یک سناریوی فرضی، فوتبال اروپا را در جهانی بازسازی می‌کند که منچسترسیتی پس از تغییر مالکیت در سال ۲۰۰۸، در چارچوب مقررات هزینه می‌کرد. در این روایت، قهرمانی‌های سیتی به رقیبانش می‌رسند و مسیر گواردیولا، هالند و آرتتا تغییر می‌کند.
طرفداری | اگر منچسترسیتی پس از واگذاری به گروه ابوظبی همچنان تحت مالکیت شیخ منصور می‌ماند، اما برای ساخت تیمش بسیار محدودتر هزینه می‌کرد، فوتبال انگلیس چه شکلی پیدا می‌کرد؟ این پرسش، نقطه آغاز روایتی کاملاً فرضی است که در آن سیتی نه قهرمانی فصل ۱۲-۲۰۱۱ را به دست می‌آورد، نه ارلینگ هالند را جذب می‌کند و نه پپ گواردیولا را به نیمکت خود می‌رساند. پیامدهای این فرض، فراتر از یک باشگاه و به سرنوشت مربیان، ستاره‌ها و قهرمانان لیگ کشیده می‌شود.
در روایت آنچه رخ داده، گروه ابوظبی یونایتد به رهبری شیخ منصور، عضو خاندان سلطنتی امارات، معاون رئیس‌جمهور این کشور و یکی از ثروتمندترین افراد جهان، روز ۱ سپتامبر ۲۰۰۸ سیتی را با رقمی حدود ۲۰۰ میلیون پوند خرید. باشگاه طی ۱۸ سال بعد بیش از ۳ میلیارد پوند صرف نقل‌وانتقالات کرد، ۱۲۳ بازیکن گرفت و صاحب ۲۶ جام شد: ۸ قهرمانی لیگ برتر، ۴ جام حذفی، ۷ جام اتحادیه، ۴ جام خیریه، یک لیگ قهرمانان اروپا، یک جام جهانی باشگاه‌ها و یک سوپرجام.
به نوشته سم تای در ESPN، یک کمیسیون مستقل در سپتامبر ۲۰۲۶ سیتی را در ارتباط با ۱۱۴ اتهام نقض مقررات هزینه‌کرد لیگ برتر مقصر دانست؛ در این گزارش همچنین از افزایش مصنوعی ارقام اسپانسری به میزان بیش از ۸۳۰ میلیون پوند طی دوره‌ای ۹ساله بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ سخن رفته است. سیتی همچنان بر بی‌گناهی خود اصرار دارد و به تصمیم اعتراض کرده است. اخراج از لیگ، کسر سنگین امتیاز یا سقوط، مجازات‌های احتمالی مطرح‌شده‌اند، نه احکام نهایی. مقاله از همین نقطه، جهانی خیالی را ترسیم می‌کند که سیتی در آن در چارچوب مقررات هزینه می‌کند.
۸ قهرمانی سیتی به چه تیم‌هایی می‌رسید؟
داستان واقعی قهرمانی‌های لیگ سیتی پس از فتح جام حذفی ۲۰۱۱ شتاب گرفت. این تیم در فصل‌های ۱۲-۲۰۱۱، ۱۴-۲۰۱۳، ۱۸-۲۰۱۷، ۱۹-۲۰۱۸، ۲۱-۲۰۲۰، ۲۲-۲۰۲۱، ۲۳-۲۰۲۲ و ۲۴-۲۰۲۳ قهرمان شد. عنوان نخست با تفاضل گل به دست آمد؛ قهرمانی فصل ۱۸-۲۰۱۷ با رکورد ۱۰۰ امتیاز و فاصله ۱۹امتیازی همراه بود؛ عنوان فصل ۱۹-۲۰۱۸ با اختلاف یک امتیاز رقم خورد؛ قهرمانی فصل ۲۱-۲۰۲۰ در فصلی متأثر از همه‌گیری کرونا به دست آمد؛ فصل ۲۳-۲۰۲۲ بخشی از سه‌گانه شامل جام حذفی و لیگ قهرمانان بود و سیتی در فصل ۲۴-۲۰۲۳ به نخستین باشگاه صاحب ۴ قهرمانی پیاپی در سطح اول فوتبال انگلیس تبدیل شد.
