده کند.

اما این پروژه به‌جای بازگرداندن ساده عشق او به سینما، چیزی بسیار وسواس‌گونه‌تر را در وجودش بیدار می‌کند؛ اتفاقی که به شکل دیگری برای کارگردان ناکارآمد پروژه، با بازی ونسان مکنی، هم رخ می‌دهد.

نسخه ویرایش‌شده اولیویه آسایاس نویسندگی و کارگردانی این بازسازی مینی‌سریالی از فیلم بلند خودش در سال ۱۹۹۶ را بر عهده دارد. او داستان را با طنزی خودآگاهانه (self-aware humor) درآمیخته که ماهیت خودمصرف‌کننده سینمای معاصر و گرایش آن به بازتولید و مصرف مداوم گذشته را زیر ذره‌بین می‌برد.

«ایرما وپ» در مجموع کمتر شبیه یک نامه عاشقانه به سینماست و بیشتر شبیه تلاشی مضطرب، پارانوئید و ناامیدانه برای فهمیدن این مسئله است که آیا رابطه هنرمند و سینما به رابطه‌ای سمی تبدیل شده یا نه. آسایاس این تنش را در کنار سبک بصری شیک و اغواکننده حفظ می‌کند؛ سبکی که اتفاقا استدلال سریال را پیچیده‌تر می‌کند.

داستان مدرن‌شده میرا به بازی ویکاندر، در نهایت بررسی می‌کند که صنعت فیلم‌سازی چطور می‌تواند هنرمندان را در رابطه‌هایی گرفتار کند که رهایی از آن‌ها برایشان دشوار است.

۲. مشاجره (Beef)

• سال انتشار: ۲۰۲۳ تاکنون
• سازنده: لی سونگ جین
• بازیگران: استیون ین، الی وانگ، جوزف لی، یانگ مازینو، دیوید چوئه، پتی یاسوتاکه، اسکار آیزاک، کری مولیگان، کیلی اسپینی، چارلز ملتون، یون یو جونگ
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۳ از ۱۰۰

«مشاجره» (Beef) پس از «سرخوشی»، پرافتخارترین پروژه تلویزیونی A24 است و در عین حال یکی از آثاری محسوب می‌شود که بیشترین قابلیت ارتباط با طیف گسترده مخاطبان را دارد. بخش بزرگی از جذابیت سریال از این واقعیت می‌آید که موقعیت‌های آن، به شکلی دردناک، قابل‌درک و آشنا هستند.

هر دو فصل سریال به شکلی ظریف شخصیت‌هایی را از دو سوی متفاوت طیف اقتصادی در برابر یکدیگر قرار می‌دهند و با نوعی عدالت کارمایی، آن‌ها را در تجربه‌ای مشترک از انسان‌بودن به هم پیوند می‌زنند؛ روشی خشن اما به‌یادماندنی برای نشان‌دادن اینکه آدم‌هایی با زندگی‌های کاملا متفاوت، در نهایت ممکن است با دردهای مشابهی دست‌وپنجه نرم کنند.

در فصل نخست، با بازی استیون ین و الی وونگ، یک اتفاق ساده در جاده باعث می‌شود دو غریبه وارد دشمنی‌ای شوند که در اصل چیزی جز فوران خشم سرکوب‌شده‌شان نسبت به جهان نیست.

فصل دوم که در سال ۲۰۲۶ از نتفلیکس پخش شد، با قرار دادن دو زوج در برابر یکدیگر، این ایده را پیچیده‌تر می‌کند. داستان‌ها در ظاهر تفاوت زیادی با یکدیگر دارند، اما هر دو در نهایت به یک پرسش مشترک می‌رسند: انسان‌ها واقعا چه چیزی از یکدیگر نیاز دارند و چرا میل به سوءاستفاده یا آسیب‌زدن به دیگران، وقتی ریشه در زخم‌های درونی خودمان دارد، فقط درد را بیشتر می‌کند؟

بسیاری از سریال‌های این فهرست احتمالا بدون A24 ساخته نمی‌شدند، اما «مشاجره» حتی به معنای واقعی کلمه از داخل دفترهای A24 بیرون آمد. لی سونگ جین، خالق و شورانر سریال، در جریان گفت‌وگویی با راوی ناندان، رئیس بخش تلویزیون A24، در دفتر نیویورک شرکت، به‌طور اتفاقی اشاره کرد که اخیرا خودش درگیر یک ماجرای خشم جاده‌ای شده است. ناندان از او خواست این ایده را به یک سریال تلویزیونی تبدیل کند.

