یک کارشناس مسائل بین‌الملل، با اشاره به گزارش‌های منتشرشده درباره احتمال انجام حملات هوایی سه‌روزه با مشارکت آمریکا و اسرائیل علیه ایران، گفت: به نظر می‌رسد برخی تصور می‌کنند با انجام حملات هوایی بسیار شدید در یک بازه زمانی کوتاه می‌توانند نیازهای اساسی خود را برای شکست جمهوری اسلامی تأمین کنند.
هادی اعلمی فریمان، کارشناس مسائل بین‌الملل، درباره اظهارات اخیر دونالد ترامپ در گفت‌وگو با شبکه نیوزمکس مبنی بر احتمال حمله به ایران با استفاده از آنچه «مادر همه بمب‌ها» خوانده شده است، اظهار کرد: به احتمال زیاد، استفاده از سلاح هسته‌ای یا انجام عملیات زمینی، نارضایتی‌های جدی را در داخل آمریکا به وجود خواهد آورد؛ چراکه مردم آمریکا همواره نسبت به افزایش تلفات نیروهای زمینی این کشور در میدان نبرد حساس بوده‌اند.
آمریکا هنوز تصور می‌کند با حملات هوایی سه‌روزه می‌تواند ایران را فلج کند
به گزارش ایلنا، وی افزود: این حساسیت سابقه‌ای طولانی دارد و به جنگ ویتنام و دیگر صحنه‌هایی بازمی‌گردد که نیروهای آمریکایی در آن‌ها حضور زمینی داشته‌اند. افزایش تلفات نیروهای آمریکایی همواره برای افکار عمومی این کشور نگران‌کننده بوده است. به نظر من، ترامپ با مطرح کردن این اظهارات، در واقع استفاده از سلاح هسته‌ای و اعزام نیروهای زمینی را به حاشیه برده یا از احتمال آن‌ها کاسته است؛ چراکه نمی‌خواهد افکار عمومی داخل آمریکا را با نگرانی‌های بیشتری مواجه کند.
این کارشناس مسائل بین‌الملل ادامه داد: ارزیابی من این است که بر اساس طرح‌هایی که درباره آن‌ها صحبت می‌شود و گزارش‌هایی که منتشر شده، به نظر می‌رسد برخی هنوز معتقدند با انجام حملات هوایی بسیار شدید و سه‌روزه، با مشارکت آمریکا و اسرائیل، می‌توانند نیازهای اساسی خود را برای شکست جمهوری اسلامی تأمین کنند. البته این طرح‌ها را پنتاگون به‌طور مستقیم مطرح نکرده، بلکه ابتدا شبکه سی‌ان‌ان و سپس شبکه سی‌بی‌اس درباره آن‌ها گزارش‌هایی منتشر کرده‌اند.
اعلمی فریمان تصریح کرد: موضوع استفاده از سلاح هسته‌ای ابعاد و مؤلفه‌های مختلفی دارد و می‌تواند به رقابت‌های تسلیحاتی یا استفاده سایر کشورها از این سلاح‌ها هم منجر شود؛ چراکه اکنون کشورهای دیگری به دنبال سلاح هسته‌ای هستند. به نظر می‌رسد ایالات متحده هنوز تصور می‌کند با انجام یک عملیات سریع سه یا چهارروزه می‌تواند زیرساخت‌های اساسی ایران را هدف قرار دهد و کشور را به نوعی فلج کند.
وی افزود: آمریکایی‌ها ممکن است به دنبال آن باشند که از مرزهای شرقی و غربی، عواملی را که در اختیار دارند یا نیروهای نیابتی را وارد کشور کنند تا بتوانند تغییرات مدنظر خود را در داخل رقم بزنند؛ به نظر من، هدف آمریکایی‌ها در حال حاضر همین است.
طرح حمله کوتاه‌مدت به ایران می‌تواند با هدف تأثیرگذاری بر انتخابات آمریکا باشد
این کارشناس مسائل بین‌الملل در پاسخ به این پرسش که حمله احتمالی آمریکا و اسرائیل به ایران ممکن است پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا انجام شود یا پس از آن، با توجه به تمایل تل‌آویو به حمله پیش از انتخابات، گفت: فکر نمی‌کنم زمان حمله تأثیر چندانی برای اسرائیلی‌ها داشته باشد. ممکن است نتانیاهو بخواهد با انجام حمله، شرایط را تغییر دهد؛ چراکه وضعیت داخلی اسرائیل با شرایط جامعه آمریکا متفاوت است. به نظر من، برای اسرائیلی‌ها چندان مهم نیست که حمله در چه زمانی انجام شود و بیشتر تمایل دارند این اقدام را در هر زمانی که امکان آن فراهم باشد، انجام دهند.