در جهان جایگزین مقاله، خرید ۳۵ میلیون پوندی سرخیو آگوئرو در سال ۲۰۱۱ رخ نمی‌دهد. بنابراین گل پیروزی او در دقیقه ۹۴ برابر کوئینز پارک رنجرز، که قهرمانی فصل ۱۲-۲۰۱۱ را برای سیتی رقم زد، دیگر وجود ندارد؛ فریاد معروف «آگوئرووووو!» از مارتین تایلر، گزارشگر اسکای اسپورتس، هم شنیده نمی‌شود. عنوان لیگ در این سناریو به منچستریونایتد می‌رسد؛ تیمی که در واقعیت با ۸۹ امتیاز و بر اساس تفاضل گل قهرمانی را از دست داد. شمار قهرمانی‌های لیگ سر الکس فرگوسن هنگام بازنشستگی در سال ۲۰۱۳ نیز به جای ۱۳، به ۱۴ می‌رسد.
قهرمانی واقعی سیتی در فصل ۱۴-۲۰۱۳، در این روایت سهم لیورپول است؛ لغزش استیون جرارد مقابل چلسی دیگر سرنوشت عنوان را تغییر نمی‌دهد و برندان راجرز قهرمان لیگ می‌شود. مقاله با این حال تصور می‌کند که راجرز پس از مدتی بیشتر جای خود را در سال ۲۰۱۵ به یورگن کلوپ می‌دهد. دو قهرمانی چلسی در سال‌های بعد با هدایت ژوزه مورینیو و سپس آنتونیو کونته، با وجود تغییر مسیر بعضی بازیکنان، پابرجا می‌مانند و قهرمانی فصل ۱۶-۲۰۱۵ لسترسیتی هم از این جهان حذف نمی‌شود.
فصل ۱۸-۲۰۱۷ در واقعیت با گل دیرهنگام گابریل ژسوس مقابل ساوتهمپتون در روز پایانی و رسیدن سیتی به رکورد ۱۰۰ امتیاز پایان یافت. اما چون تیم سازنده آن رکورد در سناریوی خیالی اصلاً شکل نمی‌گیرد، مقاله قهرمانی آن فصل را به یونایتدِ مورینیو می‌دهد، نه اینکه رکورد ۱۰۰امتیازی را به این تیم نسبت دهد. از آنجا که موفقیت‌های سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ پایه سلطه بعدی سیتی نیز در این فرض وجود ندارد، تغییر قهرمانان به فصل‌های پس از آن کشیده می‌شود.
لیورپولِ کلوپ در این خط زمانی فصل‌های ۱۹-۲۰۱۸ و ۲۰-۲۰۱۹ را پشت سر هم می‌برد؛ عنوان دوم همان قهرمانی‌ای است که در واقعیت نیز کسب کرد. لیورپول در فصل ۲۲-۲۰۲۱ هم قهرمان می‌شود. میان این عناوین، اوله گونار سولسشر یونایتد را به قهرمانی فصل ۲۱-۲۰۲۰ می‌رساند و تصویرش به‌عنوان مربی تغییر می‌کند، هرچند مقاله فرض می‌کند دشواری‌های باشگاه در یافتن جانشینی برای فرگوسن ادامه دارد و حضور او هم چندان طولانی‌تر نمی‌شود.
