اقتصادنیوز: با انتشار نتایج اولیه انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ ایالات متحده، خطوط کلی آنچه اتفاق افتاده از همین حالا آشکار است: یک پیروزی تاریخی برای دموکرات‌ها و یک شکست تاریخی برای دستور کار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و شرکایش در حزب جمهوری‌خواه.
به گزارش اقتصادنیوز، بر اساس نتایج نظرسنجی‌ها، بخش وسیعی از در انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر ایالات متحده به سمت دموکرات‌ها گرایش پیدا کردند. این تغییرات جمعیتی، همراه با انتقاد گسترده از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، که حتی ایالت‌های کاملاً جمهوری‌خواه را نیز در بر گرفت، به توضیح دامنه حمایتی که باعث پیروزی‌های تاریخی دموکرات‌ها در کنگره در سال جاری شد، کمک می‌کند.
این دامنه، نظرسنجی‌ها را به ابزاری قدرتمند برای درک مشخصات جمعیتی و دیدگاه‌های سیاسی رأی‌دهندگان در انتخابات اخیر تبدیل می‌کند.
تجزیه و تحلیل‌های جمعیتی نظرسنجی سی‌ان‌ان، که نشان می‌دهد چگونه رأی‌دهندگان در انتخاب نامزد خود عمل کردند و موج آبی را به راه انداختند.
چرخش آبی جوانان
رأی‌دهندگان در تمام سنین در مقایسه با سال ۲۰۲۲ به سمت دموکرات‌ها گرایش پیدا کردند، به طوری که رأی‌دهندگان زیر ۳۰ سال با اختلاف بیشتری نسبت به دوره اول ریاست جمهوری ترامپ به دموکرات‌ها رأی دادند.
تقسیم تقریباً برابر آرای مردان میان دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان
برتری دورقمی نامزدهای حزب جمهوری‌خواه در میان مردان، که در سال ۲۰۲۲ وجود داشت، امسال از بین رفت. همچنین زنان که در سال ۲۰۲۲ با اختلاف حدود ۸ واحد درصدی از دموکرات‌ها حمایت کرده بودند، امسال با قدرت بیشتری به حمایت از نامزدهای این حزب بازگشتند.
کاهش تسلط جمهوری‌خواهان بر آرای رأی‌دهندگان سفیدپوست
دموکرات‌ها توانستند برتری جمهوری‌خواهان در میان این گروه جمعیتی را — که در انتخابات‌های میان‌دوره‌ای پیشین (۲۰۱۸ و ۲۰۲۲) وجود داشت — کاهش دهند. آنها همچنین بخشی از حمایت رأی‌دهندگان سیاه‌پوست و لاتین‌تبار را — که در انتخابات‌های میان‌دوره‌ای گذشته تا حدی به سمت جمهوری‌خواهان متمایل شده بودند — دوباره به دست آوردند.
رأی‌دهندگان سفیدپوست دانشگاهی با اختلاف بیشتری نسبت به دو انتخابات میان‌دوره‌ای گذشته، دموکرات‌ها را ترجیح دادند
هم رأی‌دهندگان سفیدپوست و هم رأی‌دهندگان رنگین‌پوست دارای مدرک دانشگاهی، با اختلاف دو رقمی از این حزب حمایت کردند. در همین حال، جمهوری‌خواهان شاهد کاهش برتری خود در انتخابات ۲۰۲۲ در میان رأی‌دهندگان سفیدپوست بدون مدرک دانشگاهی بودند.
احتمال اینکه جمهوری‌خواهان خود را از خطوط حزبی عبور دهند، بیشتر از دموکرات‌ها بود
و مستقل‌های سیاسی که امسال رأی دادند، با اختلاف دو رقمی به دموکرات‌ها رأی دادند.
مخالفان هر دو حزب به دموکرات‌ها رأی دادند
در حالی که رأی‌دهندگانی که دیدگاه‌های نامطلوبی نسبت به هر دو حزب داشتند، در سال ۲۰۱۸ تقریباً به طور مساوی تقسیم شدند و چهار سال پیش به جمهوری‌خواهان رأی دادند، در سال ۲۰۲۶ آنها یک بلوک رأی‌دهنده قاطعانه دموکرات بودند. این گروه - که اغلب «منفور دوگانه» نامیده می‌شوند – حدود 15 درصد از رأی‌دهندگان امسال را تشکیل می‌دادند.
