با علت ایجاد گردابه‌های خطرناک پشت بال هواپیما و دلیل فاصله انداختن برج مراقبت میان پروازها آشنا شوید تا با پدیده آشفتگی دنباله‌ای آشنا شوید.

گردابه‌های خطرناک پشت بال هواپیماهای سنگین، برج مراقبت را ملزم می‌کند تا برای جلوگیری از سوانح هوایی میان پروازها فاصله زمانی ایجاد کند.

وقتی یک هواپیمای مسافربری بزرگ مانند بوئینگ ۷۴۷ یا ایرباس A380 از باند فرودگاه بلند می‌شود، هواپیمای بعدی نمی‌تواند بلافاصله پشت سر آن حرکت کند. حتی اگر باند کاملاً خالی باشد و هواپیمای قبلی از زمین فاصله گرفته باشد، ممکن است برج مراقبت از هواپیمای بعدی بخواهد چند دقیقه منتظر بماند.

دلیل این تأخیر، پدیده‌ای به نام آشفتگی دنباله‌ای یا Wake Turbulence است؛ جریان‌های چرخشی قدرتمندی که در مسیر پرواز هواپیما باقی می‌مانند و می‌توانند کنترل هواپیمای بعدی را مختل کنند.

غول‌های پرنده چگونه در هوا گردباد ایجاد می‌کنند؟

هر هواپیمایی برای پرواز به نیروی رو به بالا نیاز دارد. اختلاف فشار میان سطح بالایی و پایینی بال باعث ایجاد این نیرو می‌شود؛ اما همین اختلاف فشار، جریان هوا را در اطراف نوک بال‌ها به حرکت درمی‌آورد و دو گردابه چرخان در پشت هواپیما شکل می‌گیرد. این گردابه‌ها در جهت مخالف یکدیگر می‌چرخند و در مسیر حرکت هواپیما باقی می‌مانند.

شدت این جریان‌های چرخشی به وزن هواپیما، سرعت، طول بال‌ها و شکل بال بستگی دارد. هرچه هواپیما سنگین‌تر و سرعت آن کمتر باشد، معمولاً گردابه‌های قوی‌تری ایجاد می‌کند. به همین دلیل، هواپیماهای پهن‌پیکر و سنگین، به‌خصوص هنگام برخاستن و فرود آمدن، می‌توانند آشفتگی دنباله‌ای خطرناکی برای هواپیماهای کوچک‌تر به وجود آورند.

چرا گردابه‌های پشت هواپیما خطرناک هستند؟

گردابه‌های ایجادشده در پشت بال‌ها فقط جریان‌هایی از هوای متلاطم نیستند؛ آن‌ها می‌توانند نیروی چرخشی قابل‌توجهی به هواپیمایی وارد کنند که از مسیرشان عبور می‌کند. اگر هواپیمای دوم وارد هسته این گردابه‌ها شود، ممکن است ناگهان به یک سمت غلت بزند یا دچار تغییر وضعیت غیرمنتظره شود. در چنین شرایطی، خلبان باید با استفاده از سطوح کنترلی هواپیما با این حرکت مقابله کند؛ اما اگر شدت گردابه زیاد باشد، توان کنترل هواپیما ممکن است برای خنثی کردن آن کافی نباشد.

این خطر برای هواپیماهای سبک‌تر و دارای بال‌های کوتاه‌تر جدی‌تر است؛ زیرا توانایی آن‌ها برای مقابله با نیروی چرخشی گردابه محدودتر خواهد بود. برخورد با آشفتگی دنباله‌ای می‌تواند از یک تکان نسبتاً خفیف تا از دست رفتن کنترل هواپیما و حتی سانحه‌ای فاجعه‌بار متغیر باشد.

