اهل میناب بود و داغ آسمانی شدن دانش‌آموزان میناب و عروج رهبر شهید تا آخرین لحظات عمر پنجاه و پنج ساله‌اش بر قلبش سنگینی می‌کرد. صحنه نمایش برایش حکم سنگر را داشت و به گفته دوستانش، همیشه با وضو روی صحنه می‌رفت. علاقه به تئاتر از نوجوانی در وجودش ریشه دواند و در ۱۳سالگی نخستین تجربه‌های جدی خود را روی صحنه آغاز کرد. مسیر تئاتر دانش‌آموزی او، نزدیک به چهار دهه ادامه یافت و زارعی را به یکی از چهره‌های شناخته‌شده تئاتر ایران تبدیل کرد.
سال‌ها با نوای گرم، همت بلند و گام‌های استوارش نمایش‌های آیینی، روایت‌های عاشورایی، مقاومت و حماسه را به پهنه صحنه‌های بزرگ و مردمی کشاند تا هزاران مخاطب تشنه معنا را با ریشه‌های اصیل و ناب هنرهای نمایشی پیوند بزند و لحظه‌ای در مسیر اعتلای هنر این سرزمین از پای ننشست. شاید بسیاری او را با شخصیت «لاوی» در مجموعه «یوسف پیامبر(ع)» به یاد بیاورند اما او مرد صحنه بود و برای تئاتر چه در قامت بازیگر و کارگردان و چه در کسوت مدیر فرهنگی، از جان و دل مایه گذاشت.
به گفته حسین پارسایی، کارگردان و از دوستان نزدیکش، تئاتر ایران یکی از صادق‌ترین خادمان و پرچم‌داران صحنه خود را از دست داد. مردی که صحنه را محرابی برای ذکر فضیلت، اصالت و آرمان‌های بلند می‌دانست. از معدود هنرمندانی بود که مفهوم عمیق «تئاتر مردمی» را در عمل معنا بخشید و دیدم چطور عاشقی کرد برای تئاتر و نمایش‌های دینی.
در مراسم بدرقه پیکرش که روز گذشته در میان خیل دوستان و دوستدارانش برگزار شد و در کنار تابوتش که با پرچم مزین به نام امام حسین(ع) پوشانده شده بود، فاضل نظری، شاعر پس از خوانش شعری گفت: کوروش یک آدم معمولی نبود، شبیه نداشت، کسی مانند او نیست، نمی‌توان او را تکثیر کرد، او یک دانه بود. کسانی که از نزدیک با او دمخور بوده‌اند، می‌دانند چه می‌گویم. او بازیگر، کارگردان و هنرمند بود ولی خودش بود، نقاب نداشت. اگر باوری را اعلام می‌کرد واقعاً از ته جان می‌گفت. نفاق نداشت و زندگی واقعی‌اش را به نمایش گذاشت. ممکن است خیلی از ما باورهای خود را برای منافع کوچک و زودگذر دنیوی پنهان کنیم. او این بخت را یافته بود که در حوزه اعتقاداتش کار کند و چه از این شیرین‌تر.
و واقعاً چه چیزی شیرین‌تر از اینکه آدم خودش باشد و نان دلش را بخورد، بی‌ترس، بی‌نقاب، باورمند و پر از شور زندگی، حتی در سال‌های پایانی عمر که رنج بیماری را تحمل می‌کرد، گله و شکوه‌ای نداشت، چون مرد خدا بود و قوی مثل وطن، وطنی که عاشقش بود و ماند.
خبرنگار: ستاره مهرآور