از تهدید استیضاح با همراهی احتمالی جمهوری‌خواهان تا زمزمه‌های برکناری در کاخ سفید؛ وزیر جنگ آمریکا پس از شکست انتخاباتی ترامپ با بحرانی روبه‌رو شده که می‌توا...
اقتصاد‌آنلاین: از تهدید استیضاح با همراهی احتمالی جمهوری‌خواهان تا زمزمه‌های برکناری در کاخ سفید؛ وزیر جنگ آمریکا پس از شکست انتخاباتی ترامپ با بحرانی روبه‌رو شده که می‌تواند آینده سیاسی او و فراتر از آن ساختار فرماندهی پنتاگون را تغییر دهد. اما خروج هگست احتمالا آخرین تغییر در کابینه ترامپ نیست.
گروه سیاسی؛ وزیر جنگ آمریکا در آستانه خروج از کابینه ترامپ است. کسی که حالا حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز پایگاه خود را از دست داده و گفته می‌شود ترامپ به دنبال برکناری او است. درحالی‌که تا پیش از انتخابات، مخالفت دموکرات‌ها با عملکرد او مهم‌ترین تهدید سیاسی علیه وزارتش محسوب می‌شد، اکنون نشانه‌هایی از گسترش نارضایتی به اردوگاه جمهوری‌خواهان و حتی برخی محافل نزدیک به کاخ سفید دیده می‌شود.
البته هگست تنها گزینه خروج از کابینه نیست و ترامپ تایید کرده که تغییرات در تیمش در راه است و حتی برخی نام مارکو روبیو را هم به میان آورده‌اند. او احتمالا می‌داند که باید این تغییرات را تسریع کند. چراکه با تغییر نمایندگان کنگره در دی ماه، گرفتن تایید گزینه‌های پیشنهادی از دموکرات‌ها دشوار خواهد بود.
یک نفر باید مقصر باشد!
پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات کنگره، تلاش‌‌های حزبی برای یافتن دلایل شکست آغاز شده. پیت هگست نیز در مرکز اتهام‌ها به ویژه درباره نحوه شروع و پیشبرد جنگ با ایران قرار دارد. به همین دلیل برخی گزارش‌ها از شکل‌گیری خبر می‌دهند که ممکن است دموکرات‌ها را در کنار گروهی از جمهوری‌خواهان برای پیشبرد طرح استیضاح قرار دهد.
به نظر می‌رسد رهبران جمهوری‌خواه و برخی نمایندگان شکست‌خورده در انتخابات نیز دیگر نگرانی چندانی درباره هزینه سیاسی مخالفت با دولت ترامپ ندارند. چراکه آن‌ها فقط تا دو ماه دیگر در مجلس نمایندگان و سنا باقی خواهند ماند. از طرف دیگر، حمایت سیاسی از هگست از زمان آغاز جنگ ایران کاهش یافته و ادامه این جنگ به یکی از موضوعات اصلی اختلاف درون حزب جمهوری‌خواه تبدیل شده است.
یک مقام دولت که نامش فاش نشده در همین راستا با اشاره به ضرورت معرفی یک مقصر برای شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان گفته است: «بالاخره یک نفر باید تاوان این شکست را بدهد و پیت در حال حاضر در صدر فهرست قرار دارد.»
همراهی جمهوری‌خواهان با استیضاح هگست
طرح استیضاح را توماس مسی، نماینده جمهوری‌خواه ایالت کنتاکی، دنبال می‌کند. او قصد دارد با استفاده از سازوکار‌های پارلمانی، رأی‌گیری درباره این طرح را به جریان بیندازد. اهمیت اقدام مسی در این است که او برخلاف بسیاری از منتقدان هگست، عضو حزب خود ترامپ است و مخالفتش با وزیر جنگ را نمی‌توان صرفاً بخشی از رقابت معمول دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان دانست.
مسی پیش‌تر نیز هشت محور اتهامی را در طرح استیضاح مطرح کرده بود. این اتهامات شامل ادامه جنگ ایران بدون مجوز کنگره، نقض محدودیت‌های قانونی مربوط به اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، بی‌توجهی به قوانین حفاظت از غیرنظامیان، عملیات مرگبار علیه قایق‌های مظنون به قاچاق مواد مخدر، برخورد با آزادی بیان یک سناتور، عملیات دستگیری نیکلاس مادورو در ونزوئلا و جنگ یمن است.
در جبهه دموکرات‌ها نیز موضع‌گیری‌ها از انتقاد‌های معمول فراتر رفته است. حکیم جفریز که رهبر دموکرات‌های مجلس نمایندگان و احتمالا رییس آتی آن است، حمایت صریح خود را از استیضاح هگست اعلام کرد. دموکرات‌ها نیز هگست را یکی از مسئولان اصلی جنگ پرهزینه با ایران می‌دانند.