احساس نارضایتی اقتصادی در سراسر آمریکا
بحران توان خرید در آمریکا، بار سنگینی بر دوش رأی‌دهندگان در این انتخابات بود. میزان محبوبیت ترامپ در بین رأی‌دهندگان در سطح ملی زیر ۴۰ درصد است و سه چهارم رأی‌دهندگان می‌گویند که شرایط اقتصادی بد است و اکثر آنها تقصیر افزایش قیمت‌ها را مستقیماً متوجه سیاست‌های ترامپ می‌دانند. حدود یک پنجم رأی‌دهندگان میان‌دوره‌ای که در سال ۲۰۲۴ از ترامپ حمایت کردند، می‌گویند که از عملکرد او ناراضی هستند.
نکته قابل توجه در داده‌ها، میزان شیوع این احساسات است، به طوری که میزان محبوبیت ترامپ حتی در بین رأی‌دهندگان میان‌دوره‌ای در ایالت‌هایی که دو سال پیش به راحتی در آنها پیروز شد، نیز پایین است.
سهم رای دهندگانی که می‌گویند تورم آنها را به سختی انداخته، مشابه سال 2024 است. اما در حالی که نگرانی‌های مربوط به هزینه های زندگی در دولت بایدن به مسیر بازگشت ترامپ به ریاست جمهوری دو سال پیش کمک کرد، بسیاری از رای دهندگان اکنون مقصر ادامه نابسامانی اقتصادی خود را مستقیماً به گردن کاخ سفید ترامپ می اندازند.
حدود دو سوم از رای دهندگان در نظرسنجی سی‌ان‌ان می‌گویند که احساس می کنند سیاست‌های ترامپ شرایط اقتصادی در کشور را بدتر کرده است. بیش از 60 درصد می‌گویند که هزینه‌های بالاتر بیشتر به دلیل سیاست‌های اوست تا عواملی که خارج از کنترل او هستند.
این باعث کاهش اعتماد رای دهندگان به جمهوری خواه به عنوان یک کل شده است. در سطح ملی، رای دهندگان به دموکرات ها نسبت به جمهوری خواهان برای مدیریت اقتصاد برتری می دهند. و تقریباً یک پنجم رأی دهندگانی که به هیچ یک از احزاب در اقتصاد اعتماد ندارند، عمدتاً به نامزدهای دموکرات کنگره رأی دادند.
هزینه های بالای زندگی، که بر حساب‌های بانکی بسیاری از آمریکایی ها سنگینی کرده است، برای رای دهندگان در این انتخابات مهم بود. آنها در مورد هزینه گاز و سوخت دیزل، خواربار، آب و برق و مراقبت های بهداشتی ابراز نگرانی کردند.
پیروزها و بازنده‌ها
با انتشار نتایج اولیه انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ ایالات متحده، خطوط کلی آنچه اتفاق افتاده از همین حالا آشکار است: یک پیروزی تاریخی برای دموکرات‌ها و یک شکست تاریخی برای دستور کار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و شرکایش در حزب جمهوری‌خواه. سی‌ان‌ان نگاهی به برخی از برندگان و بازندگان بزرگ این ماجرا انداخته است.
برندگان
قدرت سیاسی سیاه‌پوستان: پیش از روز سه‌شنبه، تنها سه فرماندار سیاه‌پوست انتخاب شده بودند. اما در سال آینده، آمریکا پنج فرماندار سیاه‌پوست خواهد داشت. این ماجرا به واسطه پیروزی بایرون دونالدز، فرماندار منتخب جمهوری‌خواه فلوریدا، دیوید کراولی، فرماندار منتخب دموکرات ویسکانسین، آرون فورد، فرماندار منتخب دموکرات نوادا و کیشا لنس باتمز، فرماندار منتخب دموکرات جورجیا که اولین فرماندار زن سیاه‌پوست تاریخ خواهد بود، تحقق می‌یابد.
