باشگاه خبرنگاران جوان - فرض کنید در اوج طوفان احساسی هستید؛ از دست دادن عزیزی یا حتی فشار‌های روزمره که ناگهان کاسه صبرتان را لبریز می‌کنند.
گلویتان می‌سوزد، قلبتان فشرده می‌شود و جهان تیره و تار به نظر می‌رسد.
در این لحظات، غریزه بسیاری از ما این است که «قوی باشیم» و جلوی سرازیر شدن اشک‌ها را بگیریم. اما درست در لحظه‌ای که تسلیم می‌شویم و اجازه می‌دهیم سیل اشک‌ها راه خود را پیدا کنند، اتفاقی عجیب رخ می‌دهد. انگار وزنی سنگین از روی شانه‌هایمان برداشته می‌شود و پس از طوفان، آرامشی عمیق و غیرمنتظره جانشین آشوب می‌شود.
این آرامش پس از طوفان، یک ترفند روانی ساده نیست؛ بلکه بازتابی از یک مهارت پیچیده و بیولوژیکی است که در تار و پود وجودمان تنیده شده است.
چرا بدن ما به چنین مکانیزمی مجهز است؟ علم روان‌شناسی و علوم اعصاب، در سال‌های اخیر پرده از معمای اشک برداشته و نشان داده‌اند که اشک‌های احساسی، نه نشانه ضعف، بلکه ابزاری قدرتمند و حرفه‌ای برای بازسازی روان هستند.
برای درک این مهارت نرم، باید ابتدا از دیدگاه بیولوژیکی به اشک نگاه کنیم. خیلی از ما تصور می‌کنیم اشک فقط ترکیبی ساده از آب و نمک برای مرطوب نگه داشتن چشم است.
اما حقیقت علمی این است که بدن انسان سه نوع اشک متفاوت تولید می‌کند که هر کدام وظیفه‌ای خاص دارند: اشک‌های پایه (برای محافظت همیشگی)، اشک‌های رفلکسی (در پاسخ به محرک‌هایی مثل پیاز) و اشک‌های احساسی.
انقلاب فکری علم در اینجاست: اشک‌های احساسی، ترکیبی شیمیایی کاملاً منحصر‌به‌فرد دارند.
تحقیقات نشان داده‌اند که این اشک‌ها حاوی مقادیر بالایی از کورتیزول (هورمون اصلی استرس) و دیگر مواد شیمیایی سمی هستند که در زمان فشار‌های عصبی در بدن انباشته می‌شوند. به عبارتی، زمانی که ما از ته دل گریه می‌کنیم، بدنمان در حال انجام یک عملیات «سم‌زدایی عاطفی» است و مواد مضر ناشی از استرس را مستقیماً از بدن خارج می‌کند.
اما کارکرد اشک به سم‌زدایی ختم نمی‌شود. علم علوم اعصاب تایید می‌کند که گریه کردن، ماشه ترشح هورمون‌های آرام‌بخش را در مغز می‌کشد. با سرازیر شدن اشک‌ها، سطح آندورفین و اکسیتوسین در بدن بالا می‌رود. آندورفین، به عنوان مسکن طبیعی بدن شناخته می‌شود که می‌تواند درد فیزیکی و عاطفی را تسکین دهد و حس سبکی ایجاد کند. اکسیتوسین نیز هورمونی است که حس امنیت، آرامش و اتصال را تقویت می‌کند.
این همان مهارتی است که بدن ما بدون نیاز به هیچ داروی بیرونی، برای بازگرداندن تعادل روانی به کار می‌گیرد. گریه، مانند یک کلید، سیستم عصبی پاراسمپاتیک (مسئول آرامش و هضم) را فعال می‌کند و بدن را از فاز «جنگ یا گریز» (استرس شدید) به فاز آرامش هدایت می‌کند.
در دنیای مدرن که مدام به ما القا می‌شود باید شکست‌ناپذیر باشیم، دریغ نکردن اشک‌ها نیاز به یک تسلیم هوشمندانه و مهارتی دارد. اگر در غم فقدان یا هر نوع رنجی اشک می‌ریزید، باید بدانید که این دقیقاً مسیرِ طبیعی و حیاتی برای بهبودی روان شماست. سرکوب کردن اشک، به معنای انباشت مواد شیمیایی سمی استرس و طولانی‌تر کردن دوران رنج است.
یاد بگیریم که گریه کردن را به عنوان یک ابزار مدیریت هیجان حرفه‌ای بپذیریم، نه به عنوان نشانه‌ای از ناتوانی. اجازه دادن به خود برای گریه کردن در زمان‌های سخت، نشانه شجاعت عاطفی و خودآگاهی بالاست. این یعنی شما آنقدر با احساسات خود در صلح هستید که اجازه می‌دهید مکانیزم‌های طبیعی بدنتان کار خود را برای ترمیم روان انجام دهند.
به یاد داشته باشید، شستن دل با اشک، طوفان درون را آرام می‌کند، چون بدن شما از نظر بیولوژیکی برنامه‌ریزی شده است تا از طریق اشک، بار سنگین استرس را زمین بگذارد و با مسکّن‌های طبیعی خودش، جراحت‌های عاطفی را التیام بخشد.
از این پس، به جای جنگیدن با اشک‌هایتان، به عنوان متحدان قدرتمند در مسیر آرامش و بهبودی به آنها نگاه کنید.
منبع: فارس