همدان- ایرنا- حسن صالحی‌امین، دونده همدانی و همراه حمید اسلامی در بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، در حالی با کفش میخی قرضی به مدال برنز آسیا رسید که به گفته خودش، پس از بازگشت به کشور کسی از مسوولان ورزش شهرستان فامنین سراغی از او نگرفت و حالا این قهرمان ۳۰ ساله، بدون شغل و نگران آینده، از احتمال کنار گذاشتن ورزش و روی آوردن به کارگری سخن می‌گوید.
به گزارش ایرنا، گاهی پشت یک مدال برنز، قصه‌ای تلخ‌تر از شکست پنهان است؛ قصه ورزشکاری که از زمین‌های خاکی شهرستان فامنین به میدان رقابت با دوندگان قدرتمند آسیا رسید، با کفش میخی قرضی در مسیر مدال‌آوری دوید و در کنار حمید اسلامی، دونده روشندل همدانی، بر سکوی سوم بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا ایستاد؛ اما در بازگشت به خانه، نه خبری از استقبال مسوولان بود و نه نشانی از گشایش در گره‌های معیشتی‌اش. حسن صالحی‌امین حالا در ۳۰ سالگی، پس از سال‌ها تلاش و کسب عنوان‌های مختلف ورزشی، از آینده‌ای مبهم می‌گوید که شاید به جای ادامه دویدن در پیست قهرمانی، او را به سمت کارگری سوق دهد.
در روزهایی که مدال‌آوران مسابقات بزرگ آسیایی به عنوان سرمایه‌های انسانی ورزش کشور مورد توجه قرار می‌گیرند، روایت حسن صالحی‌امین، دونده همراه حمید اسلامی در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، پرسش‌هایی جدی درباره وضعیت حمایت از ورزشکاران مستعد شهرستانی مطرح می‌کند؛ ورزشکاری که می‌گوید برای تامین ابتدایی‌ترین نیازهای تمرینی خود نیز با دشواری مواجه بوده و حتی یک هفته پیش از اعزام به این رقابت‌ها، ناچار شده است از دوستش کفش میخی قرض بگیرد.
صالحی‌امین در کنار حمید اسلامی، دونده پرافتخار همدانی، در رقابت‌های دوومیدانی بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا حضور یافت و این دو در ماده ۱۵۰۰ متر کلاس نابینایان و کم‌بینایان T۱۱ به مدال برنز دست پیدا کردند؛ مدالی که حاصل تمرین‌های دشوار، هماهنگی میان دونده و همراهش و عبور از رقابتی نفس‌گیر با نمایندگان کشورهای قدرتمند آسیایی بود.
با این حال، برخلاف آنچه از یک موفقیت بین‌المللی انتظار می‌رود، صالحی‌امین می‌گوید بازگشت از این رقابت‌ها نه تنها پایان مشکلاتش نبوده، بلکه او را با احساس ناامیدی نسبت به آینده ورزشی و شغلی خود روبه‌رو کرده است؛ احساسی که در جمله‌ای کوتاه اما تلخ خلاصه می‌شود: «بازی‌های آسیایی برای من دلسردی و ناامیدی از آینده ساخت.»
مدالی که پشت آن سال‌ها تلاش و محرومیت است
این دونده همدانی در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا اظهار کرد: خدا را شاکرم که در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا به عنوان مربی و دونده همراه در کنار حمید اسلامی اعزام شدیم و توانستیم در رقابت‌هایی دشوار و حساس به مقام سوم دست پیدا کنیم.
وی افزود: حضور در این مسابقات برای هر ورزشکاری آرزویی بزرگ است؛ رویدادی که نمایندگان کشورهای مختلف آسیایی در آن با آمادگی بالا و انگیزه فراوان به میدان می‌روند و کسب مدال در چنین سطحی به سادگی امکان‌پذیر نیست.
صالحی‌امین با اشاره به دشواری‌های مسیر آماده‌سازی خود برای این رقابت‌ها گفت: پشت این موفقیت، ساعت‌ها تمرین، رفت‌وآمدهای فراوان، هزینه‌های سنگین و استرس زیادی وجود داشت. رسیدن به مدال برنز در چنین میدان بزرگی حاصل یک روز و دو روز تلاش نیست، بلکه نتیجه سال‌ها تمرین و تحمل سختی‌هایی است که شاید بسیاری از افراد از ابعاد آن اطلاع نداشته باشند.
وی ادامه داد: از خانواده‌ام که پیش از مسابقات و در شرایط سخت همواره پشتیبانم بودند، تشکر می‌کنم. همچنین از حمید اسلامی قدردانی دارم که در کنار یکدیگر تمرین‌های دشواری را پشت سر گذاشتیم و توانستیم با هماهنگی و تلاش مشترک به این نتیجه برسیم.
