چه خوشمان بیاید چه نه، چه اسمش را سرگرم کردنِ بی‌جای مردم بگذاریم و افسوس بخوریم یا نه؛ باید بپذیریم که مردم این روزها، در این اوج فشار مالی و بلاتکلیفی جنگ و صلح به خنده و حال خوب بیش از هر چیزی نیاز دارند. هرکسی که در این راه گامی برمی‌دارد و اوقات خوشی (ولو به اندازه اندکی و دمی) برای مردم خسته ایران می‌سازد، باید دستخوش گفت.
می‌خواهد سریال ضعیف مهران مدیری باشد، یا فلان تئاتر کمدی روحوضی. در این میان اما سهم شبکه نمایش خانگی چیست؟ درام‌های اشک‌انگیز و داستان‌های تلخ همچنان ادامه دارد و سهم سریال‌های کمدی کمتر از هر زمانی است. مدت‌هاست سریال درخور و باصفایی چون «روزی روزگاری مریخ» ساخته نشده و آخرین تلاش این مجموعه پلتفرم، به سریال «اجل معلق» برمی‌گردد که کار به شدت متوسطی بود با لحظه‌های معدودی برای خندیدن.
حالا آگهی و تبلیغ حسابش کنید ولی دم فیلیمو گرم! برای اینکه در این برهوت حال خوب و خندیدن، با اینکه سریال کمدی‌ای در پخش ندارد ولی برنامه هفته‌اش را با شوهای کمدی آرایش کرده است؛ «فان ابوطالب» که سوژه‌های ورزشی را به سبک ابوطالب حسینی به طنز می‌کشد، «اسکورول» که خبرهای اجتماعی و سیاسی روز را سوژه آیتمی کوتاه با حسین کلهر و تیمش می‌کند و «دور امیر» که همه شوخی‌ها را یکجا دارد و در کنار آن، گپ کمدی و حال‌خوب‌کنی با سلبریتی‌ها منتشر می‌کند. کاری که با همه انتقادات -و شاید حسادت‌ها- به کارش برای شادی مردم ادامه می‌دهد. در کنار این شوهای خبری-کمدی، شفرونی هم در سطحی نازل‌تر هست و کنکل با اینکه سریال کمدی محسوب نمی‌شود ولی درام تلخ اجتماعی هم نیست.
کاش تلویزیون در کنار همه برنامه‌های روی اعصابش و بودجه هزاران‌برابری‌اش، به اندازه فیلیمو به فکر حال مردم بود و کنداکتور می‌چید. باید برای حال خوب مردم و رها کردنشان -برای دقایقی- از بند روزمرگی‌ها تلاش کرد؛ منزلت هرکسی که برای این هدف، کوشید، آن بالاهاست.
سید مهرزاد موسوی