طراحی موزه شهر تویوتا در ژاپن، فراتر از ساخت یک بنای فرهنگی است و تلاش می‌کند محیط‌زیست و فضای عمومی را در معماری معاصر جای دهد.
موزه شهر تویوتا در ژاپن با طراحی دفتر معماری شیگرو بان، تلاش می‌کند معماری معاصر را با توجه به محیط‌زیست و نیازهای فضای عمومی ترکیب کند. این مجموعه با مساحت ۷۸۹۱ مترمربع، در مجاورت موزه هنر شهرداری تویوتا قرار گرفته است و با طراحی فضایی پیوسته، ارتباط میان دو مجموعه فرهنگی را تقویت می‌کند. این پروژه در سال ۲۰۲۴ طراحی شده است. (ArchDaily)
فضایی میان دو موزه
موزه شهر تویوتا در بخش شرقی محوطه قرار گرفته است؛ موقعیتی که امکان استفاده یکپارچه از زمین و ارتباط بهتر با موزه هنر شهرداری تویوتا را فراهم می‌کند. در بخش غربی، چشم‌اندازی پیوسته میان دو مجموعه شکل گرفته است تا ساختمان‌ها از نظر فضایی و محیطی با یکدیگر ارتباط داشته باشند.
یکی از ویژگی‌های مهم این طرح، ایجاد فضایی با عنوان «فضای بینابینی» است. این بخش اختلاف ارتفاع حدود پنج‌متری میان تراز زمین و طبقه دوم موزه هنر را پوشش می‌دهد و دو سطح را به یکدیگر متصل می‌کند. این فضای باز و قابل دسترس، علاوه بر نقش ارتباطی، محلی برای حضور و تعامل شهروندان نیز به شمار می‌رود.
چوب محلی و توجه به محیط‌زیست
درحالی‌که موزه هنر شهرداری تویوتا نماینده رویکردی مدرن و دقیق در معماری است، موزه شهر تویوتا بُعد دیگری از معماری معاصر را برجسته می‌کند: توجه به محیط‌زیست. در طراحی فضای بینابینی این مجموعه، از چوب درخت سرو ژاپنی که در منطقه تویوتا رشد کرده است، استفاده شده است. انتخاب این ماده محلی، پیوند پروژه با محیط اطراف را تقویت می‌کند.
طراحی موزه به ساخت یک فضای فرهنگی محدود نمی‌شود؛ بلکه تلاش دارد با ایجاد ارتباط میان دو مجموعه و فراهم کردن فضایی عمومی، نقش معماری را در زندگی شهری پررنگ‌تر کند. فضای بینابینی نیز با ایجاد مسیری میان دو تراز متفاوت، امکان ارتباط و رفت‌وآمد میان موزه‌ها را فراهم می‌کند.
معماری در خدمت ارتباط شهری
موزه شهر تویوتا نمونه‌ای از رویکردی است که در آن ساختمان فرهنگی به‌جای عملکردی مستقل، بخشی از یک محیط شهری پیوسته محسوب می‌شود. ارتباط با موزه هنر شهرداری، استفاده از چشم‌انداز مشترک و طراحی فضایی عمومی، به این مجموعه کمک می‌کند تا میان معماری، طبیعت و زندگی اجتماعی پیوند برقرار کند.
این پروژه با طراحی دفتر شیگرو بان، نشان می‌دهد که موزه‌ها می‌توانند علاوه بر نمایش آثار و میزبانی رویدادهای فرهنگی، به بهبود ارتباط میان فضاهای شهری نیز کمک کنند. استفاده از چوب سرو محلی و توجه به مسائل زیست‌محیطی نیز بخشی از همین نگاه به معماری معاصر است.