دونده همدانی تاکید کرد: در چنین رقابت‌هایی، همراه و ورزشکار در کنار یکدیگر برای رسیدن به هدف تلاش می‌کنند و موفقیت بدون هماهنگی و اعتماد متقابل به دست نمی‌آید. ما نیز با وجود همه مشکلات، تلاش کردیم بهترین عملکرد خود را به نمایش بگذاریم و پرچم ایران را در این میدان بین‌المللی سربلند کنیم.
از زمین‌های خاکی تا رقابت با قدرت‌های آسیا
داستان صالحی‌امین، تنها روایت حضور یک دونده در مسابقات پاراآسیایی نیست؛ او از ورزشکارانی است که مسیر پیشرفت را از امکانات محدود شهرستانی آغاز کرده و سال‌ها برای رسیدن به جایگاهی در سطح ملی و بین‌المللی تلاش کرده است.
وی که اصالتا اهل شهرستان فامنین در استان همدان است، می‌گوید حدود ۱۲ سال است که مسوولان ورزش شهرستان او را می‌شناسند و در این مدت، در رقابت‌های مختلف دوومیدانی، از جمله مواد ۵ هزار متر، ۱۰ هزار متر و ماراتن ۴۲ کیلومتر، به مقام‌هایی دست یافته است.
با این وجود، به گفته وی، مشکلات مالی و نبود امکانات مناسب همواره بخشی از مسیر ورزشی‌اش بوده و تامین تجهیزات اولیه تمرین نیز برای او به یکی از دغدغه‌های جدی تبدیل شده است.
صالحی‌امین با اشاره به شرایط خود پیش از اعزام به ناگویا اظهار کرد: چندین مرتبه پیش از مسابقات به صورت حضوری مراجعه کردم و درباره شرایط نامناسب خود توضیح دادم، اما نه کفش مناسبی برای تمرین داشتم و نه امکانات لازم برای ادامه آماده‌سازی در اختیارم بود.
وی افزود: حتی یک هفته پیش از اعزام به مسابقات، مجبور شدم از یکی از دوستانم خواهش کنم تا یک جفت کفش میخی به من قرض بدهد و بتوانم بدون مشکل در رقابت‌ها شرکت کنم.
این دونده همدانی ادامه داد: برای ورزشکاری که قرار است در مهم‌ترین میدان آسیایی دوران ورزشی خود شرکت کند، داشتن تجهیزات استاندارد و مناسب یک ضرورت اولیه است. با این حال، شرایط به گونه‌ای بود که برای تامین همین نیاز ابتدایی نیز باید از دیگران کمک می‌گرفتم.
او با بیان اینکه سرانجام با همان شرایط دشوار راهی ناگویا شده است، گفت: خوشحالم که توانستیم مدال بگیریم، اما این سوال برایم باقی مانده که آیا چنین موفقیتی برای آینده ورزشی و زندگی یک ورزشکار کافی است؟
از افتخار بین‌المللی تا تماس برای حضور در جلسه اداری
یکی از بخش‌های قابل تامل روایت صالحی‌امین، به نخستین روزهای بازگشت او به کشور پس از پایان بازی‌های پاراآسیایی مربوط می‌شود؛ زمانی که به گفته وی، انتظار داشت دست‌کم موفقیت ورزشی‌اش مورد توجه مسوولان محلی قرار گیرد، اما اتفاقی که رخ داد، برایش معنای دیگری داشت.
وی اظهار کرد: پس از پایان مسابقات و بازگشت به ایران، انتظار داشتم مسوولان ورزش شهرستان از این موفقیت مطلع باشند و درباره نتیجه‌ای که به دست آمده است، پیگیری کنند، اما در نخستین روزهای بازگشت، از اداره ورزش و جوانان شهرستان فامنین با من تماس گرفتند و گفتند چرا تلفن همراهم در دسترس نبوده و چرا در جلسه آن روز حضور پیدا نکرده‌ام.
صالحی‌امین افزود: برای من که پس از شرکت در یک رویداد بزرگ آسیایی به کشور برگشته بودم، شنیدن چنین موضوعی بسیار ناراحت‌کننده بود. انتظار داشتم دست‌کم درباره مسابقات، نتیجه به دست آمده و شرایطی که پشت سر گذاشته‌ام، پرس‌وجویی شود.
این ورزشکار با ابراز گلایه از آنچه بی‌توجهی به موفقیتش می‌داند، تاکید کرد: من انتظار ندارم صرفا به دلیل کسب مدال، همه مشکلاتم یک‌شبه حل شود، اما انتظار دارم این موفقیت دیده شود و مسوولان بدانند ورزشکاری که از یک شهرستان به چنین جایگاهی رسیده، برای ادامه مسیر به حمایت نیاز دارد.