سهم آرسنال از این بازنویسی تاریخ، قهرمانی در فصل‌های ۲۳-۲۰۲۲ و ۲۴-۲۰۲۳ است؛ دو فصلی که در واقعیت رقابت قهرمانی را به سیتی واگذار کرد. در مقابل، چلسی با وجود هزینه برای ستاره‌ها و رقابت جدی‌تر در لیگ، به دلیل تغییر مداوم مربیان پس از فصل ۱۷-۲۰۱۶ به عنوان دیگری نمی‌رسد و در این سناریو به چند قهرمانی جام‌های حذفی بسنده می‌کند.
خریدهایی که توازن رقبا را تغییر دادند
بخشی از رشد واقعی سیتی با جذب بازیکنان تیم‌های رقیب همراه بود. این باشگاه از آرسنال امانوئل آدبایور را در سال ۲۰۰۹ با ۲۵ میلیون پوند و کولو توره را همان سال با ۱۶ میلیون پوند گرفت؛ سمیر نصری با ۲۴ میلیون و گائل کلیشی با ۱۰ میلیون پوند در سال ۲۰۱۱ رفتند و باکاری سانیا نیز در سال ۲۰۱۴ آزادانه جدا شد. از اورتون، جولئون لسکات با ۲۲ میلیون پوند در ۲۰۰۹، جک رادول با ۱۲ میلیون در ۲۰۱۲ و جان استونز با ۴۷.۵ میلیون در ۲۰۱۶ راهی سیتی شدند.
استون‌ویلا هم گرت بری را در سال ۲۰۰۹ با ۱۲ میلیون پوند، جیمز میلنر را در سال ۲۰۱۰ در معامله‌ای شامل ۱۸ میلیون پوند به‌علاوه استیون آیرلند، و فابیان دلف را در سال ۲۰۱۵ با ۸ میلیون پوند از دست داد. انتقال مهم دیگر کارلوس توز بود: سیتی او را با ۲۵.۵ میلیون پوند از وستهم گرفت و دستمزدی بیش از ۲۰۰ هزار پوند در هفته به او داد؛ رقمی که در سال ۲۰۰۹ بسیار بزرگ بود. یونایتد پیش‌تر توز را ۲ سال قرضی در اختیار داشت و قصد داشت قراردادش را دائمی کند. بیلبورد معروف «به منچستر خوش آمدی» نیز از پیامدهای همان انتقال بود.
در روایت فرضی، توز سال ۲۰۰۹ به‌طور دائمی در یونایتد می‌ماند و پس از انتقال رکوردشکن جهانی ۸۰ میلیون پوندی کریستیانو رونالدو به رئال مادرید در سال پیش از آن، کنار وین رونی به خط حمله تیم کمک می‌کند. رابین فن‌پرسی همچنان آرسنال را به مقصد یونایتد ترک می‌کند و مدتی با آن دو هم‌تیمی می‌شود. در عوض، آرسنال آدبایور، نصری و دیگر بازیکنانش را حفظ می‌کند و زیر نظر آرسن ونگر چند جام داخلی دیگر می‌برد؛ به این ترتیب، دوره واقعی بدون جام باشگاه از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ در این جهان رخ نمی‌دهد.
تاتنهام که طبق مقاله در دوره مورد بحث دست‌کم ۳ بار با فاصله‌ای اندک از لیگ قهرمانان بازماند، در این سناریو مرتب‌تر در این رقابت حاضر می‌شود. همین حضور به حفظ طولانی‌تر گرت بیل کمک می‌کند و او تاتنهام را در سال ۲۰۱۳ به قهرمانی جام حذفی می‌رساند. رئال مادرید همچنان او را با بیش از ۱۰۰ میلیون یورو جذب می‌کند، اما این انتقال ۲ سال دیرتر و در ۲۰۱۵ رخ می‌دهد. اورتون و استون‌ویلا نیز بیشتر برای سهمیه‌های اروپایی می‌جنگند و گاهی به لیگ قهرمانان می‌رسند؛ لسکات ۵ فصل دیگر ستون دفاع اورتون می‌ماند و بری دوران طولانی‌اش را در ویلا ادامه می‌دهد.