همچنین، دموکرات‌ها در مناطق جنوبی آمریکا تا حد زیادی به دلیل حمایت رأی‌دهندگان سیاه‌پوست پیروز شدند. و اگر یک دموکرات سیاه‌پوست - اسکات کولوم - بتواند سناتور جمهوری‌خواه می‌سی‌سی‌پی، سیندی هاید-اسمیت، را در ایالتی شکست دهد که ترامپ با ۲۳ درصد برتری پیروز شد و تاریخی آکنده از مسائل نژادی دارد، شاید بزرگترین نشانه در این مورد باشد.
چپ مذهبی: دو نفر از بزرگترین دموکرات‌هایی که روز سه‌شنبه عملکرد فوق‌العاده‌ای داشتند، آدام همیلتون، سناتور منتخب کانزاس، که یک کشیش است، و جیمز تالاریکو، سناتور منتخب تگزاس، بودند که اساساً شبیه یک کشیش جوان به نظر می‌رسد و اغلب در کمپین‌های انتخاباتی به ایمان مذهبی خود اشاره می‌کرد. بنابراین، از این به بعد، می‌شود حدس زد دموکرات‌ها به دنبال نامزدهای بیشتری مانند آنها باشند.
جان آساف، با دستاوردی دو برابر: او با اختلاف خیره‌کننده ۱۸ درصد در ایالت چرخشی جورجیا، دوباره به سنا راه یافت و ستاره ملی در حال درخشش خود را تقویت کرد. و انتخاب لنس باتمز در همان ایالات برای پست فرمانداری، به این معنی است که او می‌تواند در سال ۲۰۲۸ بدون نگرانی از یک مانع بزرگ، یعنی فرمانداری که او را با یک جمهوری‌خواه جایگزین کند، برای ریاست جمهوری کاندید شود.
جیمز تالاریکو: او یک رقیب بسیار ضعیف در تگزارس (کن پکستون) داشت. اما عملاً هیچ‌کس انتظار نداشت که او با اختلاف دو رقمی برنده شود. (او با اختلاف ۱۲ درصد در ایالتی پیروز شد که دموکرات‌ها از سال ۱۹۹۴ در آن در هیچ رقابت سراسری پیروز نشده بودند.)
جینا هینوجوسا: اما نباید از هینوجوسا، فرماندار منتخب تگزاس، غافل شد. او رأی‌دهندگان از هر قشری را از گوشه و کنار این ایالت جذب کرد و گرگ ابوت، فرماندار سه دوره‌ای حزب جمهوری‌خواه را که در ابتدای انتخابات مورد توجه هیچ‌کس نبود، شکست داد.
آنی اندروز: انتظار می‌رود تمرکز زیادی روی سناتور منتخب کارولینای جنوبی باشد. این متخصص اطفال از مشکلات سناتور منصوب حزب جمهوری‌خواه، دارلین گراهام، بهره‌مند شد، اما اندروز در نظرسنجی‌های پیش از انتخابات به نوبه خود محبوب بود. او یک کمپین بسیار قوی را اداره کرد.
امیدهای ریاست جمهوری دموکرات‌ها: نه تنها آساف، جاش شاپیرو، فرماندار پنسیلوانیا و دیگر نامزدهای بالقوه ۲۰۲۸ با بوی گل سرخ ظاهر می‌شوند، بلکه دموکرات‌ها ثابت کردند که می‌توانند در همه جا رقابت کنند. اگر آنها بتوانند تگزاس را رقابتی کنند - که البته اگر بزرگی است - محاسبات کالج انتخاباتی را کاملاً به نفع آنها تغییر می‌دهد. و نتایج سه‌شنبه نشان می‌دهد که ائتلاف ترامپ، که از قبل می‌دانستیم وقتی او در برگه رأی نیست، چندان حضور ندارد، در حال فروپاشی است.
قدرت دموکرات‌ها در ایالت‌ها: دموکرات‌ها کنترل کامل حداقل شش دولت ایالتی را به دست آورده‌اند و این در حالی است که حزب جمهوری‌خواه مدت‌هاست که از کنترل مطلق در این ایالت‌ها بهره‌مند بودند.
