آرزوهای بی‌پایان، همچون غباری غلیظ بر دیدگان جان می‌نشینند. امام علی (ع) هشدار می‌دهند که این رویاها، قدرت تشخیص حقیقت را از انسان می‌گیرند تا جایی که فرد، واقعیت‌های روشن زندگی و مسیر کمال را دیگر نمی‌بیند و در غفلتی عمیق گرفتار می‌شود.
آرزوها اگر از حد اعتدال خارج شوند، به زنجیری برای فکر و جان تبدیل می‌شوند. امام علی (ع) در حکمت ۲۷۵ نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «آرزوها چشم بصیرت را کور می‌کنند.» وقتی ذهن انسان مدام درگیر خیال‌پردازی و رسیدن به خواسته‌های دور و دراز دنیوی باشد، قدرت تحلیل و درک واقعیت‌ها را از دست می‌دهد. در این حالت، انسان چنان مسحور سراب می‌شود که حقایق آشکار پیرامونش را نمی‌بیند. این کوریِ باطنی، بزرگ‌ترین مانع برای شناخت مسیر درست و چشیدن آرامش واقعی است؛ چرا که صاحبِ آرزو، به جای زندگی در لحظه، در زندانِ «ای کاش‌ها» اسیر می‌شود.
امام علی علیه السلام می‌فرمایند:
الأَمانِیُّ تُعمی أعیُنَ البَصائِرِ .
آرزوها، چشم‌های بصیرت را کور می‌کنند .
نهج البلاغة : الحکمة ٢٧٥