انتشار ویدئویی تازه از محوطه تئاتر شهر تهران، بار دیگر توجهها را به وضعیت ظاهری یکی از شناختهشدهترین فضاهای فرهنگی پایتخت جلب کرده است. در این تصاویر، غرفهها و بساطهای پراکنده و ناهماهنگ، تصویری آشفته از محدودهای به نمایش میگذارند که قرار است میزبان علاقهمندان به هنر و معماری باشد. تماشای چنین صحنهای این پرسش را مطرح میکند که چرا فضای پیرامونی یکی از مهمترین بناهای فرهنگی تهران، تا این اندازه از نظم و هماهنگی بصری فاصله گرفته است؟
تئاتر شهر فقط یک سالن نمایش نیست؛ این ساختمان با معماری دایرهایشکل و هویت بصری متمایزش، یکی از نشانههای شناختهشده تهران به شمار میرود. محوطه اطراف آن نیز بخشی از تجربه حضور در این مجموعه است؛ فضایی که میتواند محل مکث، گفتوگو و معاشرت شهروندان و تماشاگران تئاتر باشد. اما وقتی غرفههای ناهماهنگ و تجهیزات پراکنده بدون یک الگوی مشخص در این محدوده قرار میگیرند، نهتنها از زیبایی محیط کم میشود، بلکه خوانایی فضای شهری و جلوه معماری بنا هم تحت تأثیر قرار میگیرد.
بهترینهای معماری و دکوراسیون داخلی
البته مسئله را نباید صرفاً به حضور فروشندگان یا افرادی که از این راه امرار معاش میکنند محدود کرد. شهر زنده به فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی نیاز دارد و ساماندهی فضاهای عمومی هم نباید به حذف معیشت افراد منجر شود. مسئله اصلی، نبود یک چارچوب منسجم برای جانمایی غرفهها، هماهنگی ظاهری آنها، مدیریت پسماند و حفظ مسیرهای مناسب برای رفتوآمد شهروندان است.
نگرانی درباره وضعیت حریم تئاتر شهر موضوع تازهای نیست و در سالهای گذشته نیز بارها درباره دستفروشی، حصارکشی و آشفتگی محوطه این مجموعه گزارشهایی منتشر شده است. حتی مسئولان شهری پیشتر از ساماندهی این محدوده سخن گفته بودند؛ با این حال، تداوم انتقادها نشان میدهد که این مسئله هنوز به راهحلی ماندگار نیاز دارد.
تئاتر شهر به محوطهای در شأن جایگاه فرهنگی و معماری خود نیاز دارد؛ فضایی که هم امکان فعالیت اقتصادی در آن وجود داشته باشد و هم هویت بصری بنا و آسایش عابران حفظ شود. شاید وقت آن رسیده که به جای راهحلهای مقطعی، طرحی دقیق و هماهنگ برای ساماندهی این محدوده اجرا شود؛ چون زیبایی و کیفیت فضاهای عمومی، بخشی از سرمایه فرهنگی یک شهر است.