البته محورهای استیضاح او تنها به جنگ ایران محدود نیست. اختلاف بر سر اختیارات کنگره در تصمیم‌گیری برای جنگ، اتهام‌های مربوط به نحوه مدیریت عملیات نظامی و تنش با فرماندهان ارشد ارتش، مجموعه‌ای از بحران‌ها را برای وزیر جنگ ایجاد کرده است.
نکته مهم‌تر اینکه رسانه‌های آمریکایی از فشار برخی مقام‌های دولت ترامپ برای کنار گذاشتن هگست نیز خبر داده است.
چرا ترامپ دست به تغییر می‌زند؟
به نظر می‌رسد ترامپ چهار دلیل اصلی برای اعمال تغییرات در کابینه خود دارد.
نخست، تهدید استیضاح است. ترامپ نمی‌خواهد در ماه‌های پایانی حضور جمهوری‌خواهان در قدرت، جلسات تحقیق و استیضاح به صحنه‌ای برای زیر سؤال بردن تصمیم او درباره آغاز جنگ ایران تبدیل شود. چنین روندی می‌تواند توجه افکار عمومی را بار دیگر به هزینه‌های جنگ و پیامد‌های سیاسی آن جلب کند.
دوم، نیاز ترامپ به تغییرات در کابینه است. رؤسای‌جمهور آمریکا معمولاً پس از شکست‌های انتخاباتی بزرگ، برای بازسازی اعتبار دولت خود دست به تغییرات مدیریتی می‌زنند. به طور مثال جورج بوش در سال ۲۰۰۶ یعنی پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت را کنار گذاشت.
سوم، محدود بودن فرصت جایگزینی هگست است. اگر ترامپ تصمیم به تغییر وزیر جنگ بگیرد، بهتر است این اقدام پیش از آغاز به کار کنگره جدید انجام شود. با در دست گرفتن کنترل سنا توسط دموکرات‌ها در دی ماه (ژانویه)، تأیید گزینه جدید برای وزارت جنگ می‌تواند بسیار دشوار شود. به همین دلیل، فاصله زمانی میان انتخابات و آغاز به کار کنگره جدید برای ترامپ اهمیت ویژه‌ای دارد.
چهارمین عامل، امکان فراهم کردن یک مسیر خروج سیاسی برای هگست است. برخی گزارش‌ها حتی به احتمال انتصاب او به کرسی سنای ایالت تنسی اشاره کرده است؛ کرسی‌ای که با انتخاب مارشا بلکبرن به فرمانداری این ایالت خالی خواهد شد. ترامپ نیز در واکنش به این احتمال گفته است که هگست می‌تواند در چنین موقعیتی محبوب باشد، هرچند تأکید کرده از برنامه مشخصی در این زمینه اطلاعی ندارد.
با وجود این فشارها، ترامپ ظاهرا از هگست دفاع کرده و گفته که به او اطمینان دارد اما تجربه نشان می‌دهد که حمایت علنی ترامپ از اعضای کابینه لزوماً به معنای تداوم حمایت او در پشت پرده نیست و او مرد تصمیم‌های ناگهانی است.
شکست انتخاباتی و شکاف در جنبش ماگا
پرونده هگست نشانه‌ای از بروز شکاف در اردوگاه جمهوری‌خواهان و کاخ سفید است. شکست جمهوری‌خواهان صرفاً به کاهش محبوبیت رئیس‌جمهور محدود نشده و اختلافات درونی جنبش ماگا را نیز تشدید کرده است. رویترز در گزارشی سراغ شماری از حامیان ترامپ رفته که پس از شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان، درباره ادامه حمایت خود از رئیس‌جمهور تردید کرده‌اند.
در میان عوامل اصلی نارضایتی، هزینه‌های بالای زندگی، جنگ ایران و اختلاف بر سر نحوه مدیریت پرونده‌های جنجالی دولت دیده می‌شود. نزدیک به یک‌سوم پست‌هایی که به دنبال مقصر شکست انتخاباتی بودند، جنگ ایران و نفوذ اسرائیل بر سیاست خارجی آمریکا را از عوامل اصلی این شکست معرفی کرده‌اند. موضوعی که جی‌دی ونس معاون رییس‌جمهور نیز به آن اذعان کرد. اما اظهار نارضایتی ترامپ از این اظهارنظر نیز خود دلیل دیگری بر وجود اختلاف نظر و شکاف در کابینه او بود. تاجایی که پیش‌بینی می‌شود خروج هگست، آخرین تغییرات در کابینه ترامپ نیست.
این نشانه‌ها حاکی از آن است که بر سر آینده جنبش ماگا نیز اختلاف‌هایی وجود دارد. گروهی خواهان بازگشت به اولویت‌های اقتصادی و ملی‌گرایانه هستند، برخی از کاهش وابستگی جنبش به شخصیت ترامپ حمایت می‌کنند و گروهی دیگر معتقدند این جنبش عملاً به پایان راه خود رسیده است.