در همین جهان، صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان همچنان در سال ۲۰۲۱ نیوکاسل را تصاحب می‌کند، اما نبود الگوی سیتی انگیزه هزینه‌کرد گسترده برای خرید بازیکن را کاهش می‌دهد و نیوکاسل به جای رقابت برای سهمیه اروپا، بیشتر در میانه جدول می‌ماند.
گواردیولا از پاریس به آرسنال می‌رسد
پپ گواردیولا در مسیر واقعی پس از مربیگری بارسلونای بی در فصل ۰۸-۲۰۰۷، هدایت تیم اصلی را گرفت. مقاله برای دوره حضورش در بارسلونا ۳ قهرمانی لالیگا و در هر یک از جام حذفی اسپانیا، لیگ قهرمانان، سوپرجام و جام جهانی باشگاه‌ها ۲ قهرمانی برمی‌شمارد و می‌گوید این تیم هر ۶ جامی را که در سال تقویمی ۲۰۱۱ برایشان رقابت کرد، برد. او در ۲۰۱۲ برای یک سال استراحت به نیویورک رفت و سپس در سال ۲۰۱۳ راهی بایرن مونیخ شد؛ جایی که به روایت متن، طی ۴ سال ۷ عنوان به دست آورد.
سیتی در واقعیت گواردیولا را برای فصل ۱۷-۲۰۱۶ منصوب کرد و با سرمایه‌گذاری قابل توجه، در کنار مدیرانی چون فران سوریانو و چیکی بگیریستین که از سال‌ها دوستی و همکاری در بارسلونا او را می‌شناختند، شرایط کارش را فراهم ساخت. مقاله از تأثیر او طی ۱۰ سال حضور در سیتی بر چهره‌های دیگر فوتبال و کناره‌گیری‌اش در تابستان مورد اشاره خود سخن می‌گوید. اما سیتیِ کم‌خرج این روایت نه جایگاه لازم برای جذب او را دارد و نه توان هزینه‌کرد متناسب با خواسته‌هایش را.
در سناریوی فرضی، گواردیولا پس از بایرن یک وقفه یک‌ساله دیگر دارد و در سال ۲۰۱۶ به جای اونای امری هدایت پاری‌سن‌ژرمن را می‌پذیرد. گمانه‌ها درباره پیوستن لیونل مسی به او در پاریس مطرح می‌شود، اما مسی راهی این تیم نمی‌شود. در عوض، پاریسی‌ها در سال ۲۰۱۷ نیمار را با انتقالی رکوردشکن به ارزش ۲۲۲ میلیون یورو از بارسلونا می‌گیرند و یک سال بعد کیلیان امباپه را با ۱۸۰ میلیون یورو از موناکو جذب می‌کنند.
مقاله تصور می‌کند ترکیب نیمار، امباپه و ایده‌های گواردیولا، سلطه‌ای را در لیگ قهرمانان که در غیر این صورت به رئال مادرید و لیورپول می‌رسید، بر هم می‌زند: گواردیولا ۲ بار با پاریس قهرمان اروپا می‌شود و به نیمار برای کسب توپ طلا کمک می‌کند. او سپس در ۲۰۲۰ ناگهان جدا می‌شود؛ مطابق الگویی که این روایت برای دوران مربیگری‌اش در نظر می‌گیرد، بیش از ۴ سال در یک باشگاه نمی‌ماند. یک دوره استراحت دیگر در زمان همه‌گیری کرونا نیز پیش از بازگشتش به فوتبال قرار می‌گیرد.