۱۲ سال انتظار برای یک فرصت شغلی
یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های صالحی‌امین، نداشتن شغل و نبود چشم‌انداز روشن برای تامین هزینه‌های زندگی است؛ موضوعی که به گفته وی، در کنار مشکلات مالی ورزش، ادامه فعالیت حرفه‌ای را برایش دشوار کرده است.
او اظهار کرد: حدود ۱۲ سال است که در عرصه ورزش فعالیت می‌کنم و مسوولان اداره ورزش شهرستان فامنین نیز از شرایط و سابقه من اطلاع دارند. در این سال‌ها در مسابقات مختلف شرکت کرده‌ام و در مواد ۵ هزار متر، ۱۰ هزار متر و ماراتن ۴۲ کیلومتر به مقام‌هایی رسیده‌ام، اما هنوز نتوانسته‌ام به یک شغل پایدار دست پیدا کنم.
صالحی‌امین افزود: بارها برای پیدا کردن کار مراجعه کرده‌ام و حتی از مسوولان درخواست کرده‌ام در صورت امکان برای اشتغال من اقدامی انجام دهند، اما هر بار با پاسخ‌هایی مانند اینکه امکان استخدام نداریم یا موضوع را با مسوولان استان مطرح می‌کنیم، روبه‌رو شده‌ام.
وی ادامه داد: در مقاطعی برای دریافت وام، معرفی به کار یا حتی پیدا کردن اسپانسر نیز پیگیری کردم، اما به گفته او، این تلاش‌ها تاکنون نتیجه مشخصی نداشته است.
این دونده همدانی با اشاره به اینکه فعالیت حرفه‌ای در رشته دوومیدانی هزینه‌های مستمری دارد، گفت: ورزشکار برای حفظ آمادگی بدنی و حضور در رقابت‌ها به تغذیه مناسب، تجهیزات، رفت‌وآمد و برنامه تمرینی منظم نیاز دارد. وقتی فرد شغل و درآمد مشخصی نداشته باشد، تامین این هزینه‌ها دشوارتر می‌شود و ادامه مسیر قهرمانی به یک چالش جدی تبدیل خواهد شد.
وی تاکید کرد: اکنون در ۳۰ سالگی، پس از سال‌ها تلاش و کسب عنوان‌های مختلف، هنوز شغل ثابتی ندارم و نمی‌دانم چگونه باید آینده زندگی خود را تامین کنم. گاهی به این فکر می‌کنم که به جای ادامه ورزش، خودم را برای کارگری آماده کنم؛ در حالی که تمام این سال‌ها برای رسیدن به جایگاهی بهتر در ورزش تلاش کرده‌ام.
از درخواست برای آتش‌نشانی تا پیگیری‌های بی‌نتیجه
صالحی‌امین می‌گوید در مسیر یافتن شغل، راه‌های مختلفی را امتحان کرده و حتی برای اشتغال در بخش آتش‌نشانی نیز پیگیری‌هایی انجام داده است.
وی در این باره اظهار کرد: برای پیدا کردن کار به مسوولان مختلف مراجعه کردم و حتی موضوع اشتغال در آتش‌نشانی را با شهردار مطرح کردم. پیشنهادم این بود که اگر امکان جایگزینی نیروهای بازنشسته وجود دارد، شرایط من نیز بررسی شود، اما این پیگیری‌ها هم تاکنون به نتیجه‌ای که انتظار داشتم، نرسیده است.
او افزود: من سال‌ها برای ورزش شهرستان فامنین زحمت کشیده‌ام و در رقابت‌های مختلف حضور داشته‌ام. انتظارم این بود که وقتی یک ورزشکار در سطح آسیایی مدال می‌گیرد، سابقه ورزشی و شرایط زندگی او نیز در بررسی درخواست‌های حمایتی مورد توجه قرار گیرد.
این ورزشکار با بیان اینکه بارها برای بیان مشکلات خود به مسوولان مراجعه کرده است، ادامه داد: بارها به صورت حضوری مسائل و نیازهایم را مطرح کردم، اما تاکنون اقدامی که بتواند شرایط زندگی و ورزشی مرا تغییر دهد، ندیده‌ام.
صالحی‌امین تاکید کرد: مشکل من فقط تامین یک جفت کفش یا هزینه حضور در یک مسابقه نیست؛ موضوع، آینده‌ای است که پس از سال‌ها تلاش ورزشی همچنان برایم نامشخص مانده است. ورزشکاری که می‌خواهد در میدان‌های بزرگ رقابت کند، باید بداند در کنار تمرین و مسابقه، امکان تامین حداقل‌های زندگی را نیز خواهد داشت.
