۲۵۰ شب جهاد با نخ‌وسوزن؛ زنانی که نمی‌گذارند پرچم‌ها بر زمین بمانند

بیرجند - ایرنا - صدای چرخ خیاطی در هیاهوی شب‌های میدان، آهنگ متفاوتی دارد؛ چند بانوی خیاط در گوشه‌ای از میدان اجتماعات شهید رئیسی بیرجند، پشت چرخ‌هایشان نشسته‌اند و با حوصله گوشه‌های پاره پرچم‌هایی را که شب‌های متمادی به اهتزار درآمده‌اند را می‌دوزند، اینجا خبری از سفارش و دستمزد نیست؛ هر پرچمی که آسیب دیده باشد، با دستان همین بانوان دوباره جان می‌گیرد تا دوباره به میدان بازگردد.

به گزارش ایرنا، بعضی‌ها حضور در میدان را با ایستادن، شعار دادن یا همراهی در تجمعات شبانه معنا می‌کنند، اما برای این بانوان، جهاد شکل دیگری دارد؛ نشستن پشت چرخ خیاطی، نخ کردن سوزن و دوختن گوشه‌ای از پرچمی که پاره شده است.

در گوشه‌ای از میدان اجتماعات شهید رئیسی بیرجند، صدای چرخ‌های خیاطی با حال‌وهوای شب‌های اقتدار گره خورده است، چند بانوی خیاط، سوزن به دست گرفته‌اند تا پرچم‌های آسیب‌دیده را دوباره آماده اهتزاز کنند؛ کاری ساده در ظاهر، اما برای خودشان سهمی از مسئولیت و حضور در میدان است.

یکی از این بانوان، معصومه بحرینی است؛ زنی که می‌گوید از همان روزهای ابتدایی شکل‌گیری تجمعات به میدان آمده و حالا تعمیر پرچم‌ها را به بخشی از فعالیت مستمر خود تبدیل کرده است.

بحرینی درباره انگیزه‌اش از حضور در این محل می‌گوید: به هر حال یکی باید در میدان باشد و یکی هم اینجا بماند تا پرچم‌هایی را که پاره یا خراب می‌شوند، بدوزد، هرکس باید هر کاری از دستش برمی‌آید برای این روزها انجام بدهد، کاری که از دست من برمی‌آید، خیاطی و تعمیر پرچم است.

او که خیاطی را بلد است، تصمیم گرفته از همین مهارت برای خدمت‌رسانی استفاده کند؛ خدمتی که قرار نیست در قبالش پولی دریافت کند.

بحرینی تاکید می‌کند: پرچم‌ها را کاملا صلواتی تعمیر می‌کنیم، حتی قبلا کوتاه کردن لباس و بعضی کارهای خیاطی دیگر را هم رایگان انجام می‌دادیم و برای ما مهم این است که بتوانیم کاری از پیش ببریم.

از روزهای نخست تا بیش از ۲۵۰ شب حضور

این بانوی خیاط می‌گوید حضورش در میدان به روزهای اخیر محدود نمی‌شود و از همان اوایل شکل‌گیری تجمعات، کم‌وبیش در میدان حضور داشته است؛ حضوری که در ادامه، به فعالیت مستمر در بخش تعمیر پرچم‌ها رسیده است.

او با اشاره به اینکه در برخی شب‌ها به دلیل شرایط شخصی حضور ندارد، می‌گوید معمولا پای ثابت این فعالیت است و هر زمان که امکان داشته باشد، خودش را به میدان می‌رساند.

بحرینی درباره واکنش مردم به این کار هم می‌گوید: مردم وقتی می‌بینند پرچم تعمیر می‌شود، خوشحال می‌شوند و تشکر می‌کنند، همین که برای پرچم اهمیت قائل هستند و دوست دارند پرچم پاره و خراب نباشد، برای ما هم خوشحال‌کننده است.

البته فعالیت این بانوان فقط به تعمیر پرچم‌های بزرگ محدود نیست، گاهی پرچم‌هایی که در اختیار دارند، به افرادی داده می‌شود که نیاز بیشتری به آن دارند.

او خاطره‌ای از یکی از همین اتفاق‌ها تعریف می‌کند: یک بار کودکی پرچم می‌خواست و وقتی دیدم چقدر دوست دارد، پرچم خودمان را به او دادم، گاهی هم پرچم اضافه داریم و اگر ببینیم کسی نیاز دارد، آن را به او می‌دهیم.

از دوخت پرچم‌های عزا تا راه‌اندازی کارگاه تعمیر پرچم

در ادامه این گفت‌وگوی میدانی، یکی دیگر از بانوان فعال این گروه که خود را طاهره طایفی معرفی می‌کند، از روزهای نخست فعالیتشان می‌گوید؛ روزهایی که به گفته او، فعالیت این بانوان با دوخت پرچم‌های مشکی برای نصب بر سردر خانه‌ها آغاز شد.