مقصد بعدی گواردیولا در سال ۲۰۲۱ آرسنال است. در این سناریو، باشگاه‌های ایتالیایی پروژه مسلط مورد نظرش را ارائه نمی‌کنند؛ یونایتد پس از قهرمانی با سولسشر در فصل ۲۱-۲۰۲۰ اشتیاق چندانی برای تغییر مربی ندارد، چلسی بیش از حد آشفته به نظر می‌رسد و لیورپول با کلوپ در حال ساخت تیم خود است. آرسنال، که از زمان جدایی دوستانه ونگر در سال ۲۰۱۸ دنبال راه‌حل بوده، با سبک بازی گواردیولا سازگار تصور می‌شود. دوره موفقیت فرضی او با قهرمانی فصل ۲۳-۲۰۲۲ آغاز می‌شود و به اروپا هم می‌رسد؛ عنوانی که ونگر هرگز با این تیم به دست نیاورد.
آرتتا در پاریس؛ کمپانی در دورتموند
در مسیر واقعی روایت‌شده در مقاله، میکل آرتتا بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ به مدت ۳ سال دستیار گواردیولا بود و آن موقعیت را به مربیگری زیر نظر مائوریسیو پوچتینو در تاتنهام و پیشنهاد ونگر برای هدایت آکادمی آرسنال ترجیح داد. در جهان جایگزین، او باز هم آن پیشنهادها را رد می‌کند، اما گواردیولا را تا پاریس همراهی می‌کند. پس از جدایی مربی اسپانیایی در سال ۲۰۲۰، پاری‌سن‌ژرمن برای حفظ تداوم کار، آرتتا را جانشینش می‌کند؛ او پس از مدتی سازگاری، همچنان برای برتری در اروپا با استاد سابقش رقابت می‌کند.
ونسان کمپانی نیز در این روایت هرگز در دوران بازی با گواردیولا در سیتی کار نمی‌کند. او پس از پیوستن به سیتی از هامبورگ با حدود ۶ میلیون پوند در ۲۰۰۸، در سال ۲۰۱۳ راهی دورتموند می‌شود و کنار متس هوملس زوج دفاع میانی این تیم را می‌سازد. کمپانی پایان دوران بازی را همچنان در اندرلخت می‌گذراند، اما به‌جای الگوبرداری از سبک گواردیولا، به‌عنوان مربی شیوه‌ای پرشتاب‌تر و متأثر از بوندس‌لیگا برمی‌گزیند. دورتموند در سال ۲۰۲۱ نخستین فرصت مهم مربیگری را به او می‌دهد.
در بخش دیگری از این سناریو، لوئیس انریکه پس از شکست اسپانیا در نیمه‌نهایی یورو ۲۰۲۰ از سرمربیگری تیم ملی کنار می‌رود و در سال ۲۰۲۱ به بارسلونا برمی‌گردد، نه اینکه راهی پاری‌سن‌ژرمن شود. او انزو مارسکا، که مقاله در مسیر واقعی از او به‌عنوان مربی وقت سیتی نام می‌برد، را دستیارش می‌کند. مارسکا پس از ۴ سال کار کنار انریکه و آموختن شیوه فوتبال مالکانه او، پیشنهاد تاتنهام را برای جانشینی آنژه پوستکوعلو در سال ۲۰۲۵ می‌پذیرد.
ستاره‌هایی که به سیتی نمی‌رسند
مقاله هزینه جذب بازیکنان سیتی در ۱۸ سال گذشته را ۳.۶۴ میلیارد یورو ذکر می‌کند؛ مهاجمان تیم در این دوره از توز به آگوئرو و هالند رسیدند و بازیکنانی مانند ژسوس و ادین ژکو نیز میان آنها قرار گرفتند. در سناریوی کم‌خرج، بیشتر این ستاره‌ها به سیتی نمی‌پیوندند: باشگاه نه به اندازه کافی موفق است، نه می‌تواند همان مبالغ انتقال و دستمزد را بپردازد و نه گواردیولا را برای متقاعد کردنشان دارد. این سیتی گاهی خریدی بزرگ انجام می‌دهد، اما برای تراز کردن حساب‌ها ناچار است بعضی ستاره‌هایش را هم بفروشد.