این کارشناس مسائل بین‌الملل در ادامه، درباره تأثیر زمان حمله احتمالی بر انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا گفت: با توجه به اینکه سلاح هسته‌ای هم در دستور کار آن‌ها بوده، اما اکنون از احتمال استفاده از آن کاسته‌اند، اگر شناخت دقیقی از جامعه آمریکا داشته باشیم، متوجه می‌شویم که مسائل انرژی و اقتصادی برای مردم این کشور اهمیت بیشتری دارد و مسائل سیاست خارجی کمتر در کانون توجه افکار عمومی قرار می‌گیرد.
وی افزود: به نظر من، اینکه طرح‌هایی برای انجام عملیات در یک بازه زمانی محدود، مثلاً سه یا چهار روزه، مطرح می‌شود، با هدف تأثیرگذاری بر انتخابات است تا جمهوری‌خواهان بتوانند از منظر خود، آرای لازم را کسب کنند.
اگر هدف فقط خرید زمان باشد، مذاکرات ایران و آمریکا به نتیجه نمی‌رسد
اعلمی فریمان در پاسخ به پرسشی درباره وضعیت مذاکرات ایران و آمریکا، با توجه به مطرح شدن موضوع مذاکره در هفته‌های گذشته و اعلام آمادگی ولادیمیر پوتین برای دریافت اورانیوم غنی‌شده ایران، اظهار کرد: مذاکرات پشت پرده به دو مؤلفه اساسی وابسته است؛ نخست اینکه آیا سیستم سیاسی هر دو طرف واقعا به این باور رسیده است که باید عادی‌سازی روابط را دنبال کند یا خیر.
وی ادامه داد: گاهی کشورها در مسائل تاکتیکی عمل می‌کنند تا زمان بخرند، اهداف دیگری را دنبال کنند یا بدون تجدیدنظر در راهبردهای خود، همان مسیر گذشته را ادامه دهند. اگر قرار باشد سیستم سیاسی دو طرف وضعیت موجود را به همین شکل ادامه دهد، زمان بخرد و بحران را طولانی کند تا مثلاً یک دوره‌ای به پایان برسد، بدون اینکه اهداف راهبردی تغییر کند، به نظر من زمینه‌ای برای مصالحه فراهم نخواهد شد.
این کارشناس مسائل بین‌الملل تصریح کرد: در چنین شرایطی، هر نوع مذاکره یا مصالحه‌ای نیز به شکست منجر خواهد شد؛ زیرا اهداف اصلی آمریکا و اسرائیل برآورده نمی‌شود.
وی گفت: اگر دو طرف بخواهند با همین رویکرد و با الگوبرداری از تاکتیک‌های مقطعی، میان‌مدت و بلندمدت به مسیر خود ادامه دهند، بعید می‌دانم مصالحه به نتیجه برسد؛ مگر اینکه در داخل واقعاً به این نتیجه رسیده باشند که روابط به شکلی عادی‌سازی شود.
اعلمی فریمان افزود: در صورت حرکت به سمت عادی‌سازی روابط، ناگزیر باید امتیازهایی از سوی دو طرف داده شود؛ از جمله در حوزه هسته‌ای و تأمین امنیت متقابل، یا انعقاد پیمان‌های همکاری امنیتی جمعی در منطقه. در واقع، راهبرد کشورها باید به سمت همکاری حرکت کند.
وی ادامه داد: در روابط بین‌الملل، در نگاه به سایر کشورها، دو مسیر کلی همکاری و ستیز وجود دارد. اگر دو طرف بخواهند مسیر همکاری را انتخاب کنند، به خصوص جمهوری اسلامی ایران باید با وجود انتقادهای فراوان به نظام سیاسی بین‌المللی حاکم و بی‌عدالتی‌های موجود راه‌هایی برای همکاری پیدا کند و بتواند در چارچوب همین ساختار با دیگر کشورها همکاری داشته باشد. در چنین حالتی امیدواریم مصالحه و سازش محقق شود و به سمت فرهنگ همکاری پیش برویم.
