اقتصادنیوز: تهرانی‌ها در سال ۱۴۰۴ به‌طور متوسط ۳۲۷ میلیون تومان برای مسکن و خدمات وابسته هزینه کرده‌اند؛ بیش از دو برابر میانگین خانوارهای شهری کشور.
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از اکوایران، نتایج تازه طرح هزینه و درآمد خانوارهای شهری مرکز آمار ایران نشان می‌دهد یک خانوار شهری در تهران به‌طور متوسط ماهانه حدود ۲۷ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان در این گروه هزینه‌ای داشته است.
یعنی سالانه ۳۲۷ میلیون و ۷۶ هزار تومان. در کل مناطق شهری کشور، متوسط هزینه سالانه این گروه برای هر خانوار ۱۶۳ میلیون و ۳۲۱ هزار تومان ثبت شده است.
بعد از تهران، خانوارهای شهری استان البرز با متوسط هزینه سالانه ۱۹۰ میلیون تومان و فارس با حدود ۱۶۸ میلیون تومان قرار دارند. در طرف دیگر جدول، خراسان شمالی با ۷۱ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان کمترین هزینه سالانه را دارد. در این استان، متوسط هزینه ماهانه این گروه برای هر خانوار حدود ۶ میلیون تومان است. بنابراین هزینه ثبت‌شده برای مسکن و خدمات وابسته در تهران حدود ۴٫۶ برابر خراسان شمالی است. البته این ارقام فقط اجاره‌بهای پرداختی نیستند و کل گروه هزینه‌ای مسکن و خدمات وابسته را نشان می‌دهند.
مرکز آمار در جدول دیگری، هزینه مسکن را برای خانوارهای شهری با سطوح مختلف درآمد سالانه محاسبه کرده است. در خانوارهایی که درآمد سالانه آن‌ها حداکثر ۸۰ میلیون تومان بوده، متوسط هزینه سالانه مسکن و خدمات وابسته حدود ۳۵ میلیون تومان ثبت شده است. این رقم در گروه خانوارهای با درآمد سالانه یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان و بیشتر، به بیش از ۶۴۰ میلیون تومان می‌رسد. هرچه در گروه‌های درآمدی بالاتر قرار می‌گیریم، متوسط هزینه سالانه مسکن و خدمات وابسته نیز افزایش پیدا می‌کند. متوسط هزینه مسکن در بالاترین گروه درآمدی بیش از ۱۸ برابر پایین‌ترین گروه است. این اختلاف در هزینه ماهانه نیز از حدود ۲٫۹ میلیون تومان در گروه اول به ۵۳٫۴ میلیون تومان در گروه آخر می‌رسد. البته این ارقام به معنای سهم بیشتر هزینه مسکن از درآمد خانوارهای پردرآمد نیست؛ بلکه تفاوت میزان هزینه‌کرد این گروه‌ها را نشان می‌دهد.
جدول دیگری از مرکز آمار، مساحت محل سکونت خانوارها را به تفکیک دهک‌های هزینه‌ای نشان می‌دهد. در خانه‌های ۴۰ مترمربع و کمتر، حدود ۹ درصد خانوارهای دهک اول زندگی می‌کنند؛ اما این سهم در دهک نهم به ۰٫۲۳ درصد می‌رسد و در دهک دهم هیچ خانواری در این گروه متراژی ثبت نشده است.
این تفاوت در واحدهای ۶۱ تا ۷۵ مترمربعی هم دیده می‌شود. بیش از ۲۱ درصد خانوارهای دهک اول در این خانه‌ها زندگی می‌کنند، درحالی‌که سهم آن‌ها در دهک دهم به حدود ۷ درصد کاهش می‌یابد. اگر همه واحدهای حداکثر ۷۵ مترمربعی را با هم در نظر بگیریم، ۴۶ درصد خانوارهای دهک اول در این گروه قرار می‌گیرند؛ رقمی که برای دهک دهم حدود ۱۰ درصد است.
در خانه‌های ۷۶ تا ۱۱۰ مترمربعی، تفاوت دهک‌ها به اندازه گروه‌های کوچک‌تر و بزرگ‌تر نیست.واحدهای ۹۱ تا ۱۰۰ مترمربعی ۱۶٫۵۴ درصد کل محل‌های سکونت خانوارهای شهری را تشکیل می‌دهند و در بیشتر دهک‌ها نیز سهم قابل‌توجهی دارند. با این حال، بزرگ‌ترین گروه متراژی در کل خانوارهای شهری، واحدهای ۱۱۱ تا ۱۵۰ مترمربعی است که سهم آن‌ها به ۲۲٫۳۶ درصد می‌رسد.
سهم واحدهای بزرگ‌تر از ۱۵۰ مترمربع سهم در دهک اول حدود ۱٫۹ درصد است، اما در دهک دهم به ۱۳ درصد می‌رسد. البته واحدهای بسیار بزرگ، به‌ویژه خانه‌های بیش از ۳۰۰ مترمربع، در تمام دهک‌ها سهم ناچیزی دارند و حتی در دهک دهم نیز سهم واحدهای ۳۰۱ تا ۵۰۰ مترمربعی فقط ۰٫۱۶ درصد است. در گروه خانه‌های بالای ۵۰۰ مترمربع نیز رقمی برای خانوارها ثبت نشده است.