گلستان- پرویز رضایی، مترجم، نقاش و آموزگار پیشکسوت گرگانی که در آستانه نودسالگی همچنان با شور و انگیزه در مسیر آموختن و آموزاندن گام برمی‌دارد، در بیست‌وششمین دورهمی سرای فرهنگ و رسانه و همزمان با هفته کتاب سی و چهارم مورد تجلیل قرار گرفت؛ چهره‌ای فرهنگی که با سال‌ها فعالیت در عرصه آموزش، ترجمه و هنر، فراتر از نسل‌ها، همچنان آموزگار دانایی، اندیشه و هنر است.

سرویس استان‌های خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- سید حسن حسینی نژاد: گاهی نام‌هایی در حافظه فرهنگی یک شهر ماندگار می‌شوند که ردپای حضورشان را نه‌فقط در کتاب‌ها و آثار هنری، بلکه در ذهن و نگاه نسل‌هایی از علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر می‌توان جست‌وجو کرد. انسان‌هایی که عمر خود را صرف آموختن، آموزش دادن و گشودن دریچه‌های تازه‌ای به جهان اندیشه و زیبایی کرده‌اند که پرویز رضایی، ازجمله این چهره‌هاست؛ مترجم، نقاش و آموزگاری که بخش مهمی از زندگی خود را در مسیر پیوند دادن مخاطب فارسی‌زبان با جهان ادبیات، فلسفه و هنر سپری کرده است.

پرویز رضایی، متولد محله سرخواجه گرگان، در سال ۱۳۱۶و از نسلی است که فرهنگ را نه صرفاً در چارچوب حرفه و تخصص، بلکه به‌مثابه رسالتی اجتماعی دنبال کرد و تحصیل در رشته فلسفه در دانشسرای عالی تهران، زمینه‌ای برای شکل‌گیری نگاه اندیشه محور او به جهان فراهم آورد و نگاهی که بعدها در فعالیت‌های آموزشی، ترجمه و نقاشی‌اش نیز بازتاب یافت.

رضایی در طول سال‌ها فعالیت فرهنگی، با ترجمه آثار ارزشمند هنری از زبان فرانسه، تلاش کرد مخاطبان فارسی‌زبان را با جریان‌ها، مکاتب و چهره‌های اثرگذار هنر جهان، به‌ویژه در حوزه نقاشی آشنا کند.

در میان آثار و فعالیت‌های او، ترجمه کتاب‌هایی درباره ون‌گوگ و رامبراند، تنها بخشی از کارنامه‌ای است که از علاقه و دغدغه عمیقش نسبت به هنر حکایت دارد. او در کنار ترجمه و آفرینش آثار نقاشی، سال‌ها در حوزه‌هایی چون ادبیات، منطق و فلسفه به تدریس پرداخت و از این رهگذر، نقش یک معلم و مروج فرهنگی را نیز بر عهده داشت؛ معلمی که تلاش می‌کرد فراتر از انتقال دانش، زمینه آشنایی و ارتباط نسل‌های مختلف را با جهان اندیشه و هنر فراهم کند.

پرویز رضایی؛ آموزگاری برای همه نسل‌ها

نقش‌آفرینی پرویز رضایی در عرصه فرهنگ گرگان و استان گلستان، به فعالیت‌های فردی و هنری او محدود نماند و بنیان‌گذاری «جُنگ باران» در سال ۱۳۴۶، به‌عنوان نخستین مطبوعه فرهنگی استان گلستان، نقطه عطفی در مسیر فعالیت‌های فرهنگی او به شمار می‌رود؛ اقدامی که نشان‌دهنده توجه او به‌ضرورت شکل‌گیری بسترهای مکتوب برای طرح اندیشه‌ها، معرفی ظرفیت‌های ادبی و هنری و گسترش گفت‌وگوی فرهنگی در منطقه بود.

اکنون، پس از گذشت سال‌ها از آن تلاش‌ها، فرصتی فراهم شد تا بخشی از این کارنامه فرهنگی و هنری در بیست‌وششمین دورهمی سرای فرهنگ و رسانه موردتوجه قرار گیرد؛ نشستی که هم‌زمان با سی‌وچهارمین دوره هفته کتاب، به پاسداشت سال‌ها تلاش و فعالیت پرویز رضایی اختصاص یافت.

این آیین شامگاه دوشنبه ۲۵ آبان ماه، با حضور جمعی از مسئولان، پیشگامان و پیشکسوتان عرصه فرهنگ، هنر و ادب و همچنین اعضای خانواده او، در سالن نگاه تالار فخرالدین اسعد گرگانی برگزار شد تا نام و خدمات یکی از چهره‌های اثرگذار فرهنگی گرگان، در جمع اهالی فرهنگ و رسانه گرامی داشته شود که در ادامه گزارشی از این مراسم می‌خوانید.