بعید می‌دانم روس‌ها میانجی خوبی برای ایران باشند
این کارشناس مسائل بین‌الملل، درباره امکان نقش‌آفرینی روسیه به‌عنوان میانجی میان ایران و آمریکا، اظهار کرد: بعید می‌دانم روس‌ها بتوانند میانجی خوبی برای ما باشند؛ چراکه آن‌ها همواره منافع خود را در حوزه‌های مختلف دنبال کرده‌اند و خواسته‌اند منافع ملی روسیه تأمین شود.
وی ادامه داد: اگر جمهوری اسلامی واقعاً مسیر همکاری در عرصه بین‌الملل را انتخاب کند و بخواهد این مسیر را پیش ببرد، فکر می‌کنم اساسا نیازی به میانجی هم نداشته باشد و بتواند مسائل را به‌صورت مستقیم حل‌وفصل کند.
اگر مسائل داخلی حل شوند، می‌توانیم سیاست خارجی قدرتمندی داشته باشیم
این کارشناس مسائل بین‌الملل در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حمله زمینی آمریکا به ایران، با توجه به محاصره و تحولات منطقه، به‌ویژه در شمال غرب کشور گفت: فکر می‌کنم دو مسئله به‌شدت با یکدیگر آمیخته و پیوند خورده‌اند؛ مسائل داخلی و مسائل خارجی ما. سیاست داخلی و سیاست خارجی دو زنجیره متصل به هم هستند و یکدیگر را پوشش می‌دهند.
وی افزود: بخشی از نارضایتی‌هایی که ممکن است در داخل وجود داشته باشد، قابل پنهان کردن نیست. نارضایتی از وضعیت تورم و اقتصاد، سیاست‌های داخلی و نبود امکان اصلاح در بسیاری از حوزه‌ها، می‌تواند نارضایتی‌های داخلی را تجمیع و افراد بیشتری را با آن همراه کند.
اعلمی فریمان با تأکید بر اهمیت افکار عمومی، اظهار کرد: در حوزه افکار عمومی، دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. عده زیادی به صلح و مذاکره و امتیاز دادن تمایل دارند و عده‌ای هم بحث مقاومت را مطرح می‌کنند و معتقدند از طریق مقاومت می‌توانند به ارزش‌های موردنظر خود دست پیدا کنند.
وی ادامه داد: فکر می‌کنم مسائل داخلی ما در حال حاضر سایه سنگینی دارند و باید حل‌وفصل شوند. لازم است در حوزه‌های مختلف اصلاحات داخلی صورت بگیرد و سطح رضایتمندی در داخل به میزان بالایی برسد. اگر این اتفاق رخ دهد، بسیاری از مسائل سیاست خارجی ما هم خودبه‌خود حل خواهد شد. من پیوند مسائل داخلی و خارجی را بسیار مهم می‌دانم؛ اگر مسائل داخلی حل‌وفصل شوند، می‌توانیم در عرصه خارجی هم سیاست خارجی قدرتمندی داشته باشیم.
این کارشناس مسائل بین‌الملل درباره احتمال حمله زمینی آمریکا به ایران گفت: این موضوع به مؤلفه‌های مختلفی بستگی دارد. یکی از مسائلی که آمریکایی‌ها در حال حاضر با آن مواجه هستند، فشار در حوزه انرژی است. در همین ۲۴ ساعت گذشته مطرح شده که ممکن است تحریم‌های مربوط به ناوگان سایه روسیه و جمهوری اسلامی ایران را کاهش دهند. این مسئله نشان می‌دهد که موضوع انرژی تأثیر بسیار زیادی بر آمریکا دارد و آن‌ها می‌خواهند در این زمینه تعادل ایجاد کنند و هم‌زمان در عرصه داخلی آمریکا هم به تعادل برسند.
وی افزود: بعید می‌دانم آمریکایی‌ها حمله نظامی مستقیم و گسترده‌ای انجام دهند، اما ممکن است نیروهای نیابتی را سازماندهی و در مرزهای مختلف جمهوری اسلامی ایران مسلح کنند. حتی ممکن است در مناطقی به‌صورت محدود اقدامی برای اشغال انجام دهند؛ در هر یک از حوزه‌های مرزی که امکان ورود داشته باشند شاید این اقدام را داشته باشند تا ایران را به خیال خودشان به مذاکره و تسلیم وادار کنند. به احتمال زیاد، ابتدا چنین طرح‌هایی را دنبال خواهند کرد؛ چراکه در آن صورت، آرایش نیروهای نظامی و صحنه نظامی قطعاً دستخوش تغییرات جدی خواهد شد.