دیوید سیلوا در سال ۲۰۱۰ راهی چلسی می‌شود و کنار فرانک لمپارد و مایکل اسین در خط میانی هجومی شکوفا می‌شود. اختلاف گزارش‌شده یحیی توره و گواردیولا در بارسلونا همچنان بخشی از داستان است، اما توره به جای سیتی به آرسنال می‌رود و کنار برادرش کولو بازی می‌کند؛ مقاله او را جانشین مورد انتظار پاتریک ویرا در خط میانی آرسنال تصور می‌کند. آگوئرو هم چون اتلتیکو حاضر به فروش او به رقیب همشهری‌اش رئال مادرید نیست، به یوونتوس می‌رود. پس از ۴ سال و بیش از ۱۰۰ گل، رئال ۸۰ میلیون یورو پیشنهاد می‌دهد و یوونتوس با پول آن پائولو دیبالا را از پالرمو می‌خرد.
فرناندینیو در این فرض همچنان در سال ۲۰۱۳ با ۳۴ میلیون پوند از شاختار دونتسک به سیتی می‌رود، اما بعدتر به تاتنهامی می‌پیوندد که با پول فروش بیل در سال ۲۰۱۵ تیمش را بازسازی می‌کند. رحیم استرلینگ نیز پس از قهرمانی فرضی لیورپول در فصل ۱۴-۲۰۱۳ و ادامه رقابت تیم برای جام‌ها، به درخواست راجرز قرارداد بزرگی امضا می‌کند و سال‌ها بعد به چلسی می‌رود. سیتی با وجود آسیب دیدن اعتبار کوین دی‌بروینه پس از «ناکامی» در چلسی، او را در سال ۲۰۱۵ با رکورد باشگاهی ۵۵ میلیون پوند می‌گیرد؛ بااین‌حال، درخشش او پس از چند فصل یکی از باشگاه‌های بزرگ اروپا را به خریدش وا‌می‌دارد.
علاقه چلسی به جان استونز در این جهان به جذب او از اورتون منجر می‌شود؛ استونز برای یک دهه ستون خط دفاع چلسی است و جای جان تری را می‌گیرد که در سال ۲۰۱۷ بازنشسته می‌شود. کایل واکر نیز از تاتنهام به چلسی می‌رود و در آرایش ۳-۴-۳ آنتونیو کونته به‌عنوان مدافع کناری رفت‌وبرگشتی بازی می‌کند. آیمریک لاپورت در سال ۲۰۱۸ به جای کلمان لنگله از اتلتیک بیلبائو راهی بارسلونا می‌شود؛ متن در توصیف این انتقال از «بارسلونای گواردیولا» نام می‌برد، هرچند در خط زمانی همین سناریو گواردیولا آن زمان مربی پاری‌سن‌ژرمن است.
برناردو سیلوا هم در سال ۲۰۱۷ به بارسلونا می‌رود تا جای آندرس اینیستا را بگیرد؛ در نتیجه، باشگاه در این روایت ۴۰ میلیون یورو برای پائولینیو و ۱۲۰ میلیون یورو برای فیلیپه کوتینیو از لیورپول خرج نمی‌کند. بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۹ بند فسخ ۷۰ میلیون یورویی رودری در قراردادش با اتلتیکو مادرید را فعال می‌کند تا برای دوران پس از تیاگو آلکانتارا، که سال بعد جدا می‌شود، آماده باشد. روبن دیاز نیز در سال ۲۰۲۰ به یونایتد می‌رود؛ تیمی که به ویکتور لیندلوف برای بازی کنار هری مگوایر اطمینان کافی ندارد.
