ورود کمک‌داور ویدیویی به فوتبال ایران، یک اتفاق یک‌شبه نبود. مسیری که با مطالبه جدی جامعه فوتبال، پیگیری‌های فدراسیون، رایزنی‌های بین‌المللی و عبور از موانع تأمین تجهیزات آغاز شد، سرانجام در آذر ۱۴۰۲ با تجربه تاریخی دربی ۱۰۲ رنگ واقعیت گرفت. آن روز شاید هنوز فاصله زیادی میان امکانات موجود و استانداردهای روز فوتبال وجود داشت، اما یک مسیر تازه باز شده بود.
فصل بیست‌وچهارم لیگ برتر، نخستین تجربه رسمی استفاده جامع از VAR در رقابت‌های باشگاهی ایران بود؛ تجربه‌ای که با محدودیت تعداد دستگاه‌ها، ناهماهنگی‌های تصویربرداری و چالش‌های اجرایی همراه شد. با این حال، توسعه تجهیزات، آموزش داوران، افزایش تعداد ورزشگاه‌های مجهز و تلاش برای پوشش گسترده‌تر مسابقات، این مسیر را به‌تدریج پیش برد.
حالا برگزاری دیدار پرسپولیس و نساجی در ورزشگاه شهید وطنی قائم‌شهر با ۱۱ دوربین، نشانه دیگری از همین روند توسعه است. رسیدن به چنین سطحی حاصل مجموعه‌ای از تلاش‌های فنی و اجرایی است که نباید نادیده گرفته شود.
فوتبال باشگاهی ایران برای رقابت در سطح آسیا، به زیرساخت‌هایی متناسب با استانداردهای روز نیاز دارد. هنوز تا نقطه مطلوب فاصله‌هایی وجود دارد، اما حرکت به سمت پوشش تصویری بهتر و اجرای دقیق‌تر VAR، گامی جدی برای نزدیک‌تر شدن به سطحی است که مدعیان فوتبال آسیا در آن فعالیت می‌کنند.