ناصر ایمانی فعال اصولگرا تصریح کرد: کسی که ادعایی را علیه فردی مطرح می‌کند، چه سند داشته باشد چه نداشته باشد، باید اخلاق را رعایت کند؛ داشتن سند به این معنا نیست مجاز باشیم هرگونه الفاظ و ادبیات هتاکانه‌ای به کار ببریم.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ناصر ایمانی ، درباره ضرورت رعایت اخلاق در اظهارنظرهای سیاسی و مرز میان نقد صریح و تخریب شخصیت افراد، اظهار کرد: به این دلیل که در کنش‌های سیاسی ضعیف هستیم، اخلاق سیاسی ما هم ضعیف شده است. سابقه کار سیاسی در ایران به معنای مصطلح در جهان، حدود ۴۰ تا ۴۵ سال است. پیش از آن، به دلیل عملکرد رژیم‌های حاکم، سابقه کار سیاسی به آن معنا در ایران وجود نداشت مگر مقطعی کوتاه در دوران مشروطیت؛ که همین امر موجب شده نتوانیم اخلاق و فرهنگ فعالیت سیاسی را آموزش ببینیم.
بنابر روایت ایسنا، فعال سیاسی اصولگرا با اشاره به شرایط سال‌های پس از انقلاب، یادآور شد: پس از انقلاب تا حدود ۱۰ سال، به دلیل جنگ، محدودیت‌هایی بر فضای عمومی کشور حاکم بوده است. بنابراین، نهایتاً می‌توان سابقه کار سیاسی در کشور ما را حدود ۳۰ سال دانست و این زمان برای اینکه آموزش ببینیم و فرهنگ تعامل سیاسی با رقبای خود را شکل دهیم، زمان زیادی نیست.
نبود سازوکار ائتلاف میان احزاب، تعامل سیاسی را تضعیف کرده است
وی در زمینه نقش فعالیت حزبی در شکل‌گیری اخلاق سیاسی، تصریح کرد: به دلیل قوانینی که در کشور وجود دارد و احزاب نمی‌توانند در قامت حزبی به مجالس قانون‌گذاری وارد شوند، تعامل سیاسی نیز در کشور بسیار ضعیف شده است. در کشورهای دیگر، احزاب، کرسی‌های مجلس را اشغال می‌کنند، نه افراد. احزاب در صورتی که نتوانند اکثریت آرا را به دست بیاورند، مجبور می‌شوند با یکدیگر ائتلاف کنند و همین ائتلاف کردن، به رشد اخلاق سیاسی منجر می‌شود.
ایمانی ادامه داد: دو یا سه حزبی که با یکدیگر رقیب بوده‌اند، وقتی در انتخابات نتوانند اکثریت آرا را به دست بیاورند، مجبور می‌شوند ائتلاف تشکیل دهند و وقتی ائتلاف تشکیل می‌دهند، تعامل سیاسی و اخلاق سیاسی رشد می‌کند. در کشور ما، چون چنین سازوکاری وجود ندارد، احزاب در دولت‌ها و مجالس با یکدیگر تعامل چندانی ندارند و بیشتر در صحنه اجتماع، مطبوعات، جراید و فضای مجازی یکدیگر را می‌بینند.
فعال سیاسی اصولگرا با اشاره بهت تأثیر نبود سازوکار همکاری میان احزاب بر فعالیت سیاسی، افزود: احزاب بدون اینکه نیاز داشته باشند با یکدیگر همکاری کنند، می‌توانند هر نوع مواجهه‌ای را باهم داشته باشند؛ برای مثال، جناح‌های رقیب هیچگاه مجبور نیستند با یکدیگر همکاری کنند، چراکه اساساً چنین سازوکاری وجود ندارد.
تفکیک میان توهین و هتاکی با نقد و پیشنهاد، ضروری است
وی با تأکید بر ضرورت تفکیک میان نقد سیاسی و رفتارهای توهین‌آمیز، تاکید کرد: باید تفاوت بین هتاکی، توهین، افترا و نقادی را بدانیم. نقد و پیشنهاد با فحش، توهین و تحقیر متفاوت است. متأسفانه، وقتی می‌خواهیم نقد تندی کنیم سراغ توهین می‌رویم؛ در حالی که نقد تند به معنای توهین کردن نیست.
ایمانی با اشاره به وضعیت اخلاق سیاسی در آمریکا، گفت: در آمریکا نیز اخلاق سیاسی رعایت نمی‌شود. می‌توان دید که احزاب یا رئیس‌جمهوری آنان چه توهین‌هایی علیه حزب مقابل، افراد سیاسی جناح رقیب یا دیگران مطرح می‌کنند. با این حال، فرهنگ ما با آنان متفاوت است و باید تفاوت بین توهین، افترا و هتاکی را با نقد و پیشنهاد از یکدیگر تفکیک کنیم.
