ویلم دفو پس از تماشای نسخه نهایی فیلم Werwulf، جدیدترین ساخته رابرت اگرز، واکنش مثبتی به این اثر نشان داد و آن را فیلمی تاریک، دلهره‌آور و متفاوت از داستان‌های مرسوم گرگینه‌ها توصیف کرد. اگرز که قبلاً با آثاری مانند The Witch، The Lighthouse و Nosferatu توانایی خودش را در خلق فضاهای وهم‌آلود و روایت‌های
ویلم دفو پس از تماشای نسخه نهایی فیلم Werwulf، جدیدترین ساخته رابرت اگرز، واکنش مثبتی به این اثر نشان داد و آن را فیلمی تاریک، دلهره‌آور و متفاوت از داستان‌های مرسوم گرگینه‌ها توصیف کرد.
اگرز که قبلاً با آثاری مانند The Witch، The Lighthouse و Nosferatu توانایی خودش را در خلق فضاهای وهم‌آلود و روایت‌های متفاوت در ژانر وحشت به نمایش گذاشته بود، این بار به سراغ افسانه‌های گرگینه‌ها رفت. دفو درباره تجربه تماشای نسخه نهایی Werwulf گفت:
این فیلم تاریک و ناآرام کننده است. اثری نیست که از الگوهای مرسوم فیلم‌های ترسناک پیروی کند و به کلیشه‌های معمول داستان‌های گرگینه‌ها متکی باشد.
این توصیف می‌تواند تصویری از رویکرد متفاوت رابرت اگرز به یکی از شناخته شده‌ترین موجودات افسانه‌ای تاریخ سینما ارائه دهد. اگرز که به بازآفرینی باورها، خرافات و فضای تاریخی دوره‌های گذشته علاقه دارد، در فیلم جدیدش تلاش کرده از روایت‌های تکراری فاصله بگیرد و برداشتی خشن‌تر و واقع‌گرایانه‌تر از افسانه‌های گرگینه‌ها ارائه دهد.
رابرت اگرز طی گفت‌وگوهایش درباره شکل‌گیری ایده Werwulf توضیحاتی ارائه نمود؛ او پس از ساخت Nosferatu، به این فکر می‌کرد که چه فیلمی می‌تواند ترسناک‌ترین اثر ممکن باشد. او تأکید داشت هدفش صرفاً ساخت فیلمی با صحنه‌های خشونت‌آمیز یا خون‌ریزی بیشتر نبوده، بلکه می‌خواسته جهانی خلق کند که ذاتاً ترسناک و آزاردهنده باشد. به گفته اگرز، فضای فیلم تا اندازه‌ای تاریک است که فیلمبردارش، جارین بلاشکه، پس از خواندن فیلمنامه از او پرسیده بود آیا داستان در جهنم اتفاق می‌افتد؟ اگرز در پاسخ برایش توضیح داد این جهنم به معنای واقعی کلمه و یا شکل استعاری نیست و در واقع فضایی می‌باشد که شخصیت اصلی داستان در آن گرفتار شده است.
کارگردان Werwulf همچنین تأکید کرد با وجود وجود برخی جامپ‌اسکرها و صحنه‌های بسیار خشن، هسته اصلی وحشت فیلم بر روان مخاطب تأثیر می‌گذارد. از نگاه او، شدت خشونت به تنهایی عامل ترسناک بودن یک اثر نیست و محیط داستان، شرایط شخصیت‌ها و حس ناامنی حاکم بر جهان فیلم نقش مهم‌تری ایفا می‌کنند.
داستان عنوان Werwulf در انگلستان قرن چهاردهم جریان دارد؛ انتخابی که به اگرز اجازه داده فضای تاریخی مورد علاقه‌اش را با افسانه‌های مربوط به گرگینه‌ها ترکیب کند. او توضیح داد برخلاف خون‌آشام‌ها که در فرهنگ عامه با روایت‌های مشهوری مانند دراکولا پیوند خورده‌اند، افسانه‌های گرگینه‌ها در سنت تاریخی انگلستان ساختار مشخص و گسترده‌ای ندارند.
اگرز برای شکل دادن به دنیای فیلم، از روایت‌های تاریخی مربوط به گرگینه‌ها در اروپای مرکزی و دوره‌های بعدی نیز الهام گرفته است. یکی از منابع مورد توجه او داستان تاریخی Peter Stumpp بود؛ روایتی درباره مردی که به ارتکاب جنایت‌های هولناک متهم شده و در برخی منابع به عنوان گرگینه معرفی می‌شود. البته این کارگردان توضیح داده که فیلم مستقیماً داستان این شخصیت را بازگو نمی‌کند و از عناصر اسطوره‌ای و تاریخی منابع مختلف بهره می‌گیرد.
یکی دیگر از ویژگی‌های Werwulf توجه به جزئیات تاریخی است. اگرز برای نزدیک شدن به فضای انگلستان قرون وسطی، از زبان انگلیسی میانه در دیالوگ‌ها استفاده کرده و برای اطمینان از دقت آن‌ها با دو پژوهشگر دانشگاه آکسفورد همکاری داشته است. او همچنین تلاش کرده روایت بصری فیلم به اندازه‌ای قدرتمند باشد که حتی بدون شنیدن دیالوگ‌ها نیز بتوان داستان را دنبال کرد.
از نظر بصری نیز این فیلم ادامه دهنده مسیر متفاوتی است که اگرز در آثار قبلی‌اش دنبال کرده بود. استفاده گسترده از نور طبیعی آتش، طراحی نورپردازی مبتنی بر نور ماه و ایجاد بافت تصویری ویژه، از جمله تصمیم‌هایی هستند که برای شکل دادن به فضای منحصربه‌فرد فیلم اتخاذ شده‌اند. اگرز حتی در مقطعی به ساخت فیلم به‌صورت سیاه‌وسفید فکر می‌کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت ویژگی‌های بصری مورد علاقه‌اش را در قالب یک تصویر رنگی پیاده‌سازی کند.
با توجه به اظهارات ویلم دفو و توضیحات رابرت اگرز، به نظر می‌رسد Werwulf قرار است به جای تکرار کلیشه‌های رایج فیلم‌های گرگینه‌ای، بر وحشت روان‌شناختی، فضای تاریخی خشن و ارائه تجربه‌ای متفاوت از مواجهه با هیولاها تمرکز نماید؛ رویکردی که می‌تواند این اثر را به یکی از آثار قابل توجه ژانر وحشت تبدیل کند.