در ابتدای مراسم که با حضور پرشمار موی سپیدان و دوستان و شاگردان تا جوان‌ترهای اهل فرهنگ و هنر همراه بود، علیرضا ابن قاسم نویسنده و شاعر و غلامعلی قاری، نویسنده و شاهنامه پژوه از دوستان و شاگردانش، درباره پرویز رضایی مطالبی را عنوان کردند.

ابن قاسم عنوان کرد: صحبت کردن درباره رضایی مشکل است. او در کنار معلمی یک مترجم، نقاش، کنشگر فرهنگی فعال بود و نیز در دهه چهل شمسی با دوستان گرگانی و گنبدی‌اش گروه هنری باران و جنگ باران راه‌اندازی کرد که تمامی این‌ها بسیار قابل‌توجه و تعمق است.

پرویز رضایی؛ آموزگاری برای همه نسل‌ها

قاری نیز در این نشست گفت: پرویز رضایی، یک معلم صرف نبود که درسی بدهد و برود، بنده به‌عنوان شاگردش شاهد بودم که همیشه با خودش کتاب داستان یا شعر داشت و به دانش آموزان معرفی می‌کرد و برایمان سطوری از آن‌ها را می‌خواند.

در بخش دیگری از مراسم، شنیدن خاطرات و تجربه شنیده‌های دختر و داماد پرویز رضایی نیز توجه حاضران را به خود جلب کرد، اینکه فرزندان از کودکی آمیخته با نقاشی و کتاب و موسیقی و موزه‌ها بودند و یادآوری تجربه حضور در موزه‌های ایتالیا و نیز لوور پاریس فراموش‌شدنی نیست.

در بخش دیگری از مراسم یادآوری نحوه برخوردش با شاگردان کلاس درسش، نشان از آن داد که پرویز رضایی، آموزگاری برای همه نسل‌ها است. اینکه سر کلاس درس گرامافون ببرد و برای شاگردانش قطعات ارزشمند کلاسیک بگذارد و اینکه در زمانه‌ای که ساز و موسیقی ممنوع بود به شاگردش اجازه می‌داد سر کلاس ساز بنوازد و آن‌ها را نیز تشویق می‌کرد.

در بخش پایانی مراسم، پرویز رضایی نیز ضمن قدردانی از بانیان برپایی مراسم و یادکردی از پدر و مادرش، گفت: شعر ترجمه‌ای از من در مجله چیستا سالیان دور بدون تغییر چاپ شد و همان مسئله یکی از انگیزه‌ها شد که به این مسیر جدی‌تر وارد شوم و با انتخاب متون کاربردی و بکر به ترجمه ادامه بدهم.

وی همچنین ضمن اشاره به برخی فعالیت‌هایش و ذکر خاطراتی تأکید کرد: من علت موفقیت خودم را داشتن دوستان خوب می‌دانم؛ زیرا باور دارم دوستان خوب در زندگی آدم تأثیر شگرفی دارند.

پرویز رضایی؛ آموزگاری برای همه نسل‌ها

آنچه در این آیین بیش از هر چیز جلوه‌گر بود، تنها مرور کارنامه فرهنگی و هنری پرویز رضایی نبود، بلکه یادآوری ارزش و جایگاه نسلی از معلمان و فرهیختگانی بود که آموختن و آموزاندن را به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی خود تبدیل کرده‌اند.

رضایی امروز، در آستانه نودسالگی، همچنان با شور، اشتیاق و انگیزه‌ای تحسین‌برانگیز از فرهنگ، هنر، ادبیات و اندیشه سخن می‌گوید؛ گویی گذر سال‌ها نه از شوق آموختن او کاسته و نه از میلش به انتقال دانسته‌ها به دیگران کاسته است.

حضور و منش او یادآور این حقیقت است که معلمی نه به سن و سال محدود می‌شود و نه به کلاس و مدرسه؛ بلکه شیوه‌ای از زیستن و نگاهی همیشگی به جهان است.

بی‌تردید، تجلیل از پرویز رضایی، فراتر از پاسداشت یک عمر فعالیت فرهنگی و هنری، ادای احترام به مفهوم دانایی، تعهد و استمرار در مسیر آموختن است. او همچنان آموزگاری برای همه نسل‌هاست؛ آموزگاری که با تجربه سالیان، ذهن جست‌وجوگر و اشتیاق پایان‌ناپذیرش به هنر و اندیشه، نشان می‌دهد چراغ آموختن و آموختاندن با گذر زمان خاموش نمی‌شود و شاید ماندگارترین میراث او نیز همین باشد؛ اینکه می‌توان در هر سنی همچنان آموخت، آفرید، پرسید و چراغی برای روشن‌تر شدن مسیر دیگران بود.

پرویز رضایی؛ آموزگاری برای همه نسل‌ها