جک گریلیش در سال ۲۰۲۱ با انتقالی ۱۰۰ میلیون پوندی به یونایتد می‌پیوندد و در این روایت جیدون سانچو دیگر به آن باشگاه نمی‌رود؛ مقاله نتیجه انتقال گریلیش را به همان اندازه ناموفق تصور می‌کند. مهم‌ترین تغییر اما مربوط به ارلینگ هالند است: در سال ۲۰۲۲، با وجود رقابت گسترده برای جذب مهاجم نروژی و بند فسخ ۶۰ میلیون یورویی قراردادش در دورتموند، آرسنال با فرصت بازی زیر نظر گواردیولا او را متقاعد می‌کند.
سیتیِ باثبات، اما دور از قهرمانی
در پس‌زمینه واقعی تغییر مالکیت، سیتی پیش از خرید گروه ابوظبی با مشکلات مالی جدی روبه‌رو بود. دارایی‌های مالک وقت، تاکسین شیناواترا، به‌دلیل پیگردهای کیفری در تایلند مسدود شده بود و او حتی نمی‌توانست هزینه‌های جاری باشگاه را تأمین کند؛ سیتی برای پرداخت مخارج وام می‌گرفت. در سناریوی فرضی، شیخ منصور همچنان باشگاه را از آن وضعیت نجات می‌دهد، اما هزینه‌کرد عظیم جای خود را به ثبات مالی می‌دهد. محدودیت مقررات سودآوری و پایداری لیگ برتر نیز مانع استفاده نامحدود از ثروت مالک برای رقابت مستقیم با تیم‌های بزرگ می‌شود.
این سیتی معمولاً بین رتبه‌های پنجم تا دهم لیگ قرار می‌گیرد، بسته به شرایط و مصدومیت‌ها بالا و پایین می‌رود، چند بار به لیگ قهرمانان می‌رسد و در جام‌های حذفی رقابت می‌کند. ورود بازیکنانی مانند دی‌بروینه ممکن است، ولی حفظ طولانی‌مدت آنها نه. در مقابل، حضور بازیکنان پرورش‌یافته در باشگاه به وضعیت مالی تیم کمک می‌کند: میکا ریچاردز پس از ورود از رده‌های پایه در ۲۰۰۵ یک دهه نقش مهمی دارد و دوره دوم حضور شان رایت‌فیلیپس طولانی‌تر و پربارتر می‌شود.
کیران تریپیه و ددریک بویاتا، که در واقعیت فرصت چندانی برای تثبیت خود نداشتند، در این سناریو دوره‌های خوبی در سیتی می‌گذرانند. کول پالمر، که مقاله نخستین بازی‌اش را در سال ۲۰۲۰ ذکر می‌کند، و ریکو لوئیس، که سال ۲۰۲۲ به تیم می‌رسد، همچنان از آکادمی باشگاه بیرون می‌آیند؛ هر دو نیز متولد منچستر بزرگ هستند. لوئیس در نقش سنتی‌تر دفاع راست بازیکنی ثابت می‌شود و هواداران پیش از جدایی بعدی پالمر، مدت بیشتری بازی او را در خط حمله می‌بینند.
ثبات روی نیمکت سیتی اما در این جهان به دست نمی‌آید. روبرتو مارتینس پس از دوره‌اش در ویگان انتخاب می‌شود؛ آندره ویلاش‌بواش بعد از ناکامی در چلسی و تاتنهام، سومین و آخرین فرصت خود را در لیگ برتر می‌گیرد. آلن پاردیو بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ نقش تثبیت‌کننده دارد و پس از او ادی هاوِ بورنموث برای دوره‌ای طولانی منصوب می‌شود. هاو در سال ۲۰۱۹ سیتی را به قهرمانی جام اتحادیه می‌رساند. این آینده فرضی به‌اندازه سال‌های پیاپی قهرمانی، بازی هجومی و حضور ستاره‌ها در سیتیِ واقعی پرزرق‌وبرق نیست؛ بااین‌حال، مقاله احتمال می‌دهد هوادارانی که در سال ۲۰۰۸ نگران بقای مالی باشگاه بودند، چنین ثباتی را هم می‌پذیرفتند.