پورشه قصد دارد نقطه سربه‌سر مالی خود را به کمتر از ۲۰۰ هزار دستگاه خودرو در سال کاهش دهد. این هدف به معنای عرضه گسترده مدل‌های اقتصادی مانند ماکان نیست؛ بلکه خودروساز آلمانی به دنبال کسب درآمد بیشتر از بخش لوکس بازار است؛ جایی که خودروهای سفارشی، مدل‌های تک‌نسخه‌ای و پروژه‌های بازسازی با هزینه‌های چندصد
پورشه قصد دارد نقطه سربه‌سر مالی خود را به کمتر از ۲۰۰ هزار دستگاه خودرو در سال کاهش دهد.
این هدف به معنای عرضه گسترده مدل‌های اقتصادی مانند ماکان نیست؛ بلکه خودروساز آلمانی به دنبال کسب درآمد بیشتر از بخش لوکس بازار است؛ جایی که خودروهای سفارشی، مدل‌های تک‌نسخه‌ای و پروژه‌های بازسازی با هزینه‌های چندصد هزار دلاری می‌توانند سود قابل‌توجهی ایجاد کنند، بدون آنکه شرکت مجبور به افزایش تیراژ تولید باشد.
این راهبرد بخشی از برنامه گسترده‌تر پورشه برای بازگرداندن سودآوری پس از دوره‌ای دشوار به شمار می‌رود؛ دوره‌ای که با کاهش درآمد، تعرفه‌های تجاری، رقابت شدید در چین و تصمیم‌های پرهزینه برای برقی‌سازی محصولات همراه بوده است. پورشه به‌جای تمرکز صرف بر افزایش فروش، می‌خواهد از هر خودرو درآمد بیشتری کسب کند؛ به‌ویژه از مدل‌های رده‌بالای خود.
برای تحقق این هدف، پورشه فرصت‌های بیشتری در اختیار مشتریان ثروتمند قرار می‌دهد تا خودروهایی سفارش دهند که نمونه مشابهی از آن‌ها در اختیار هیچ فرد دیگری قرار ندارد. به گفته الکساندر فابیگ، معاون بخش شخصی‌سازی و خودروهای کلاسیک پورشه، واحد Sonderwunsch این شرکت در حال حاضر روی ۱۵ پروژه تک‌نسخه‌ای کار می‌کند که قیمت آن‌ها از کمتر از ۲ میلیون دلار آغاز می‌شود و به حدود ۱۵ میلیون دلار می‌رسد. فابیگ این اطلاعات را در گفت‌وگو با نشریه Automotive News مطرح کرد.
هرچه خودرو خاص‌تر باشد، قیمت آن بالاتر می‌رود
برنامه Sonderwunsch پورشه، شخصی‌سازی خودرو را بسیار فراتر از انتخاب رنگی متفاوت یا سفارش تمام امکانات موجود می‌برد. مشتریان می‌توانند خودروهایی اختصاصی سفارش دهند که ساخت قطعات جدید و انجام مراحل توسعه گسترده را ضروری می‌سازند. به این ترتیب، یک خودروی اسپرت خاص به محصولی کاملاً منحصربه‌فرد تبدیل خواهد شد.
پورشه همچنین ظرفیت قابل‌توجهی برای تولید مدل‌هایی با تیراژ بسیار محدود، موسوم به Few-Off، در نظر گرفته است. این خودروها میان نسخه‌های تولیدمحدود معمولی و مدل‌های کاملاً سفارشی تک‌نسخه‌ای قرار می‌گیرند و راه دیگری برای دریافت مبالغ بیشتر در ازای تولید تعداد اندکی خودرو فراهم می‌کنند.
برنامه‌های پورشه تنها به شخصی‌سازی محدود نمی‌شوند. این خودروساز در حال بررسی راه‌هایی برای افزایش سودآوری مدل‌های پرفورمنس خود است و احتمال دارد قیمت نسخه‌های پرچم‌دار آینده بیش از ۲۰۰ درصد بالاتر از مدل پایه ۹۱۱ قرار بگیرد. به بیان دیگر، یک خودروی اسپرت به‌اندازه کافی خاص می‌تواند بیش از سه برابر ارزان‌ترین نسخه ۹۱۱ قیمت داشته باشد.
پورشه از خودروهایی که چندین دهه پیش تولید کرده نیز فرصت‌های درآمدزایی قابل‌توجهی به دست می‌آورد. برنامه احیای فنی کارخانه‌ای این شرکت به مالکان Carrera GT اجازه می‌دهد ابرخودروهای مجهز به پیشرانه V10 خود را به متخصصانی بسپارند که شناخت کاملی از این مدل‌ها دارند تا وضعیت فنی آن‌ها را به شرایطی نزدیک به روز نخست بازگردانند.