داشتن سند، مجوزی برای استفاده از ادبیات هتاکانه نیست
فعال سیاسی اصولگرا درباره ضرورت رعایت اخلاق در طرح اتهام علیه افراد از سوی صاحبان تریبون، تصریح کرد: کسی که ادعایی را علیه فردی مطرح می‌کند، چه سند داشته باشد چه نداشته باشد، باید اخلاق را رعایت کند. ما در کشوری زندگی می‌کنیم که از متمدن‌ترین کشورهای جهان به شمار می‌رود. ما بااخلاق و بافرهنگ هستیم و باید فرهنگ ایرانی، اسلامی و اخلاق را رعایت کنیم. نباید از ادبیات پرخاشگرانه، تند و بی‌ادبانه استفاده کنیم. اینکه برای ادعای خود سند داریم یا نداریم، بحث دیگری است؛ داشتن سند به این معنا نیست مجاز باشیم هرگونه الفاظ و ادبیات هتاکانه‌ای به کار ببریم.
وی درباره مسئولیت صاحبان تریبون در ترویج اخلاق سیاسی در جامعه، گفت: صاحبان تریبون کسانی هستند که اخلاق را به جامعه تزریق می‌کنند. وقتی جامعه می‌بیند دو نفر که تریبون و مسئولیت دارند، چنین برخوردی با یکدیگر می‌کنند، دیگر از مردم عادی و افرادی با مشاغل مختلف یا کسانی که سواد زیادی ندارند، چه انتظاری می‌توان داشت؟ در واقع صاحبان تریبون، مسئولیت و منصب باید اخلاق را رعایت کنند و بدانند رفتارشان بر جامعه تأثیر می‌گذارد.
ایمانی با تأکید بر ضرورت الگوگیری از مسئولان در رعایت اخلاق، افزود: وقتی صاحبان مسئولیت، از جمله استاد دانشگاه، روحانی یا افراد دارای منصب، اخلاق را رعایت نکنند، از جامعه و مردم عادی چه انتظاری می‌توان داشت؟ مردم بر رویه و روش صاحبان حکومت هستند و صاحبان مسئولیت باید در رعایت اخلاق پیش‌قدم باشند.
رسانه‌ها در حفظ اخلاق و فرهنگ عمومی مسئولیت‌پذیر باشند
فعال سیاسی اصولگرا در زمینه مسئولیت اجتماعی رسانه‌ها در جامعه، اظهار کرد: اگر رسانه را تریبون افکار عمومی بدانیم، پاسخ این پرسش روشن می‌شود که مسئولیت رسانه‌ها تا چه اندازه است. باید دید آیا رسانه‌های موجود نماینده افکار عمومی هستند یا رسانه‌ای هستند که فردی سرمایه‌گذاری کرده و برای خودش راه‌اندازی کرده است. رسانه، نماینده بخشی از افکار عمومی است و به همین دلیل مسئولیت آن بسیار بالا است.
وی ادامه داد: رسانه به این معنا نیست که چند نفر دور هم جمع شده‌اند، پولی گذاشته‌اند و روزنامه‌ای راه انداخته‌اند یا تریبونی در فضای مجازی ایجاد کرده‌اند؛ بلکه رسانه نماینده بخشی از افکار عمومی است. رسانه باید مسئولیت اجتماعی خود را برای حفظ اخلاق عمومی انجام دهد. همان‌طور که رسانه برای خود مسئولیت اجتماعی قائل است که چه اخباری را منتشر کند و چه تحلیل‌هایی را ارائه دهد، حفظ اخلاق و فرهنگ عمومی نیز از رسالت‌های آن است.
نباید خطاهای محدود در تجمعات شبانه را به کل آنها تعمیم داد
ایمانی در پاسخ به پرسشی درباره برخی شعارهای مطرح‌شده در تجمعات شبانه، اظهار کرد: برگزاری تجمعات شبانه یک انقلاب اجتماعی است که به دلیل تجاوز نظامی دشمن به ایران، به شکل خودجوش از سوی مردم شکل گرفته‌اند. اگر در برخی تجمعات بسیار محدود، در گوشه‌ای از یک شهر یا شهرستان، حرکت‌های ناصحیحی انجام شود، نباید این موارد را بزرگ‌نمایی و از آنها بهره‌برداری کرد؛ به‌گونه‌ای که این تصور ایجاد شود تمام تجمعات و جنبش‌های اجتماعی که هرشب در شهرها برگزار می‌شوند، اخلاق را رعایت نمی‌کنند.
فعال سیاسی اصولگرا در زمینه ضرورت تذکر به افرادی که در تجمعات شبانه سخنان نادرست مطرح می‌کنند، گفت: این تجمعات کاملاً اخلاق را رعایت می‌کنند اما اگر در یک تجمع کوچک، در یک شهر و در یک شب، فردی که تریبون دارد حرف نابجایی بزند، باید همان‌جا به او تذکر داد. این تریبون، تریبونی مقدس و خودجوش مردم متعهدی است که به خاطر دفاع از ایران به صحنه آمده‌اند و نباید این موارد را بزرگ‌نمایی کرد.