جناح چپ دیوان عالی: ران دسانتیس، فرماندار جمهوری‌خواه فلوریدا، گفته اکثریت دموکرات‌ها در سنا، توانایی حزب جمهوری‌خواه برای تأیید یک قاضی محافظه‌کار برای جایگزینی ساموئل آلیتو و/یا کلارنس توماس را نسبتاً دور از دسترس نشان می‌دهد.
ران دسانتیس: نتایج روز سه شنبه نشان داد که حزب جمهوری‌خواه برای انتخاب نامزد خود در سال ۲۰۲۸، باید به خارج از دولت ترامپ - و فراتر از جی. دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور، و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه - نگاه کند. فلوریدا حداقل یکی از معدود ایالت‌هایی بود که جمهوری‌خواهان در آن به پیروزی‌های کلیدی دست یافتند و دسانتیس اخیراً تا حدودی از رویکرد سیاسی ترامپ فاصله گرفته است.
همچنین به برایان کمپ، فرماندار در حال کناره‌گیری جورجیا، که حتی کمتر به ترامپیسم پایبند است، باید توجه داشت. (پست ونس در روز چهارشنبه که جنگ ایران را به دلیل شکست‌های جمهوری‌خواهان سرزنش کرد، نشان می‌دهد که او نیز نیاز به فاصله گرفتن از ترامپیسم را می‌بیند.)
واشنگتن دی سی، وکلا: رویکرد رویه دولت ترامپ به قانون وثروت‌‌اندوزی، اهداف بالقوه‌ای برای دموکرات‌ها فراهم آورده است. رابرت گارسیا، رئیس جدید کمیته نظارت مجلس نمایندگان دموکرات از کالیفرنیا، اواخر سه‌شنبه در بیانیه‌ای دو کلمه‌ای این را گفت: «وکیل بگیرد».
بازندگان
دونالد ترامپ: این موضوعی واضح است، اما نمی‌توان به راحتی گفت که این انتخابات چه ضربه مهلکی به شخص او وارد کرد. ترامپ نه تنها شکست سنگینی متحمل شد که او را به یک اردک لنگ تبدیل کرد، بلکه کمپین جمهوری‌خواهان را به شدت به خودش وابسته کرد.
او با تعرفه‌ها و جنگ ایران، به گونه‌ای اقتصاد را به تصمیمات خود وابسته کرد و به وضوح نتیجه عکس گرفت. او در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان به گونه‌ای دخالت کرد که فهرستی از نامزدهای کم‌اهمیت‌تر را به وجود آورد (تکرار اتفاقات سال ۲۰۱۸ که نشان می‌دهد او هیچ درسی از آن نگرفته است). و رفتار او در طول مبارزات انتخاباتی کاملاً عجیب بود، نگرانی‌های مربوط به هزینه‌های زندگی را نادیده می‌گرفت و اغلب کمتر از ۲۴ ساعت قبل از روز انتخابات، بر چیزهای بسیار نامحبوبی مانند استخر بازتابی مرکز یادبود لینکلن تمرکز می‌کرد. هیچ نشانه امیدوارکننده‌ای در مورد دو سال آینده جمهوری‌خواهان و ترامپ وجود ندارد، اما جمهوری‌خواهان هنوز هم آشکارا از سرزنش او می‌ترسند.
جی دی ونس: ترامپ اکنون سنگ آسیابی بر گردن اوست. او می‌تواند سعی کند در مورد جنگ ایران و اسرائیل از ترامپ فاصله بگیرد - همانطور که مشخصاً روز چهارشنبه قصد انجام آن را داشت - اما این کار بسیار دشواری خواهد بود. به هر حال، ترامپ نمی‌خواهد معاونش دائماً سیاست‌ها و میراث او مانند جنگ ایران را تضعیف کند. و ترامپ کسی نیست که با میل و رغبت برای کمک به سایر اعضای حزبش، انتقادها را بپذیرد.