طایفی توضیح می‌دهد: از همان شب اول که تجمعات شکل گرفت، به میدان آمدیم، آن روزها برای عزاداری و نصب پرچم مشکی بر سردر خانه‌ها، شروع به دوخت پرچم کردیم و آن‌ها را رایگان در اختیار مردم بیرجند قرار می‌دادیم تا بتوانند در ایام عزاداری از آن استفاده کنند.

به گفته او، پس از مدتی و با افزایش حضور مردم در میدان، تعداد پرچم‌های آسیب‌دیده هم بیشتر شد و همین موضوع ایده راه‌اندازی کارگاه تعمیر پرچم را شکل داد.

او می‌گوید: دیدیم پرچم‌های زیادی در میدان خراب و پاره می‌شوند، با خودمان گفتیم ما که چرخ خیاطی داریم، چرا آن‌ها را تعمیر نکنیم؟ به همین دلیل چرخ‌ها را به میدان آوردیم تا پرچم‌های ایران را بدوزیم و دوباره آماده استفاده کنیم.

این فعالیت حالا به یک کار گروهی تبدیل شده است؛ گروهی که به گفته طایفه، حدود ۲۰ نفر عضو دارد و بسته به شرایط، تعداد افراد حاضر در میدان کم و زیاد می‌شود.

چرخ خیاطی‌هایی که اربعین هم به میدان آمدند

فعالیت این گروه تنها به میدان اجتماعات شهید رئیسی محدود نمانده است، طایفی از حضور اعضای گروه در ایام اربعین و انتقال تعدادی از چرخ‌های خیاطی به کاظمین نیز روایت می‌کند.

او می‌گوید: در ایام اربعین، سه چرخ خیاطی را به کاظمین بردیم و آنجا هم در کنار موکب‌ها به زائران خدمت کردیم، کارمان تعمیر کیف‌های پاره، چادرها و لباس‌های زائران امام حسین(ع) بود، البته تعدادی از بانوان هم در بیرجند ماندند تا فعالیت اینجا متوقف نشود.

به گفته این بانوی جهادگر، گروه آن‌ها در مناسبت‌های مختلف تلاش کرده است مهارت خیاطی را به شکلی در اختیار مردم قرار دهد که باری از دوش دیگران برداشته شود؛ چه در میدان بیرجند و چه در مسیر خدمت‌رسانی به زائران.

به دوختن این پرچم افتخار می‌کنیم

وقتی از طایفی درباره احساسش هنگام دوختن پرچم جمهوری اسلامی سؤال می‌کنم، با صراحت از علاقه و افتخارش به این کار می‌گوید.

او معتقد است همین فعالیت به ظاهر ساده، راهی برای سهیم شدن در شب‌های اقتدار نشان دادن حضور حماسی است.

این بانوی جهادگر می‌گوید: افتخار می‌کنیم که پرچم جمهوری اسلامی زیر دست ماست و با کمال افتخار آن را تعمیر می‌کنیم. هدفمان این است که اگر نمی‌توانیم در بخش‌های دیگر حضور داشته باشیم، دست‌کم همین‌جا سهمی در کار داشته باشیم.

طایفی درباره ادامه فعالیت گروه نیز می‌گوید اعضای این جمع تا زمانی که تجمعات شب‌های اقتدار ادامه داشته باشد، در میدان حاضر خواهند بود و به فعالیت خود ادامه می‌دهند.

او در پایان خطاب به مردم می‌گوید: قدر اسلام، قرآن و رهبری را بدانیم و پای اعتقاداتمان و دفاع از کشورمان بمانیم، ما هم تا زمانی که نیاز باشد، در میدان هستیم و هر کاری از دستمان برمی‌آید انجام می‌دهیم.

جهاد گاهی پشت یک چرخ خیاطی اتفاق می‌افتد

در گوشه میدان، چرخ‌ها همچنان می‌چرخند، شاید برای رهگذری که از کنار این کارگاه کوچک عبور می‌کند، ماجرا فقط چند بانوی خیاط و چند پرچم پاره باشد؛ اما برای این زنان، همین دوختن و ترمیم کردن، معنای حضور حماسی دارد.

اینجا خبری از دستمزد و سفارش تجاری نیست؛ هرکس مهارتی دارد، همان را به میدان آورده است، یکی سوزن به دست می‌گیرد، دیگری پارچه را نگه می‌دارد و آن یکی پرچم آماده‌شده را کنار می‌گذارد تا دوباره به دست مردم برسد.

بیش از ۲۵۰ شب حضور، برای این بانوان فقط یک عدد نیست؛ روایت استمرار کاری است که از دوخت پرچم‌های عزا آغاز شد و امروز به تعمیر رایگان پرچم‌های میدان رسیده است، چرخ‌های خیاطی آن‌ها شاید صدای بلندی نداشته باشد، اما در حاشیه میدان، روایتگر سهم زنانی است که تصمیم گرفته‌اند با هنر و توانایی خود، گوشه‌ای از کار را به دست بگیرند.