در ابتدای خیابان لالهزار نو، جایی که روزگاری قلب تپنده فرهنگ و سرگرمی تهران بود، هنوز میتوان ردپای شکوه سینماهای قدیمی را در میان ساختمانهای فرسوده و مغازههای امروزی پیدا کرد.
در میان این یادگارها، سینما تاج با سردر شاخص و معماری خاطرهانگیزش همچنان نگاه رهگذران را به خود جلب میکند؛ بنایی که زمانی میزبان هزاران تماشاگر مشتاق، صفهای طولانی خرید بلیت و اکران تازهترین فیلمهای ایرانی و خارجی بود. اما با افول تدریجی لالهزار، تغییر الگوی تفریح شهروندان و تعطیلی بسیاری از سالنهای سینما، تاج نیز به سرنوشتی مشابه همسایگان قدیمی خود دچار شد. امروز دیگر از هیاهوی گیشه، نور تابلوهای تبلیغاتی و رفتوآمد علاقهمندان خبری نیست.
فضای داخلی این ساختمان تاریخی به انباری برای فروشندگان ابزار و یراق تبدیل شده و تنها سردر قدیمی، تابلو و نام «سینما تاج» یادآور روزگاری است که این بنا یکی از مهمترین مراکز فرهنگی پایتخت به شمار میرفت. سرگذشت سینما تاج، تنها روایت یک ساختمان متروک نیست؛ بلکه بخشی از داستان دگرگونی لالهزار و افول یکی از مهمترین خیابانهای فرهنگی تهران در گذر زمان است.