این ماجرا نمونه کاملی از شیوه‌ای است که A24 می‌تواند بهترین داستان‌هایش را از تجربه‌های انسانی پیدا کند، نه از فرنچایزهای از پیش موجود یا ایده‌های پرزرق‌وبرق و پیچیده‌ای که برای ارائه به استودیوها طراحی شده‌اند.

۱. رامی (Ramy)

• سال انتشار: ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲
• سازندگان: رامی یوسف، اری کچر، رایان ولش
• بازیگران: رامی یوسف، ولید زعیتر
• امتیاز کاربران IMDb به سریال: ۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به سریال: ۹۵ از ۱۰۰

«رامی» (Ramy) که اغلب از آن به‌عنوان یکی از بهترین سریال‌های اورجینال تاریخ هولو (Hulu) یاد می‌شود، به‌خوبی نشان می‌دهد چرا رامی یوسف به یکی از مهم‌ترین و شاخص‌ترین همکاران خلاق A24 تبدیل شده است.

راوی ناندان حتی در سال ۲۰۲۵ و در جریان رویدادی در دانشگاه بریتیش کلمبیا به یوسف گفت که او بیش از هر هنرمند دیگری که A24 با او همکاری کرده، روح این شرکت را نمایندگی می‌کند. بخش بزرگی از تاثیرگذاری یوسف از توانایی منحصربه‌فردش برای پیدا کردن کمدی در دل شدیدترین و شخصی‌ترین شکل‌های رنج انسانی سرچشمه می‌گیرد.

کلید موفقیت سریال، شخصیت خیالی رامی با بازی خود یوسف است؛ مردی که هر بار تلاش می‌کند به رستگاری برسد، به شکلی با شکست مواجه می‌شود. رامی انسانی گرفتار تضاد است؛ از یک سو ثباتی که ایمان و سنت برایش به ارمغان می‌آورند و سوی دیگر اشتیاقش به عنوان یک جوان برای غرق‌شدن در سبک زندگی مدرن آمریکایی.

سریال به‌خوبی روشن می‌کند که خود این تضاد مشکل اصلی نیست. مسئله این است که چرخه شرم و خودویرانگری رامی باعث می‌شود با این احساسات به شکلی افراطی برخورد کند. او مدام میان فداکردن کامل خود و خودخواهی مطلق در نوسان است.

«رامی» رنج چنین زندگی‌ای را به تصویر می‌کشد، بدون اینکه از درد به‌عنوان توجیهی برای رفتارهای شخصیت اصلی استفاده کند. رامی شخصیتی آرام، پیچیده و چندلایه است که یکی از غنی‌ترین و ظریف‌ترین کمدی‌های سیاه قرن بیست‌ویکم را بر دوش می‌کشد. و شاید همین نکته باشد که بیش از هر چیز «رامی» را به بهترین نمونه از تلویزیون A24 تبدیل می‌کند: سریالی که در ظاهر درباره یک مرد جوان مسلمان و بحران‌های شخصی اوست، اما در لایه عمیق‌تر، درباره تلاش همیشگی انسان برای پیدا کردن جای خودش میان ایمان، خانواده، میل، جامعه و تصویری است که از خودش ساخته است. این همان هسته انسانی و روان‌شناختی است که بهترین آثار A24 را از یک پروژه صرفا متفاوت، به اثری واقعا ماندگار تبدیل می‌کند.

منبع: TVLine