قدوس رفت تا صندلی اش را به نسل بعدی بسپارد: بی ادعا و با وقار. ممنونیم از تو ای شماره ۱۴ که ۹ سال با تعصب جنگیدی و در نهایت با درک درست زمان وداع به فوتبال مان آموختی که رفتن گاهی به اندازه ماندن بخشی از بزرگی یک ستاره است.
روزبه دلاور| فوتبال ایران در روزهای اخیر شاهد یک اتفاق تأمل برانگیز بود، خبر خداحافظی سامان قدوس از تیم ملی در ۳۳ سالگی توجه‌ها را به خود جلب کرد.
به گزارش روزنامه اعتماد، هافبک خلاق و باهوش تیم ملی که در سال‌های حضورش در پیراهن شماره ۱۴ همواره نبض بازی ایران در میانه میدان بود تصمیم گرفت در اوج دست از پوشیدن پیراهن ملی بکشد. او این کار را با هدف باز کردن راه برای جوان ترها انجام داد؛ پیامی که در این روزهای فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری نیاز به شنیده شدن دارد.
در حالی که شاهد هستیم برخی بازیکنان با ورود به دهه چهارم زندگی همچنان با اصراری عجیب جایگاه خود در لیست تیم ملی را حفظ کرده و راه را بر استعدادهای جوان سد می‌کنند حرکت قدوس یک درس اخلاق حرفه‌‌ای بود. در فضایی که بسیاری از ستاره‌ها تا آخرین نفس حتی به قیمت نیمکت نشینی مطلق حاضر به رها کردن پیراهن ملی نیستند سامان نشان داد که کلاس فوتبال فقط به ساق‌‌های بازیکن مربوط نمی‌شود بلکه به ذهنیت و درک او از شرایط هم بستگی دارد.
اقدام او می‌تواند تلنگری برای آن دسته از بازیکنانی باشد که حضور به هرشکلی در اردوها را به شکوه وداع با عزت ترجیح می‌دهند! رویکردی که باعث شده بسیاری از جوانان پشتِ خط مانده انگیزه خود را برای رسیدن به پیراهن مقدس تیم ملی از دست دهند. اما داستان قدوس روایت یک بازیکن با رگ و ریشه ایرانی است که فرسنگ‌‌ها دورتر از خانه در مالموی سوئد متولد شد. او که در سال ۲۰۱۶ با پیراهن استشوند در لیگ برتر سوئد خوش درخشید و به سرعت نامی برای خود دست و پا کرد. درخشش او در فصل بعدش به قدری خیره‌‌کننده بود که عنوان بهترین مهاجم لیگ سوئد را برایش به ارمغان آورد. مسیر پیشرفت او از آمیان فرانسه تا برنتفورد در لیگ برتر انگلیس ادامه یافت و حالا او تجربه جدیدی را در کلبا امارات سپری می‌کند.
مسیر پیوستن او به ایران هم داستانی ویژه دارد. در سال ۲۰۱۶ به تیم ملی سوئد دعوت شد اما تقدیر او را به سمت ایران سوق داد. وقتی در آستانه جام جهانی ۲۰۱۸ به تیم ملی سوئد دعوت نشد، دعوت کارلوس کی روش را پذیرفت و با تمام وجود برای ایران جنگید. از همان جام جهانی او به مهره‌‌ای بی‌بدیل در میانه میدان تبدیل شد. در مجموع ۷۱ بازی ملی ۳ گل به یادماندنی و البته کارنامه‌‌ای پاک از هرگونه حاشیه. یادگاری‌‌های سامان برای هواداران فوتبال ایران است.
قدوس رفت تا صندلی‌‌اش را به نسل بعدی بسپارد: بی‌ادعا و با وقار. ممنونیم از تو‌ای شماره ۱۴ که ۹ سال با تعصب جنگیدی و در نهایت با درک درست زمان وداع به فوتبال مان آموختی که رفتن گاهی به اندازه ماندن بخشی از بزرگی یک ستاره است. برای او در مسیر پیش رو و در تیم باشگاهی‌‌اش آرزوی موفقیت داریم.