وحشتی که بنیامین نتانیاهو در آن به سر می‌برد و در سخنرانی نفرت‌پراکنانه و تحریک‌آمیزی که هنگام مراسم ادای سوگند نمایندگان کنست ایراد کرد، آشکار شد، از دیدار او با یعقوب اشر، رئیس حزب «آگودات اسرائیل» و عضو کنست، سرچشمه گرفت.
معاریو نوشت: وحشتی که بنیامین نتانیاهو در آن به سر می‌برد و در سخنرانی نفرت‌پراکنانه و تحریک‌آمیزی که هنگام مراسم ادای سوگند نمایندگان کنست ایراد کرد، آشکار شد، از دیدار او با یعقوب اشر، رئیس حزب «آگودات اسرائیل» و عضو کنست، سرچشمه گرفت.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: این دیدار، جلسه‌ای طولانی و شبانه بود. گزارش‌های روز بعد حاکی از آن بود که نتانیاهو موفق شده است مانع نزدیک‌تر شدن احزاب حریدی به دولت آیزنکوت شود. اما تنها کسی که این گزارش‌ها را باور نکرد، خود نتانیاهو بود.
نتانیاهو روباهی سیاسی با حواس یک حیوان است و اکنون خود را حیوانی می‌بیند که تحت تعقیب قرار گرفته است. او از زبان بدن اشر، ادبیات دیپلماتیک و پاسخ‌های مبهم و طفره‌آمیز او متوجه شده است که پشت این پرده دود، آتشی شعله‌ور است.
اگر این موضوع را هم اضافه کنید که گزینه تشکیل دولت با حمایت احزاب عرب همچنان زنده و قابل اجراست، با وجود مخالفت لیبرمن، دلیل وحشت نتانیاهو را درک خواهید کرد.
همچنین باید به آنچه نتانیاهو در خانه و از سوی خانواده نزدیکش، به معنای واقعی کلمه، با آن روبه‌روست نیز اشاره کرد.
شانس موفقیت آیزنکوت در جلب حمایت حریدی‌ها چقدر است؟
نظریه‌ای وجود دارد که رفیف دروکر آن را به شکلی قانع‌کننده مطرح کرده است. بر اساس این نظریه، نباید وقت را با حریدی‌ها تلف کرد، زیرا آن‌ها همیشه بی‌بی (نتانیاهو) و جریان راست را ترجیح خواهند داد.
رأی‌دهندگان حزب شاس، یا آنچه از آن‌ها باقی مانده است، بیش از ینون مغال از بی‌بی حمایت می‌کنند و ماشین زهرپراکنی نیز بقیه کار را انجام خواهد داد. بنابراین نباید روی آن‌ها حساب کرد.
اما نظریه مخالفی هم وجود دارد: حریدی‌ها تا آخرین لحظه در کنار نتانیاهو ماندند، اما به هیچ نتیجه‌ای نرسیدند و جایگاه آن‌ها در افکار عمومی اسرائیل به پایین‌ترین سطح خود سقوط کرده است.
آن‌ها در شرایط کنونی به پایین‌ترین نقطه خود در تمام دوران رسیده‌اند؛ البته اگر برای لحظه‌ای اقدامات سخت‌گیرانه سال ۲۰۰۳ را که وزیر دارایی‌ای به نام نتانیاهو علیه آن‌ها اعمال کرد، نادیده بگیریم.
به تعبیر لیبرمن: «هیچ چیز خوبی آن‌ها را تهدید نمی‌کند.»
حتی اگر آن‌ها موفق شوند دوره مأموریت تشکیل دولت آیزنکوت را به هدر دهند و انتخابات جدیدی را تحمیل کنند، باز هم در شش ماه آینده چیزی نصیبشان نخواهد شد.
بازداشت فراریان از خدمت سربازی ادامه خواهد یافت، انتقال بودجه‌هایی که پرداخت آن‌ها متوقف شده است از سر گرفته نخواهد شد و شبکه‌های آموزشی و مدارس دینی آن‌ها طی ماه‌های آینده فرو خواهند پاشید.
آن‌ها به راه‌حل نیاز دارند و به این راه‌حل هم باید هرچه سریع‌تر دست پیدا کنند. برای نخستین بار در تاریخ، تنها جریانی که قادر است این راه‌حل را در اختیارشان قرار دهد، اردوگاه تغییر است.
من به رهبران اردوگاه تغییر توضیح داده‌ام که اگر از فرصتی که برای نجات اسرائیل در اختیارشان قرار گرفته استفاده نکنند، برای همیشه این ننگ بر پیشانی آن‌ها خواهد ماند که گواهی مرگ جمعی همه ما را امضا کرده‌اند.
از این لحظه به بعد، هر یک از آن‌ها باید نفرت، حسادت، انتقام‌جویی و اختلافات را کنار بگذارد و فقط بر یک موضوع تمرکز کند: چگونه خانواده نتانیاهو را از قدرت کنار بزنیم؟ چگونه درِ بطری پوسیده‌ای را که همه ما درون آن در حال جوشیدن هستیم، پیش از آنکه منفجر شود، بیرون بکشیم؟
اگر این کار مستلزم آن است که آیزنکوت لیبرمن، بنت، لاپید و گولان را به‌طور جدی و عمیق وارد مذاکرات کند، باید این کار را انجام دهد. اگر هم به این معناست که لیبرمن باید آرام شود و مانند عضوی از یک تیم رفتار کند، پس باید آرام شود.
بنت که چندان اظهارنظر نمی‌کند، به گفته نزدیکانش، در موضوع سربازگیری و حریدی‌ها به آیزنکوت فضای مانور داده است. اما او باید موضع خود را درباره اعراب، به‌ویژه منصور عباس، نیز روشن کند.
اگر وضعیت را درست درک کرده باشم و تنها مانع پیوستن منصور عباس به ائتلاف آینده، به رسمیت شناختن حماس به‌عنوان یک سازمان تروریستی باشد، این اتفاق خواهد افتاد.
اردوگاه تغییر به همراه منصور عباس ۵۶ کرسی در اختیار دارد؛ یعنی سه کرسی بیشتر از اردوگاه نتانیاهو. این یک اکثریت روشن است. اگر با حزب آگودات اسرائیل نیز به تفاهم برسند و این حزب در رأی‌گیری از دادن رأی خودداری کند، اکثریت یهودی نیز شکل خواهد گرفت.
هیچ‌چیز متوازن‌تر و بهتر از ائتلافی نیست که در یک سوی آن حزبی عرب و در سوی دیگر حزبی حریدی قرار داشته باشد. اعراب و حریدی‌ها از نسل‌های گذشته تاکنون در کنست و تقریباً در همه زمینه‌ها با یکدیگر همکاری کرده‌اند.
این دو، دو اقلیت هستند که در مسائل و مطالبات خود به یکدیگر کمک می‌کنند و هیچ دلیلی وجود ندارد که نتوانند در یک دولت در کنار یکدیگر حضور داشته باشند.