ایلان ماسک: او صدها میلیون دلار برای حزب جمهوری‌خواه هزینه کرد - از جمله بخش عمده‌ای از آن را به طور خاص برای یکی از بزرگترین شکست‌های این حزب، یعنی رقابت سنای تگزاس. در واقع، مانند رقابت دیوان عالی ویسکانسین در سال 2025، این کار یک لولو خورخوره به دموکرات‌ها هدیه داد – مانند نسخه جورج سوروس برای جمهوری‌خواهان. همچنین، او در سال‌های اخیر تسلا را به تگزاس منتقل کرد و اکنون این ایالت توسط دموکرات‌ها اداره می‌شود.
تعرفه‌ها: به نظر می‌رسد این گناه بزرگ ترامپ و حزب جمهوری‌خواه بود و رأی‌دهندگان با این ایده موافق بودند، اما مشخص نیست که واقعاً می‌دانستند تعرفه‌ها چیست. سپس ترامپ آنها را به شیوه‌ای عجیب، پراکنده و متناوب اجرا کرد. مطالعه‌ای که اخیراً توسط فدرال رزرو نیویورک»انجام شده، نشان می‌دهد که اگر تعرفه‌های پیشنهادی ترامپ اعمال نمی‌شد، هزینه کلی کالاهای مصرفی در سال ۲۰۲۵ کاهش می‌یافت. جمهوری‌خواهان کنگره احتمالاً اکنون پشیمان‌اند که چرا از اختیارات خود استفاده نکردند -یا دست‌کم تلاش بیشتری به خرج ندادند تا ترامپ را از این تصمیم منصرف کنند.
مایک جانسون: این رئیس جمهوری‌خواه کنونی مجلس نمایندگان، هفته‌ها مدعی بود که نظرسنجی‌ها اشتباه می‌کنند و جمهوری‌خواهان با حفظ اکثریت خود در مجلس، «بر خلاف جریان تاریخ» عمل خواهند کرد. او یا صرفاً حرف‌های بی‌اساس می‌زد، یا اینکه تحلیل‌های سیاسی‌اش به‌شدت ضعیف بوده است. حالا هم او حتی برای حفظ رهبری جمهوری‌خواهان در مجلس تلاش نمی‌کند و نامزد سمت رهبری اقلیت در مجلس نخواهد شد (شاید هم از اینکه قرار است یکی از پرزحمت‌ترین و ناسپاس‌ترین مشاغل واشنگتن را رها کند، خوشحال باشد).
جمهوری‌خواهانی که نتایج نظرسنجی‌ها را انکار می‌کردند: البته جانسون تنها کسی نبود که چنین می‌کرد؛ گروه بزرگی از جمهوری‌خواهان با اطمینان پیش‌بینی می‌کردند که نظرسنجی‌ها در نمونه‌گیری از حامیان ترامپ دچار نقص هستند (و تعداد آنها را کمتر از واقعیت نشان می‌دهند). اما در نهایت مشخص شد که نظرسنجی‌ها در واقع میزان حمایت از دموکرات‌ها را کمتر از حد واقعی برآورد کرده بودند — آن هم اغلب با اختلاف‌هایی قابل‌توجه.
مهندسی انتخاباتی (جری‌ماندرینگ) جمهوری‌خواهان: نه تنها نقشه انتخاباتی جمهوری‌خواهان در کارولینای شمالی به‌شدت علیه خودشان تمام شد (آنها در ۱۰ کرسی از ۱۴ کرسی موجود، یا در مسیر شکست هستند و یا از رقیب عقب‌اند)، بلکه تقریبا در کسب هیچ‌یک از پنج کرسی‌ای که در تگزاس و چهار کرسی‌ای که در فلوریدا برای خود طراحی کرده بودند نیز موفق نشدند. به نظر می‌رسد تمام تلاش‌های جسورانه و بی‌پرده جمهوری‌خواهان برای تغییر مرزبندی‌های انتخاباتی در میانه دهه، عملاً هیچ دستاوردی برایشان نداشته است - دست‌کم در این انتخابات که این‌طور بوده. علاوه بر این، تسلط تازه دموکرات‌ها بر بسیاری از ایالت‌ها به این معناست که آنها می‌توانند با بهره‌گیری از رویه‌ای که جمهوری‌خواهان باب کرده‌اند، پیش از انتخابات سال ۲۰۲۸، نقشه‌های انتخاباتی را به نفع خود بازطراحی کنند.