گردابه‌ها چه مدت در هوا باقی می‌مانند؟

یکی از دلایل اصلی ضرورت فاصله گرفتن هواپیماها از یکدیگر، ماندگاری گردابه‌ها در مسیر پرواز است. این جریان‌ها بلافاصله پس از عبور هواپیما از بین نمی‌روند و ممکن است از چند ثانیه تا چند دقیقه در هوا باقی بمانند. گردابه‌های هواپیماهای بزرگ به‌تدریج به سمت پایین حرکت می‌کنند و با گذشت زمان و افزایش فاصله از هواپیمای تولیدکننده، قدرت آن‌ها کاهش می‌یابد.

نزدیک سطح زمین، وضعیت پیچیده‌تر می‌شود. گردابه‌ها پس از رسیدن به ارتفاع پایین می‌توانند در امتداد سطح باند به طرفین حرکت کنند و حتی وارد مسیر باند مجاور شوند. جهت و سرعت باد نیز بر محل قرارگیری آن‌ها تأثیر می‌گذارد. برای مثال، باد جانبی ممکن است یکی از گردابه‌ها را به سمت باند کناری جابه‌جا کند، درحالی‌که گردابه دیگر مدت بیشتری در محدوده مسیر فرود باقی بماند. در هوای آرام نیز ممکن است جریان‌های چرخشی مدت بیشتری در محدوده باند حفظ شوند.

چرا هواپیماهای بعدی باید منتظر بمانند؟

برج مراقبت برای جلوگیری از برخورد هواپیماها با گردابه‌های باقی‌مانده، حداقل فاصله‌های زمانی یا مکانی مشخصی را میان پروازها اعمال می‌کند. این فاصله‌ها بر اساس دسته‌بندی هواپیماها از نظر تولید آشفتگی دنباله‌ای تعیین می‌شوند.

برای نمونه، هواپیماهای بسیار بزرگ مانند ایرباس A380 در دسته فوق سنگین قرار می‌گیرند و هواپیماهای سنگین دیگری مانند بوئینگ ۷۴۷ در گروه سنگین طبقه‌بندی می‌شوند؛ بنابراین، هواپیمایی که پشت سر یک A380 حرکت می‌کند، ممکن است به فاصله بیشتری نسبت به هواپیمایی نیاز داشته باشد که پشت سر یک هواپیمای کوچک‌تر قرار گرفته است.

این محدودیت‌ها فقط به وزن واقعی هواپیما در یک پرواز خاص وابسته نیستند و در مقررات هوانوردی، نوع هواپیما و حداکثر وزن مجاز برخاست آن نیز در طبقه‌بندی نقش دارد. میزان فاصله لازم به نوع هواپیمای پیشرو و دنباله‌رو، نوع عملیات و شرایط فرودگاه بستگی دارد؛ بنابراین نمی‌توان برای تمام پروازها یک زمان انتظار ثابت در نظر گرفت.

خلبانان چگونه از آشفتگی دنباله‌ای دوری می‌کنند؟

فاصله‌گذاری تنها راه مقابله با این پدیده نیست. خلبانان هنگام برخاستن پشت سر یک هواپیمای بزرگ، به نقطه‌ای توجه می‌کنند که هواپیمای قبلی از زمین جدا شده است و تلاش می‌کنند پیش از رسیدن به همان نقطه از زمین بلند شوند. هنگام فرود نیز توصیه می‌شود مسیر نهایی پرواز در ارتفاعی بالاتر از مسیر هواپیمای بزرگ‌تر باشد و محل تماس چرخ‌های آن با باند در نظر گرفته شود.

این اقدامات در کنار فاصله‌گذاری برج مراقبت، احتمال برخورد با گردابه‌ها را کاهش می‌دهند. به همین دلیل، انتظار هواپیما پشت سر یک غول پرنده صرفاً برای رعایت نظم ترافیک هوایی نیست؛ بلکه اقدامی ضروری برای جلوگیری از ورود هواپیما به جریان‌های چرخشی خطرناکی است که ممکن است پس از عبور هواپیمای قبلی همچنان در مسیر باقی مانده باشند.