حوزه/ احترام و احسان به والدین اصلی ثابت در مکتب اسلام است که در میان معصومان(ع) جایگاهی ویژه دارد. عارفان با تکیه بر همین اصل قرآنی، شیوه استمداد از ولی‌عصر(عج) از طریق مادرشان را آموزش می‌دادند.
به گزارش خبرگزاری حوزه، توسل به ذوات مقدسه اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع)، مطمئن‌ترین پناهگاه مؤمنان در مواجهه با ابتلائات است. بزرگان معرفت همواره با راهنمایی‌های راه‌گشا، مسیر استجابت دعا و رفع گرفتاری‌ها را هموار می‌ساختند. در ادامه روایتی شنیدنی از نسخه مجرب عارف واصل، مرحوم شیخ جعفر مجتهدی بازخوانی می‌شود.
جناب حجةالاسلام و المسلمین سید حسین هاشمی نژاد نقل کردند:
روزی یکی از دوستان طلبه ام برای حاجت بسیار مهمی به من مراجعه کرد و پس از بیان حاجتش تقاضا نمود تا با هم خدمت آقای شیخ جعفر مجتهدی (رحمة الله علیه) برویم و از ایشان کمک بگیریم. بنده که تشخیص دادم حاجت او واقعاً سرنوشت ساز است، درخواستش را پذیرفتم و با هم به منزل آقای مجتهدی رفتیم.
ایشان با این که کسالت داشتند بزرگواری کردند و ما را پذیرفتند.
پس از این که قضیه را خدمتشان عرض کردیم، به دوست طلبه ام فرمودند: شما به مسجد جمکران مشرف شوید و نماز حضرت را بخوانید و ثوابش را به روح منوّره ی مادر بزرگوارشان بی بی نرجس خاتون (علیها السلام) هدیه کنید. و پس از پایان صلوات هایی که در سجده بعد از نماز گفته می شود، رو به قبله بنشینید و سیصد و سیزده مرتبه «یا حجّة الله» بگویید. سپس به حضرت نرجس خاتون (علیها السلام) عرض کنید:«شما به فرزند عزیزتان امام عصر علیه السلام بگویید مشکل مرا رفع کنند.» چون احسان و اکرام والدین واجب است، حتماً حضرت عنایت می فرمایند.
پس از این که بیانات حضرت آقای مجتهدی تمام شد، از خدمتشان مرخص شدیم. عصر همان روز دوستم به مسجد جمکران مشرف شد و به همان صورت که آقای مجتهدی فرموده بودند اعمال را انجام داد. او فردای آن روز به سراغم آمد و گفت: به عنایت آقا امام زمان علیه السلام آن مشکل بزرگ، به راحتی حل شد! از آن زمان تاکنون حدود بیست سال می گذرد و بارها خودم و هر کس را که به این دستور و توسل واداشته ام، به لطف حضرت، حاجت روا دیده ام. امید است در این عصر غیبت که زمان پریشانی و غم و ابتلاست، دوستان امام زمان علیه السلام با توسل به حضرتش_مخصوصاً توسلی که حضرت آقای مجتهدی به آن امر فرمودند_ دردهای خویش را درمان کرده و خود را از مهلکه ها نجات دهند.
منبع: لاله ای از ملکوت، ج۳، ص۲۰۰-۲۰۱