انتخابات‌های موج‌گونه (با تغییرات گسترده) در گذشته: باید از سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۰۶، و همچنین سال ۱۹۹۴ عذرخواهی کرد؛ چرا که به نظر می‌رسد انتخابات سال ۲۰۲۶، پس از ماجرای «واترگیت»، به معیار جدیدی برای یک شکست سیاسی سنگین در انتخابات میان‌دوره‌ای تبدیل شده است. به نظر می‌رسد دموکرات‌ها با حدود ۱۳ درصد اختلاف، آرای مردمی را به دست آورده‌اند که طبق گزارش اکونومیست، بزرگترین اختلاف برای هر حزبی از سال ۱۹۷۶ خواهد بود.
دارلین گراهام: قرار دادن او در اینجا تقریباً بی‌رحمانه به نظر می‌رسد، زیرا به نظر نمی‌رسید که او واقعاً پس از مرگ برادرش هیچ یک از این داستان ها را می‌خواست. و مطمئناً می‌توان ترامپ را به خاطر تصمیم عجیب برای ارتقای او سرزنش کرد. اما این سناتور منصوب به یک نامزد فاجعه‌بار تبدیل شد، زیرا رأی‌دهندگان به طور قاطع گفتند که او صلاحیت سناتور شدن را ندارد. این یک داستان هشدار دهنده برای هر کسی است که ممکن است احساس کند مجبور است خود را در دیگ سیاست ملی بیندازد.
راجر مارشال: وقتی رأی‌دهندگان عموماً مخالف حزب جمهوری‌خواه بودند، منزوی کردن نامزدهای واقعاً بد می‌تواند دشوار به نظر برسد. اما این نامزد جمهوری‌خواه سنا از کانزاس مطمئناً در صدر این لیست قرار دارد. جمع‌آوری کمک‌های مالی او ضعیف بود و به نظر نمی‌رسید که واقعاً عملیات انتخاباتی زیادی داشته باشد تا اینکه خیلی دیر شد. همچنین طبق گزارش‌ها، او در اواخر مبارزات انتخاباتی با بریدن ویدیویی که در آن پیگیری بدهی‌های بیماران پزشکی خود را توضیح می‌داد، سرکش شد. در نهایت، او یک ایالت با اختلاف حدود ۵ درصد را از دست داد.
کن پکستون: عملکرد ضعیف پکستون حتی بزرگتر بود. او یک ایالت با اختلاف ۱۲ درصد را از دست داد - یک نوسان عظیم ۲۶ درصد.
هیلی استیونز: با توجه به پیروزی هفت درصدی السید، به نظر نمی‌رسد تصمیم دیرهنگام این نماینده دموکرات میشیگان برای تغییر حمایت خود از رقیب سابقش در انتخابات مقدماتی به مایک راجرز، نماینده سابق جمهوری‌خواه، در رقابت سنای میشیگان، هیچ تغییری ایجاد کرده باشد. تقریباً تنها کاری که به نظر می‌رسد انجام داده، از بین بردن هرگونه شانسی بوده که استیونز برای فعالیت در عرصه سیاست دموکرات‌ها داشته است.
دموکرات‌هایی که به نفع مستقل‌ها کنار رفتند: شکست شش درصدی دن آزبورن، نامزد مستقل، در برابر سناتور جمهوری‌خواه نبراسکا، پیت ریکتس، نشان می‌دهد که دموکرات‌ها از استراتژی خود برای اجازه دادن به مستقل‌ها برای شرکت در انتخابات بدون هیچ رقیب دموکراتی در ایالت‌های قرمز تیره، چیز زیادی به دست نیاورده‌اند. مستقل‌ها همچنین در شرایط مشابه در آیداهو و داکوتای جنوبی بیش از 20 درصد بازنده شدند. و در مونتانا، عدم موفقیت آنها در کنار گذاشتن نامزد دموکرات به این معنی بود که او و نامزد مستقل حدود نیمی از آرا را تقسیم کردند. نتایج روز سه‌شنبه نشان می‌دهد که دموکرات‌ها می‌توانند دموکرات‌های میانه‌رویی را که مناسب آن ایالت‌ها هستند، به میدان بفرستند.