استارتاپ دروگ با جذب ۲۰ میلیون دلار، دیتاسنترهای شناور را با انرژی حرارتی اقیانوس تغذیه می‌کند؛ نمونه اولیه تا ۱۴۰۷ آماده می‌شود.
استارتاپ تازه‌تأسیس دروگ (Drogue) طرحی بلندپروازانه برای ساخت مراکز داده شناور روی اقیانوس ارائه کرده که انرژی خود را مستقیماً از اختلاف دمای آب‌های سطحی و عمیق دریا تأمین می‌کنند. این شرکت که تاکنون تقریباً ناشناخته باقی مانده بود، حالا با جذب ۲۰ میلیون دلار سرمایه، آماده ورود به مرحله ساخت نمونه اولیه است.
بنیان‌گذار و مدیرعامل این استارتاپ، سم سایپ، می‌گوید نمونه اولیه چندمگاواتی تا اوایل سال ۱۴۰۷ روی یک کشتی اقیانوس‌پیما نصب و به دریا فرستاده خواهد شد. نسخه‌های بعدی روی سازه‌هایی شبیه سکوهای نفتی فراساحلی ساخته می‌شوند. هدف اصلی، پاسخ به نیاز فوری صنعت هوش مصنوعی به ظرفیت محاسباتی است؛ نیازی که با زمان‌بندی‌های ۸ تا ۱۰ ساله پروژه‌های سنتی دیتاسنتر و محدودیت‌های شبکه برق زمینی سازگار نیست.
دروگ تنها شش ماه پیش در واشنگتن دی‌سی تأسیس شد و در همین مدت کوتاه توانسته سرمایه‌گذارانی مانند XYZ Venture Capital، Toyota Ventures، Tamarack Global، Dream، FDVC، Garuda Ventures، Flexcap، Boost VC و Slow Ventures را جذب کند. این سرعت جذب سرمایه نشان‌دهنده علاقه جدی بازار به راه‌حل‌های جایگزین برای تأمین انرژی مراکز داده است.
ایده اصلی بر پایه فناوری تبدیل انرژی حرارتی اقیانوس (OTEC) استوار است؛ روشی که از دهه ۱۳۳۰ شمسی شناخته شده و در دهه ۱۳۶۰ نیز آزمایش‌هایی روی آن انجام شد، اما به دلیل محدودیت‌های فنی و سرمایه کنار گذاشته شد. سایپ با مصاحبه با مهندسان پروژه‌های قدیمی، به این نتیجه رسید که اصل فناوری کارآمد است و تنها به مقیاس بزرگ‌تر و سرمایه‌گذاری کافی نیاز دارد.
سیستم دروگ مانند یک پمپ حرارتی معکوس عمل می‌کند. آب گرم سطحی ابتدا برای خنک‌کاری سرورها استفاده می‌شود و سپس برای تبخیر آمونیاک (ماده‌ای که در دمای منفی ۲۸ درجه فارنهایت به گاز تبدیل می‌شود) به کار می‌رود. گاز آمونیاک از توربین عبور کرده و برق تولید می‌کند. در مرحله بعد، آب سرد عمق هزارمتری اقیانوس گاز را دوباره به مایع تبدیل می‌کند و چرخه تکرار می‌شود. به گفته سایپ، اختلاف دمای سطح و عمق اقیانوس آن‌قدر پایدار است که حتی برداشت مقدار قابل توجهی گرما نیز آن را از بین نمی‌برد.
اقیانوس‌ها هر سال بیش از ۵٫۸ میلیون ترات‌وات‌ساعت انرژی اضافی ناشی از گرمایش زمین جذب می‌کنند؛ در حالی که کل مصرف انرژی تمدن بشری حدود ۱۸۰ هزار ترات‌وات‌ساعت در سال است. بنابراین برداشت بخشی از این انرژی برای دیتاسنترها تأثیر ناچیزی بر تعادل حرارتی اقیانوس خواهد داشت.
مزیت کلیدی این طرح، نزدیکی مستقیم مراکز داده به منبع انرژی و حذف نیاز به کابل‌کشی پرهزینه به ساحل است. هر شناور حدود یک دهه در دریا باقی می‌ماند و داده‌ها با هزینه بسیار پایین از طریق ارتباطات ماهواره‌ای یا کابل‌های زیردریایی منتقل می‌شوند. دروگ هم‌اکنون تأیید اولیه (Approval in Principle) را از اداره کشتی‌رانی آمریکا دریافت کرده و در حال خرید اولین کشتی برای ساخت نمونه اولیه است.
این رویکرد شباهت‌هایی با ایده دیتاسنترهای مداری دارد، اما با این تفاوت مهم که نیازی به پرتاب موشک‌های گران‌قیمت ندارد و تنها به حرکت کشتی روی آب‌هایی متکی است که بشر هزاران سال است آن‌ها را می‌پیماید.