این خدمات هزینه بسیار بالایی برای مشتریان به همراه دارد. الکساندر فابیگ می‌گوید هزینه احیای هر خودرو، بدون احتساب قیمت خود وسیله نقلیه، بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ هزار دلار متغیر خواهد بود. پورشه تاکنون کار ۱۱ دستگاه را به پایان رسانده و روی ۱۶ خودرو دیگر کار می‌کند؛ همچنین ۲۱ دستگاه در صف انتظار قرار دارند. در مجموع، ۴۸ دستگاه Carrera GT تکمیل شده‌اند، در حال بازسازی هستند یا منتظر آغاز فرایند احیا به سر می‌برند.
پورشه بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ تنها ۱۲۷۰ دستگاه Carrera GT تولید کرد؛ بنابراین، ابعاد این برنامه قابل‌توجه به نظر می‌رسد. مجموع ۴۸ خودروی تکمیل‌شده، در حال بازسازی و منتظر ورود به برنامه، تقریباً چهار درصد از کل تولید این مدل را تشکیل می‌دهند. حتی ۱۱ خودرویی که تاکنون کار بازسازی آن‌ها به پایان رسیده، سهم معناداری از این ناوگان محدود را شامل می‌شوند.
این فرایند ممکن است بسیار فراتر از یک بازسازی معمولی پیش برود. پورشه می‌تواند خودرو را به‌طور کامل از هم باز کند، اجزای مکانیکی آن را تعمیر اساسی کند و سپس وسیله نقلیه را به شرایطی بازگرداند که عملاً زندگی دوباره‌ای به این ابرخودرو می‌بخشد. مالکان همچنین امکان سفارش تغییرات اختصاصی در نمای بیرونی و کابین را دارند تا نتیجه نهایی ترکیبی از بازسازی تحت نظارت کارخانه و جزئیات شخصی‌سازی‌شده باشد.
یکی از نمونه‌های چشمگیر این پروژه، یک مدل Carrera GT بود که با طرح رنگ‌آمیزی الهام‌گرفته از پورشه ۹۱۷ شماره ۲۳ بازطراحی شد؛ خودرویی که در مسابقه ۲۴ ساعته لمانز سال ۱۹۷۰ به پیروزی رسید. مالک این Carrera GT جزئیات اختصاصی دیگری نیز برای کابین سفارش داد؛ نمونه‌ای که نشان می‌دهد چگونه می‌توان میراث تاریخی پورشه را با مهارت‌های فنی و هنری امروزی ترکیب کرد. نکته جالب دیگر اینکه کیلومترشمار خودرو نیز دوباره روی صفر تنظیم شده است.
برای پورشه، این کسب‌وکار مزیتی مهم دارد: شرکت می‌تواند بدون صرف هزینه‌های توسعه یک مدل کاملاً جدید، از محصولی موجود درآمد قابل‌توجهی کسب کند. در مقابل، مالکان نیز فرصتی به دست می‌آورند تا یکی از تحسین‌شده‌ترین ابرخودروهای مدرن این برند را با مشارکت مستقیم کارخانه حفظ کنند.
خودروهای کمتر، سود بیشتر؛ راهبرد تازه پورشه
پورشه عملاً روی این فرض حساب باز کرده که ثروتمندترین مشتریان همچنان حاضرند مبالغی استثنایی برای خودرویی بپردازند که امکان سفارش مشابه آن از طریق سامانه پیکربندی هیچ خودروساز دیگری وجود ندارد. یک خودروی تک‌نسخه‌ای ۱۵ میلیون دلاری و بازسازی Carrera GT با هزینه‌ای تا سقف ۸۰۰ هزار دلار قرار نیست جای ماکان را به‌عنوان محصولی پرفروش بگیرند؛ چنین انتظاری نیز وجود ندارد. هدف این پروژه‌ها کسب سودی کافی است تا هزینه و زمان صرف‌شده برای اجرای هرکدام توجیه اقتصادی داشته باشد.
برای شرکتی که می‌خواهد نقطه سربه‌سر خود را به کمتر از ۲۰۰ هزار دستگاه تحویل سالانه برساند، این رویکرد شیوه متفاوتی از فعالیت تجاری محسوب می‌شود. پورشه قصد کنار گذاشتن مدل‌های اصلی و پرفروش خود را ندارد؛ بلکه تلاش می‌کند برای حفظ سودآوری، به فروش تعداد کمتری خودرو وابسته باشد. اگر دستیابی به این هدف مستلزم صرف چند سال زمان برای ساخت ۱۵ خودروی منحصربه‌فرد برای مشتریانی با ثروت بسیار زیاد باشد، پورشه در اشتوتگارت با کمال میل این مسیر را دنبال خواهد کرد.