مدال‌آوری بدون پشتوانه؛ زنگ خطری برای ورزش شهرستانی
روایت این دونده همدانی بار دیگر موضوع حمایت از ورزشکاران شهرستانی را به میان می‌آورد؛ ورزشکارانی که گاه با وجود برخورداری از استعداد، سابقه مسابقات و توانایی حضور در رقابت‌های ملی و بین‌المللی، برای تامین نیازهای اولیه خود با دشواری مواجه هستند.
در رشته‌هایی مانند دوومیدانی که موفقیت در آن مستلزم تمرین مستمر، آمادگی جسمانی بالا، تجهیزات مناسب و حضور در مسابقات متعدد است، بی‌توجهی به نیازهای ورزشکار می‌تواند روند پیشرفت را با مشکل مواجه کند.
از سوی دیگر، مدال‌آوری در رقابت‌های آسیایی تنها یک موفقیت فردی نیست؛ این دستاورد می‌تواند نام شهرستان، استان و کشور را در سطح بین‌المللی مطرح کند و انگیزه‌ای برای نسل جوان باشد تا مسیر ورزش قهرمانی را دنبال کنند.
بر همین اساس، توجه به وضعیت ورزشکاران مدال‌آور نباید صرفا به زمان برگزاری مسابقات و لحظه کسب مدال محدود شود. شناسایی نیازهای شغلی، بررسی امکان حمایت از تجهیزات و هزینه‌های تمرینی، ایجاد ارتباط مستمر با قهرمانان و پیگیری مشکلات آنان، از جمله اقداماتی است که می‌تواند به تداوم فعالیت ورزشی کمک کند.
البته درباره گلایه‌های مطرح‌شده از سوی صالحی‌امین و پیگیری‌های انجام‌شده برای اشتغال و حمایت ورزشی او، لازم است مسوولان اداره ورزش و جوانان شهرستان فامنین و دیگر دستگاه‌های مرتبط نیز توضیحات خود را ارائه کنند تا ابعاد موضوع روشن شود و مشخص شود چه موانعی در مسیر رسیدگی به درخواست‌های این ورزشکار وجود داشته است.
«آیا این مسابقات برای آینده من کافی بود؟»
حسن صالحی‌امین اکنون در شرایطی از آینده خود سخن می‌گوید که مدال برنز بازی‌های پاراآسیایی ناگویا را در کارنامه دارد؛ مدالی که برای رسیدن به آن، سال‌ها تمرین کرده و حتی در روزهای منتهی به اعزام، برای تهیه کفش مناسب به دوستش متوسل شده است.
او از یک سو به موفقیتی که در کنار حمید اسلامی به دست آورده، افتخار می‌کند و از سوی دیگر، نگران آینده‌ای است که در آن نه شغل پایداری دارد و نه از حمایت مورد انتظار برای ادامه مسیر ورزشی خود برخوردار شده است.
این دونده همدانی در پایان با طرح پرسشی تلخ درباره آینده خود گفت: بازی‌های پاراآسیایی آرزوی هر ورزشکاری است که از کودکی برای رسیدن به آن تلاش می‌کند، اما آیا حضور در چنین مسابقاتی و کسب مدال برای ساختن آینده یک ورزشکار کافی است؟ من با ۳۰ سال سن و بدون شغل، پس از این همه سال تلاش، هنوز نمی‌دانم باید چه مسیری را برای زندگی خود انتخاب کنم.
داستان صالحی‌امین، روایت ورزشکاری است که با وجود محدودیت امکانات، مسیر دشوار قهرمانی را تا سکوی آسیایی پیموده است؛ اما حالا در بازگشت از همان میدان افتخار، بیش از آنکه درباره رقابت با دوندگان کشورهای دیگر سخن بگوید، از نگرانی برای کار، معیشت و ادامه ورزش حرف می‌زند.
مدال برنز ناگویا در کارنامه این دونده باقی خواهد ماند اما پرسش مهم‌تر آن است که آیا این دستاورد می‌تواند نقطه شروعی برای حمایت از ورزشکاری باشد که با کفش قرضی به میدان رفت و برای ایران و استان همدان مدال آورد، یا باید پذیرفت که پس از پایان تشویق‌ها و فروکش کردن هیجان مسابقات، قهرمانان شهرستانی بار دیگر با همان مشکلات گذشته تنها می‌مانند؟
شایان ذکر است خبرگزاری ایرنا این حق را برای دست اندرکاران ورزش استان و شهرستان فامنین قائل است تا توضیحات خود را در رابطه با اظهارات این دونده ملی پوش ارایه دهند تا نسبت به انعکاس آن اقدام شود.